اشعار

نـنوشـتید زمین‌ها همه حاصل‌خـیزند؟            باغ‌هـامـان همه دور از نفـس پائـیزند

ننوشـتید که ما در دل‌مـان غـم داریم؟            در فـراوانی این فصل تو را کم داریم

دُرّ گونه، زیبا و سپید: از گوش تا گوش            گـلبوسه تنها می‌دوید از گوش تا گوش

هر بـار که بابا بغـل کرد اصغـرش را            دست نوازش می‌کشید از گوش تا گوش

یه جوری دل منو سوزوندی که            تـا قـیـامـت از دلـم غــم نـمـیـره

هـر چی رو بـبـخـشم و یادم بره            خـنـده‌هـات حـرملـه یـادم نـمیره

در آسـمـان کـربـبـلا، کـم ستاره نیست            امّـا بـه دل‌ربـایـیِ این مـاه‌پـاره نـیـست

گهواره‌اش به بحر گنه، دست‌گیر ماست            این کـشتی نجات بُوَد، گـاهـواره نیست

شوریده‌سر در بین سرها سر برآوردی            رفتی به میدان، کفر لشکر را در آوردی

چشم انتظار پاسخ هل من معـینش بود            تو انتـظار سخـت بـابـا را سـر آوردی

ماهْرویان، از عطش در پیچ و تاب            کـام‌ها، خـشکـیـده و دل‌هـا کـباب

بر گل رخـسارشان، جاری گلاب            ذکـرشـان با التهـاب و اضطـراب

طفلکی تازه بلد می‌شد کمی گردن بگیرد            حرمله می‌خواست این شیرخواره را از من بگیرد

خاک سرد این بیابان مثل مادر مهربان نیست            پس چرا باید پسر را قبر در دامن بگیرد

میان خطبه تو را روی دست بالا برد            چقـدر ولـوله در لشگـر عـدو انداخت

تو تـشـنه بودی و بابا فـقـط برای خدا            به قـوم سنـگـدل روسـیاه رو انـداخت

گـمان كـنم بـرود با جـواب برگـردد            به هـمره تـو به هـمراه آب برگـردد

گـمان كـنم دل لشکـر به رحم مى‌آید            خـدا كـنـد ورق این كـتاب بـرگـردد

سلام ما به حـسـین و عـلیّ اصغر او            امیرِ عـشق که گهـواره بود سنگر او

رضیع و داده خدایش، نشانِ سربازی            صغـیر و بر همه پـیدا، مـقام اکبر او

از هُرم عطش در همۀ دشت سراب است            دل از عطش اصغر بی‌شیر، کباب است

هر قدر که دیو و دد این معرکه سیراب            فـرزند حـسـین بن عـلی تـشـنۀ آب است

اگر چه دیـدن غـمـت مرا عـذاب می‌دهد            اشک تو ای غنچۀ من، عطر گلاب می‌دهد

اگرچه دیده بسته‌ای، خسته و دلشکسته‌ای            سوز عطش مگر تو را فرصت خواب می‌دهد؟!

برای خـشکی لبِ تو آب گـریه می‌کند            فرات، در کویری از سراب گریه می‌کند

ببـین چطور با صدای ریشخندِ حرمله            حسین با محاسنِ خـضاب گریه می‌کند

در انتظار تو چشمم همیشه بارانی‌ست            و بی‌تو حال و هوای دلم چه طوفانی‌ست

بیا که خـیری از این زندگی نمی‌بینم            که لحظه‌لحظۀ عمرم پر از پریشانی‌ست

خمار چشم تو را من به عرش نفروشم            من از حـلاوت نـام تـو بـاده می‌نـوشـم

چقدر گریه نمودیم، هر دو غش کردیم            چقدر زمرمه کردی "لهوف" در گوشم

وقت آن گشت كه چون لاله به گلزار آید            این غـزال از حـرمِ عـشق پـدیـدار آید

بی زره رفت به میدان كه سبكـبار آید            چون علی‌اكبر از این راه به دیدار آید

از بس که پاره پاره ز تیغ جفا شدی            چون آیـۀ مـقـطـعـه از هم جـدا شدی

وقتی رسیـده‌ام به کـنارت که دیـده‌ام            سرتا به پای خویش پُر از زخم ها شدی

آفـتـاب عـلـی الـدوام حـسن            سحـر مـسجـد‌الحـرام حـسن

مـاه زیـبای پـشت‌ بـام حسن            حـسنی زاده‌ای به نام حسن

سـپـرده‌ام غـزلم را به اخـتـیار حـسن            پـریـده مـرغ دلـم باز در مـدار حسن

زبـان چـگـونه بگـویـد فـضائل او را            چگونه وصف شود حُسن بی‌شمار حسن؟!

به بند کـفـش تو عـالـم دخـیل می‌بـنـدد            که مقصد تو حسین و مسیر تو حسن است

تن تو مصحـف پـاک تمام اسماء است            زره نداری و جوشن‌کبیر تو حسن است