اشعار

تا دلـم در حـرم قـرب تو یـابـد راهـی            آتـشـی زن که بـرآیـد ز وجــودم آهـی

سفر از خویش نکردم که رهم دور افتاد            ورنه تا کـعـبۀ وصـل تو نبـاشد راهی

دلم را در شبیخون حسد، صبح مودّت کن            به جای بغض و تهمت، خانۀ مهر و محبت کن

اگرچه نیـستم شایـسـتۀ بـاران احـسانت            دعای دست‌های تشنه‌ام را استجابت کن

ای چشم عـالـم از کـرامات تو روشن            ای روشن از مـهـرت دل نـاقـابـل من

ای با دل من از خـودم هم مهـربان‌تر            هرگز نـدیـدم از تو یا رب همزبـان‌تر

تمام لحـظه‌های زنـدگـانی را هـدر دادم            دل و دین و یقین و مهربانی را هدر دادم

محبت را زدم چوبِ حراج و آه شد سهمَم            تمام عـمر این گـنجِ نهـانی را هدر دادم

به کوره ‌راهم و چشمان سربه‌راه ندارم            چـراغ راه، در این جـادۀ سـیـاه ندارم

ببین خراب شده هر پلی که پشت سرم بود            پـنـاه آخـر مـن شـو! پـنـاهـگـاه نـدارم

جز آرزوی وصل تو یک‌دم نمی‌کـنم            یک‌دم ز سیـنه مهر تو را کم نمی‌کنم

ای آن‌ کـه سـربـلـنـد مــرا آفـریـده‌ای            جز پیـش آسـتان تو سَر، خَم نمی‌کـنم

به دسـت غـیر مـبـادا امـیـدواری ما            نیامده‌ست به جز ما کسی به یاری ما

به رنـجِ راه بـیـامـیـز تـا بـیـامـوزی            به مـشـق آبـلـه، اسـرار پـایـداری ما

طرحی از پیکار دارد خطبه‌های جاری‌ات            یاد خیبر می‌کنم با سبک پرچـم‌داری‌ات

آه ای انسان کـامل، مست جام کـیـستی؟            مؤمن عزم توأم، در رندی و هشیاری‌ات

کـبـوتـرانـه بـیـا آشـیـانـه را بـشـنـاس            پـرنـده باش، اسـیـرانِ دانه را بشناس

زمان زمانِ غـریـبی‌ست، آشـنایی کن            میان بحرِ خروشان، کرانه را بشناس

هوای شهـر پُر از گریۀ درخـتان بود            و قلب باغ ترک‌خورده و پریشان بود

تمام پـنجـره‌ها بسته بود و با حـیـرت            سکوت یخ‌زده‌ای سنگفرش تهران بود

دل و جان در گِرُوِ حضرت جانان داریم            هرچه نعمت بُوَد از محضر ایشان داریم

سالـیانی‌ست که ما ریـزه‌خـورِ اربابیم            از سـرِ سفـرۀ او رزق فـراوان داریم

برخـیز و در تـمام جهـان انقـلاب کن            روی سپاه عـاشق خود هم حساب کن

مـا مـلـت امـام حـسـیـنـیـم و با تـوأیـم            شـاگـردهای پـیـر خُـمـیـنیم و با تـوأیم

به قطره قطره باران قسم که دریائیم            به برگ برگ درختان؛ که دشت و صحرائیم

بهار روی من و تو حساب کرده، بیا            که در تـلاطـم اسـفـنـد هم شکـوفـائیم

در خاطر ما خـاطرۀ نام خـمـینی‌ست            ما مکتبمان مکتب عشق است، حسینی‌ست

طوفان همه‌اش غـیرت ایرانی ما بود            فـریـاد سـرآغـاز رجـزخـوانی ما بود

یار من چون از جمال خویش بردارد نقاب            خلق در حیرت که در شب چون برآمد آفتاب؟

روی هم‌چون صبحِ عید و موی هم‌چون شام وصل            صبح و شامِ این‌چنین برپا نماید انقـلاب

خدا رو می‌کند یک‌روز تنها یادگارش را            دلم هر شب گواهی می‌دهد صبح قرارش را

به نام نامی‌اش حق سکّه خواهد زد، همان روزی            که می‌بینند مردم اولین صبح بهارش را

ای همیشه شهد یادت از عسل‌ها بیشتر            من به دنبال تو هستم در غزل‌ها بیشتر

هرچه می‌گویند با یک گل نمی‌آید بهار            من دلم می‌گیرد از ضرب‌المثل‌ها بیشتر

کـشید چشمِ تو خـورشـید کـاملِ ما را            گرفته وسعتی از نـور، محـفـل ما را

به سمت جَذْبۀ داغ تو جذب خواهد شد            هر آنکه خـوب بـبـیـنـد دلائـلِ مـا را

بـیـا که بـاده عـشـق تـو در سـبـو دارم            قـرار وصـل تو را در دل، آرزو دارم

اگر چه نیستم آن‌گونه‌ای که می‌خواهی            به آبـروی تـو عـمـری‌سـت آبـرو دارم

به یُمنِ نورِ وجودت، زمین منوّر شد            ز عطرِ مقدمِ پاکت، زمان معطّر شد

تو آمدی و شبِ غصه‌های ما سر شد            شبِ سرورِ نبی و عـلی و کوثر شد