اشعار

گـمان كـنم بـرود با جـواب برگـردد            به هـمره تـو به هـمراه آب برگـردد

گـمان كـنم دل لشکـر به رحم مى‌آید            خـدا كـنـد ورق این كـتاب بـرگـردد

سلام ما به حـسـین و عـلیّ اصغر او            امیرِ عـشق که گهـواره بود سنگر او

رضیع و داده خدایش، نشانِ سربازی            صغـیر و بر همه پـیدا، مـقام اکبر او

از هُرم عطش در همۀ دشت سراب است            دل از عطش اصغر بی‌شیر، کباب است

هر قدر که دیو و دد این معرکه سیراب            فـرزند حـسـین بن عـلی تـشـنۀ آب است

اگر چه دیـدن غـمـت مرا عـذاب می‌دهد            اشک تو ای غنچۀ من، عطر گلاب می‌دهد

اگرچه دیده بسته‌ای، خسته و دلشکسته‌ای            سوز عطش مگر تو را فرصت خواب می‌دهد؟!

برای خـشکی لبِ تو آب گـریه می‌کند            فرات، در کویری از سراب گریه می‌کند

ببـین چطور با صدای ریشخندِ حرمله            حسین با محاسنِ خـضاب گریه می‌کند

در انتظار تو چشمم همیشه بارانی‌ست            و بی‌تو حال و هوای دلم چه طوفانی‌ست

بیا که خـیری از این زندگی نمی‌بینم            که لحظه‌لحظۀ عمرم پر از پریشانی‌ست

خمار چشم تو را من به عرش نفروشم            من از حـلاوت نـام تـو بـاده می‌نـوشـم

چقدر گریه نمودیم، هر دو غش کردیم            چقدر زمرمه کردی "لهوف" در گوشم

وقت آن گشت كه چون لاله به گلزار آید            این غـزال از حـرمِ عـشق پـدیـدار آید

بی زره رفت به میدان كه سبكـبار آید            چون علی‌اكبر از این راه به دیدار آید

از بس که پاره پاره ز تیغ جفا شدی            چون آیـۀ مـقـطـعـه از هم جـدا شدی

وقتی رسیـده‌ام به کـنارت که دیـده‌ام            سرتا به پای خویش پُر از زخم ها شدی

آفـتـاب عـلـی الـدوام حـسن            سحـر مـسجـد‌الحـرام حـسن

مـاه زیـبای پـشت‌ بـام حسن            حـسنی زاده‌ای به نام حسن

سـپـرده‌ام غـزلم را به اخـتـیار حـسن            پـریـده مـرغ دلـم باز در مـدار حسن

زبـان چـگـونه بگـویـد فـضائل او را            چگونه وصف شود حُسن بی‌شمار حسن؟!

به بند کـفـش تو عـالـم دخـیل می‌بـنـدد            که مقصد تو حسین و مسیر تو حسن است

تن تو مصحـف پـاک تمام اسماء است            زره نداری و جوشن‌کبیر تو حسن است

سـپـرد دسـتِ دعــا شـاخـۀ اجـابـت را            گرفت از لبِ او سیبِ سرخ حاجت را

برای چیدنِ رزم آرزوی خود از عشق            مُجاب کرد به اعجازِ اشک، حضرت را

من برایت پـدرم، پس تو برایم پـسری            چه مبارک پسری و چه مبارک پدری

یـاد شب‌های منـاجـات حـسـن می‌افـتم            می‌وزد از سر زلف تو نـسیم سحـری

من از تولد عاشـقـم؛ وقتی پدر با اشک            بعد از اذانش یا حسینی خواند در گوشم

در چشم‌های تو، عمو جان! کربلا دیدم            وقـتی گـرفـتی لحـظـۀ اول در آغـوشـم

می‌آیی و غم ما را جواب خواهی کرد            دعای چشم مرا مستجاب خواهی کرد

بیا و دسـت جهـان را بگـیـر با لبـخـند            که با تـبـسم خود انقـلاب خواهی کرد

در راه دین، راه خـدا، راه عمو جانش            جان داد، جان بچـه‌های ما به قـربانش

دستی که آویزان شود از پوست می‌لرزد            ما را مـدیـنه می‌بـرد با دست لـرزانش

شمـع‌ها از پـای تا سـر سوخـته            مـانـده یـک پـروانـۀ پَر سوخته

نــام آن پــروانـه، عـبـدالله بـود            اخـتـری تـابـنـده‌تـر از مـاه بود

كرده‌ در باغ‌ رخت‌ گشت‌ و گذار عبداللّه‌            داده‌ از دست‌ چو مـوی‌ تو قـرار عبداللّه‌

ریخته‌ در كـف‌ خود دار و ندار عـبداللّه‌            دیده‌ چون‌ بر رخ‌ تو خون‌ و غبار عبداللّه‌

نیست چون هیچ‌کسی دور پـیـمـبرزاده            همه امـیـدِ عـمـو کـیـست؟! برادرزاده!

اکبرت نیست ولی غیرت من مانده هنوز            گرچه افتاده ابالفضل، حسن مانده هنوز