اشعار

ماه و خورشید که مانند تو نورانی نیست!            هر فروغی که چو انوار تو یزدانی نیست!

جز همانی که در آئینۀ عشقت محو است            هیچ کس باخبر از عـالم حـیرانی نیست

حیات آب‌بـقا جز غـم تو نیست، حسین            نمیرد آن‌که دلش با غم تو زیست، حسین

صفای عمر ابد یافت هر که در غم تو            به قدر یک مژه بر هم زدن گریست، حسین

شـب زیـارتی است و حـرم صـفا دارد            دلــم هــوای سـحــرهـای کــربـلا دارد

فـدای معـرفـتت، در بهـشت روضۀ تو            هــنــوز لات مـحـلــه بُــرو بــیــا دارد

دلـتـنگ آن حـرم شـده‌ام باز، ای امـام!            ای مصحف ورق ورق عشق! السلام!

لبـریـز اشک، دیـدۀ هـفـت آسـمان بُوَد            شب‌های جمعه مادر او روضه‌خوان بُوَد

آمدی و بـهـشت را با خود            به دل ایـن کــویــر آوردی

کوثرانه قدم زدی در شهر            خـیـرهـای کـثــیــر آوردی

مهـمان‌نـواز هـستی و مثل پیـمـبری            با هـیـبـتی شـبـیه به ایـوان حـیـدری

گـویا برای مـردم این شهـر مـادری            آری تو صفحه‌ای ز تفاسیر کـوثری

مـحـمـلـت خـوش‌خـرام می‌آمـد            بــا شُــکــوه تـــمــام مــی‌آمــد

محـمـلت بود و خـیل استـقـبال            کــم مـحـلـی نـشـد زبـانـم لال!

از جهان گرچه به جز غصه ندیدیم حسین            غـم و انـدوه شـما بـاز خـریـدیم حسین

شیـوۀ چـشـم شـمـا بـود به دل آتش زد            چـقدر از غـم‌تـان داغ کـشـیـدیم حسین

ابـر تـیـره روی مـاه آسـمـانـم را گرفت            کـربلا از من عـموی مهربانم را گرفت

وقت دلتنگی همیشه او کنارم می‌نشست            بی‌وفـا دنیا انـیـس و هـمزبانم را گرفت

بیابان در بیابان در بیابان گریه می‌کردم            تمام راه را از تو چه پنهان گریه می‌کردم

تـمام راه را با حـرمـله طی کـرده‌ام بابا            کمان در دست او بود و کماکان گریه می‌کردم

عبدی که شود مال خدا مال کسی نیست            دنبال کسی باش که دنـبال کسی نیست

خرجی گـداهای حـرم پـای کریم است            جز دوست، کسی باخبر از حال کسی نیست

بـر شـب قـدسـی آسـمـان مـحـمـد            بـر نـفـس گــرم آســتـان مـحـمــد

بر شـکـن زلـف دلـسـتـان محـمـد            بر دل عـشـاق بـی‌نـشـان مـحـمـد

قـرارِ وصل، دل بی‌قـرار می‌خـواهـد            وصال، عاشقِ چشم‌انـتظار می‌خواهد

امام، راه رسیدن به شرط همراهی‌ست            به قدرِ یک قدم از رهسپار می‌خواهد

هوای شعرم، بی نامتان معـطّـر نیست            رواق هـیچ دلی بی شـما مـنـوّر نیست

بـدون نـور شـمـا در مـیان ظـلـمـت‌هـا            برای هیچ‌کـسی معـرفـت میـسّر نیست

امـروز گـشـودند ز رحـمـت در دیگر            گردید عیان حُـسنِ خـدا مـنـظـر دیگر

از جوفِ حرم گشت برون حیدر دیگر            یـا آمــده مـــیــلاد پــیــام‌آور دیــگــر؟

خواهی که پُر از نور شوی وقت ممات            خواهی که به راحتی شوی رد ز صراط

هر انجـمـنی که می‌نـشـینی بفرست            "بـر خـاتـم انـبـیـا مـحـمـد صلوات"

شمس رویت همیشه تابـنده است            ابـرویـت ذوالـفـقـارِ بـرنده است

دلت از مهر و عشق آکـنده است            نـام احـمـد تـو را بـرازنـده است

دیـده ز جـانْ عـاشـقِ نگـاهِ محمد            قـلـب احـبـّاست جـلـوه‌گـاه محـمد

یوسف اگر صورتش به خواب ببیند            سـیـنه کـنـد چـاک از نگـاه محمد

بـامــداد امــیــد بــود و نــویــد            خنده‌زن سر زد از افق خورشید

با خـط نـور در سپـهـر نـوشت            صبح دانش به شام جـهـل دمید

هـزار شـکـر ز دامـان پـاک آل عـبا            به قدر ثـانـیـه‌ای دستمان نگشته جدا

مـرو ز راه نـبـی راه دیگری هرگز            که کور پشت سر کور می‌رود به فنا