اشعار

رسید وحی تا که از بـلا تو را خبر کند            خبر کند که یک نفر به جای تو خطر کند

چـقـدر تـیـغ آخـتـه به خـانـۀ تو تـاخـتـه            کدام مرد حاضر است سینه را سپر کند؟

شب همان شب که سفر مبدأ دوران می‌شد            خط به خط باور تـقـویم، مسلمان می‌شد

شب همان شب که جهانی نگران بود آن شب            صحبت از جان پیمبر به میان بود آن شب

بازهم حرف فراق است، جدایی سخت است            شب آخر شده، ای‌کاش بیایی، سخت است

بنـد اگر بند تو و گردن اگر گـردن من            آری آری که از این بند، رهایی سخت است

مـجـال نُـطـق نـدارد زبــان تـقــریـرم            نـیـامـده اسـت قـلـم پـای کارِ تحـریرم

صفـر تـمام شد و یارم از سفر نرسید            چـِقَـدر چـشـم بـدوزم به قـابِ تأخـیرم

گـرفـته است دلـم مثـل آسـمان امشب            دوباره حرف فراق است در میان امشب

به پـای ثـانـیـه‌هـا چـنـگ می‌زنـم اما            چرا نـمی‌گـذرد کـنـدتـر زمان امشب

ظلمت‌آلوده و در حسرتِ قدری نور است            دل به غفلت شده مشغول و عجب مغرور است

رفت با روضه محرّم‌صفر و بعدِ دو ماه            باز وضعـیتِ پـرونـدۂ من ناجـور است

به نام نامی سلطان علی‌موسی‌الرضا جانم            به اذن حضرت مادر، گدای کوی سلطانم

کسی که خاک پایش هست از افلاکیان برتر            مقـیم آستـانـش می‌شود از خاکـیان برتر

دوباره می‌زنم از دل صدا: امام رضا            بـیـا بـرای خـودت کـن مرا امام رضا

چه دارم از همه دنیا به جز همین یک دل            دلی که هـسـت به نـام شـما امام رضا

کسی دلتنگ از مشهد به مقصد برنمی‌گردد            به اقیانوس تو، رودی که آمد برنمی‌گردد

چگونه جلد خود کردی منِ از خود فراری را؟            که با زور هزار اجبار و باید برنمی‌گردد

همین که راز دل زهـر بر مـلا شده بود            به قتلگاه از این بیت، کوچه وا شده بود

و شمر خندۀ تلخی به خنجرش می‌کرد            و شعر گـریه‌کنِ روضۀ رضا شده بود

تو صبحی ای همۀ شوق زیستن از تو            تو نوری ای همه‌ دلگرمی وطن از تو

چه رزق‌ها که به ما می‌رسد به یمن شما            چه خـیـرها که رسـیده امام من! از تو

اگـرکـه دیـدۀ نـمـنـاک سوی در دارد            بـه سـیـنـه آرزوی دیــدن پـسـر دارد

توان و تاب نمانده دگر به اعـضایش            بلور اشک به رخسار و چشم تر دارد

جهان جسم است و لبخند تو بر جسم جهان جانی            تو تفـسیر رسای سـوره‌های ناب قـرآنی

مرا از کوثر احسان خود سیراب کن امشب            دل دریایی‌ام خشکیده از غم چون بیابانی

چقدر صورت در آینه‌ست پیرتر از من            برای دیدن رویت بهـانـه‌گـیـرتـر از من

مگر تو گوش کنی، آینه شبیه به سنگی‌ست            که از شنیدن این شِکوِه‌هاست سیرتر از من

نفس‌های آخر، عطش، روضه‌خوان شد            که لب‌های تـشـنـه، به یـادم بیاید

ابـاصلت! آبی بـزن کـوچـه‌ها را            قـرار است امـشب جـوادم بـیـاید

دلم بود و حرم بود و امامم بود و تنهایی            حرم كعبه، حرم قبله، عجب احرام زیبایی

سه کنج دنج یک حجره تماشا داشت اوج او            دلم را کرد اقـیـانوس مـوسیـقی موج او

می‌شود دست دعای تو به باران نرسد؟            یا بـتـابـی به تن پـنجـره‌ای جـان نرسد؟

می‌شود گوشۀ چـشم تو بیـفـتـد به زمین            این شب تیره به خورشید درخشان نرسد؟

چرا شب غـم و مـاتم سحـر نمی‌گردد            چرا زمین و زمان نوحه‌گر نمی‌گردد

وداعِ قــبـر نـبـی بـود و پــارۀ تـن او            غـم فـراق از این سخـت‌تـر نمی‌گردد

آسمان دلگیر بود اینجا، زمینش خسته بود            قـرن‌ها بال کـبوتر، پـای آهـو بسته بود

سرزمین عشق بود اما سلیمانی نداشت            ملک عاشق‌ها هزاران سال سلطانی نداشت

آسمان از ابر چشمان تو باران را نوشت            آدم آمد صفحه‌صفحه نام انسان را نوشت

آدم آمد هشت وادی دور چشمت چرخ زد            رو به گنبد کرد و آن حال پریشان را نوشت