اشعار

همیشه نـور زلالش در آسمان خداست            حسن غریب‌ترین مرد در جهان خداست

و بـعـد «اَشــهــَدُ اَنَّ عَــلـی ولـیُ الله»            که بانگ «اَشهَدُ انَّ حسن»، اذان خداست

به واژه‌های کریم و کَرَم، تو جان دادی            به هر که نانِ شَبَش را نداشت، نان دادی

چقدر، مـاه و سـتـاره از آسـمـان افـتاد            هر آن زمان که عبا را کمی تکان دادی

وقـتی بسـاطِ مـستی‌مـان جـور می‌شود            نـامِ تو سـبـز می‌شود انـگـور می‌شـود

«حا»ی حسن حلاوتِ حلوایی از بهشت            «سین»اش میان سفرۀ ما سور می‌شود

شد به لطف تو مهـیا بار عامی اینچنین            خوش به‌حال شیعه که دارد امامی اینچنین

عقل اگر در شکل مردی بود می‌شد مجتبی            گفت پیغمبر به توصیفت کلامی اینچنین

به دست‌های کریمت کرم بدهکار است            برای گـفـتن مدحـت قـلـم بدهکار است

در احـتـرام تو باید چه گـفـت حـیـرانم            که لفظ پیش تو ای محترم بدهکار است

به گوشِ هرچه آزاده‌ست، تا آخر صدایش هست            خودش پرواز کرده، پشتِ این کشور دعایش هست

پدر بود و عزیز و رهبر و حامیِّ این مردم            اگرچه رفته او از پیشِ ما، اما خدایش هست

ناگهان بوی بـلا در همۀ دشت وزید            نفس سرد خزان بر سحر خاک خزید

خوشه‌ها یک به یک از شاخۀ تاک افتادند            برگ‌ها سجده‌کنان باز به خاک افتادند

اگرچه رفتی و از عاشقان نگاه گرفتی            چه رزقِ ماهی از این لحظه‌های ماه گرفتی

چگونه تا شب قدر این دعا دوام بیارد؟            و خیرِ عاقبتت را از «افتتاح» گرفتی

چه با قلب من کرد؛ غم بعدِ تو            چه مرگم شده؟ زنده‌ام بعدِ تو

چه باید سرود و چه باید نوشت؟            که خشک است بغضِ قلم بعدِ تو

خبر تلخ و خبر داغ و خبر سخت است و سنگین است            خبرها آهِ دلتنگی، خبرها اشک خونین است

خبر را کوه‌های شانه‌هامان بر نمی‌تابند            خبر بغض است اما نه، خبر سنگین‌تر از این است

باز هم وقت روضۀ سقاست            هر طرف شور و شورشی برپاست

بوی خون می دهد ده رمضان            به نظر می‌رسد که عاشوراست

بـسـم رب الحـسـیـن، بسم الله            پایمان محکم است در این راه

گرچه امروز خون‌جگر هستیم            ما پـسرهای آن پـدر هـسـتـیم

بایست سمت درستی که باور من و توست            که باز دست خداوند یاور من و توست

بـایـسـت مـثـل تــمــام دلاوران شـهـیــد            که سرو بودن و ماندن، مقدّر من و توست

چه سخت است داغ علمدار دیدن            غـم یـار، در اوج پـیکـار دیدن

بـه بی‌تـابـی مـوج‌هـای فـراتـیـم            به هنگـامهٔ چشم خـونـبار دیدن

به زودی صبح محشر می‌رسد از راه! بسم‌الله            صف «زلزال» و «خیبر» می‌رسد از راه! بسم‌الله

زمین دیگر پناه لشکر شیطان نخواهد بود            «شهاب» و «رعد» ما سر می‌رسد از راه! بسم‌الله

گرد و خاکی کردی و بنشین که طوفان را ‌ببینی            وقت آن شد قدرت خون شهیدان را ببینی

می‌رود تابوت روی دست مردم، چشم وا ‌کن            تا که با چشم خودت فرش سلیمان را ‌ببینی

پس از احمد اگر نازل شود پیغمبری دیگر            نمی‌آید شـبـیه هـمسرِ او هـمسری دیگر

زنی از جنسِ «اَعطَیناک» بین نازَنان تنهاست            که محشور است آنجا ابتری با ابتری دیگر

از درد غربت داشت کوثر گریه می‌کرد            زهـرا به روی قبر مادر گریه می‌کرد

خـاک مـزار مـادرش را می‌گـرفـت و            با دست خود می‌ریخت بر سر گریه می‌کرد

در راه دین چه راحت ازین خاکدان گذشت            آن زن که سربـلند ز هر امتحان گذشت

دنـیـا نـبـود در نــظــرش قــابـل نـظــر            رو بر جنان نمود که از این جهان گذشت

تـقـسیم کردی با خـدا دارایی‌ات را            ای آسـمـان! دیدم دل دریایی‌ات را

تنها نه در کار تجارت سود کردی            در عشق حـتی دیده‌ام دانایی‌ات را