اشعار

رخش چه صبح ملیحی، لبش چه آب حیاتی            عـلیِ اکـبرِ لیلاست، بَه چه شاخه نبـاتی

بدون چـشمۀ لعـلش نبـود در همه هستی            نه چشمه‌ای، نه قناتی، نه دجله‌ای، نه فراتی

ای که در سورۀ تبسم خود، لطف «وَالشَّمس» و «وَالقَمَر» داری            نوری از آفتاب روشن‌تر، رویی از ماه، خوب‌تر داری

تو کدامین گلی که دیدن تو، صلواتی محمدی دارد            چقدر بر بهشت چهرهٔ خود، رنگ و بوی پیامبر داری

وقت وداع از حـرم، نگـاه پـدرها            ملـتـمـسانـه‌تـر است پشت پـسرها

آه، پـدرهـای خـسـتـه، آه، کـمرها            آه، پـسـرهـای رفـتـه، آه، جگـرها

برای ما تو هم هستی چنان شیر خدا غالب            عـلی بن حـسـین بن عـلی ابن ابی‌طـالب

حریم حرمتت را حضرت روح‌الامین مَحرم            شبیه کعبه‌ای و احترامت بر همه واجب

قسم بر چهرۀ چون ماه تابان عـلی اکبر            جهان دیگر نخواهد دید همسان علی اکبر

حـسین بن عـلی کار تمـام نوکـرانش را            سپرده از سر رحمت به دستان علی اکبر

مستأصل اینجا آمدم، فکری به حالم کن            هر شب رسیدم رو زدم، فکری به حالم کن

من با امیدی سمت روضه راه می‌افـتم            اینقدر رفـتم آمـدم، فکـری به حالم کن

پیش از این ای یوسف لیلا ندیده دیده‌ای            اولین بار است كه پیش پدر خـوابـیده‌ای

من كه از آغاز غصه خورده‌ام، غم دیده‌ام،            اولین بار است مرگم را به چشمم دیده‌ام

دریای خـاموش پدر فریاد کن فریاد کن            فـریـاد ثـارالله را از سـیـنـه‌ات آزاد کـن

گه دیده بگشا سوی من گاهی عمو را یاد کن            با یک تبسم لحظه‌ای قلب پدر را شاد کن

نگاه کن پـسـرت را چگونه مـرد شده            بدون تـیـغ و سـپــر راهـی نـبـرد شده

بگـو به حرمـلـه‌ها شیـرخـواره می‌‌آید            صدای غـرش شـیـری دوبـاره می‌آیـد

به روی دست خود یک ماهـپاره            گـرفـت و گـفـت این شـیرخـواره

به صورت از عطش نه رنگ دارد            نه با کس کودک من جـنگ دارد

قـرار شـد بـرود کـار بـوتـراب کـند            فرات را سر بدخواه خود خراب کند

قرار شد بـرود با لب تـرک خـورده            هـزار حرمله را از خجـالت آب کند

من غـیورم به خـدا ناله به ذلّت نکشیدم            پـسرم ذبـح شد از حرمله مـنّت نکشیدم

گلوی اصغر و بازوی مرا تیر به هم دوخت            تیر را از گـلوی دوخـته راحت نکشیدم

نـنوشـتید زمین‌ها همه حاصل‌خـیزند؟            باغ‌هـامـان همه دور از نفـس پائـیزند

ننوشـتید که ما در دل‌مـان غـم داریم؟            در فـراوانی این فصل تو را کم داریم

دُرّ گونه، زیبا و سپید: از گوش تا گوش            گـلبوسه تنها می‌دوید از گوش تا گوش

هر بـار که بابا بغـل کرد اصغـرش را            دست نوازش می‌کشید از گوش تا گوش

یه جوری دل منو سوزوندی که            تـا قـیـامـت از دلـم غــم نـمـیـره

هـر چی رو بـبـخـشم و یادم بره            خـنـده‌هـات حـرملـه یـادم نـمیره

در آسـمـان کـربـبـلا، کـم ستاره نیست            امّـا بـه دل‌ربـایـیِ این مـاه‌پـاره نـیـست

گهواره‌اش به بحر گنه، دست‌گیر ماست            این کـشتی نجات بُوَد، گـاهـواره نیست

شوریده‌سر در بین سرها سر برآوردی            رفتی به میدان، کفر لشکر را در آوردی

چشم انتظار پاسخ هل من معـینش بود            تو انتـظار سخـت بـابـا را سـر آوردی

ماهْرویان، از عطش در پیچ و تاب            کـام‌ها، خـشکـیـده و دل‌هـا کـباب

بر گل رخـسارشان، جاری گلاب            ذکـرشـان با التهـاب و اضطـراب

طفلکی تازه بلد می‌شد کمی گردن بگیرد            حرمله می‌خواست این شیرخواره را از من بگیرد

خاک سرد این بیابان مثل مادر مهربان نیست            پس چرا باید پسر را قبر در دامن بگیرد

میان خطبه تو را روی دست بالا برد            چقـدر ولـوله در لشگـر عـدو انداخت

تو تـشـنه بودی و بابا فـقـط برای خدا            به قـوم سنـگـدل روسـیاه رو انـداخت