اشعار

لب‌ها مـعـطر است، سـلامٌ علی الحسین            ساعـات آخـر است، سـلامٌ علی الحسین

این خـاک، رستخـیز تمام مصائب است            صحرای محشر است، سلامٌ علی الحسین

هرم عطش چه کرده که چشم تو تار شد؟            در بـارگـاه قــدس؛ خـدا اشـکـبـار شـد

لب‌های تو شبیه دو تا چوب خشک شد            بعد از تو آب بر هـمگـان نـاگـوار شد

شـرمـنده‌ام که دیـر رسیدم به قـتـلگاه            و الشمر جالس؛ چه کند خواهر تو؟ آه

او داشت ضربه می‌زد و من ضجه می‌زدم            شد قتلگاه سرخ و شب و روز من سیاه

شـمـشـیـر بـالا می‌رود، پـائـیـن می‌آیـد            از روی تلّ، نی‌نـالـه‌ای غمگین می‌آید

خنجر به خنجر، جان ما را می‌‌شکـافد            هر ضـربـه‌ای بر قـلب شاه دین می‌آید

مى‌شد كه دوا كرد جـراحـات تنـش را            سـرنیـزه اگر بـوسه نـمى‌زد دهـنش را

مشغول دعا بود در آن لحظه ولى شمر            نگـذاشت به پـایـان برساند سخـنـش را

نه مانده اشک برایم، نه مـانده آه برایم            در این محاصره مانده فقـط نگاه برایم

شده‌ست خیره نگاهم به روضه‌خوانی گودال            چه کُند می‌گذرد این دقیقه؛ آه؛ برایم...

آبـرو؛‌ حـیـثـیـّت دیـنـی‌ حـسـیـن            یـک‌تـنـه نـاجـی آئـیـنـی‌ حـسـین

خـون تو احـیـای اسـلام عـزیـز            راه مکتب را تو تضمینی‌ حسین

دلی به دست خود آورده‌ام از آن تو باشد            سپـرده‌ام به تو سـر تا بر آستان تو باشد

جهان من! دل من آمده‌ست سوی تو اینک            به این امید که یک گوشه از جهان تو باشد

ای دل بـیـا قــدر دقــایـق را بـدانــیـم            از عـبـد صـالـح با اباصالح بـخـوانیم

وقتی «بِنَفسی اَنت» می‌گـوید امامش            ما عاجزیم از درک و توصیف مقامش

مشک تو اقیانوس را سیراب خواهد کرد            هُرم نفس‌هایت زمین را آب خواهد کرد

دریا برای دیدنت آغـوش وا کـرده‌ست            دیوانه‌ات، مرز جنون را جابه‌جا کرده‌ست

بیـا طـی کـن شب لب‌تـشـنگی را            بـبـین تاب و تب لـب‌تـشـنـگی را

هزاران سال شد چـشـم‌انـتـظاریم            بـنـازم مـکـتـب لـب‌تـشـنـگـی را

تا تو بودی خـیـمه‌ها آرام بود            دشـمـنـم در کـربـلا ناکـام بود

تا تو بـودی من پـنـاهی داشتم            با وجـود تـو سـپـاهـی داشـتـم

سرِ پا بود، اما ناگهـان روی زمین افتاد            و مَشک تیرخورده از دهان روی زمین افتاد

امید آخـر لب‌تـشـنـگـان عـبـاس بود، اما            امید آخـر لب‌تـشـنگان روی زمین افـتاد

ای عــلــمـدار نـیـنــوا عـبـاس            شـرف الـشـمـس کـربلا عباس

می‌روی از حرم به سوی فرات            دور بـاشـی عـزیـزم از آفــات

پشت هرکس حرف باشد، پشت ما حرف دل است            آن‌ دلی که نیست در تسخیر چشمانش گل است

ماه اگر یک‌بـار شـام چـارده کـامل شده            ماه ما سی روز و سی شب ماهِ رویش کامل است

سرچشمۀ ایمان و وفا کیست؟ ابالفضل            سرلوحۀ تسلیم و رضا کیست؟ ابالفضل

پـروردۀ دامــان سـه آئـیـنـۀ مـعـصـوم            روح ادب و روح دعا کیست؟ ابالفضل

راه نـجـات اهـل زمـیـن و زمـان شـده            لب تـشـنه‌ای که ساقی لب‌تـشنگان شده

ایـنـجـا فـرشـتـه‌هـای خـداونـد زائـرنـد            این خـاک محـتـرم، شـرف آسمان شده

شبـیـه حـیـدر کـرار دریـا دل ابوفـاضل            که با هر ضرب تیغش فتح شد حاصل ابوفاضل

کسی که خنده‌اش آئینۀ آیات رحـمت بود            و با خشمش عذابی سخت شد نازل، ابوفاضل

به نام آب، به نـام فـرات نـام شـما            من آفـریده شدم كه كـنم سلام شما

نوشته‌اند به روی جبین ما دو نفر            شما غـلام حسین و منم غـلام شما

بادِ سرگردان خبر از های وهویم را نبر            پیش من یک لحظه نامی از عدویم را نبر

از غضب لبریز کرده این امان‌نامه مرا            اسمی از خـشـمِ سـپـاهِ روبـرویم را نبر