اشعار

ای جـلـوۀ رخ تو ز هـر مـاه، مـاه‌تـر            از هرچه هست، وصل توأم دلبخواه‌تر

در آسـتـان لـطـف تو مـأوا گـرفـتـه‌ام            هسـتی پـنـاه هـر کـه بـود بـی‌پـنـاه‌تـر

بس که زیباست رخ آینه از جلوۀ رویش            مثل لیلا شده چشمان جهان خیره به سویش

آفتاب آمده از شـرق نگـاهـش به تـمـاشـا            ماه انداخته خود را به شب روشن مویش

تو نور آمدی و شب ز خواب خوش پا شد            تو چـشـمه آمـدی اما مـدینه دریا شد

گل از گل همۀ خـانواده‌ات بشـكـفـت            شـكـوفـه‌های نـگـاه تو تا شـكـوفا شد

امشب به زمین خُـلد مخـلـد شده پیدا            نادیـده رخ خـالـق سـرمـد شده پـیـدا

در بیت ولا روی مـحـمـد شده پـیـدا            با خلـق بگـوئـید که احـمد شده پـیـدا

به جهـان بار دگر لطفِ دگر داده خـدا            تا که بر دوحۀ* دین، باز ثمر داده خدا

قمری سر زده از بُرج ولایت کامشب            جلوه بر دَهر از این طُرفه قمر داده خدا

چون گـشـودند ز هم دفـتـر دانـایی را            زمزمه کـرد مـلک نـغـمۀ شـیـدایی را

کرد پُـر نـور خدا این شب رؤیایی را            تـا بـبـیـنـنـد هـمـه جـلـوۀ زیـبــایـی را

خبر از عرش الهی به زمین می‌آید            که به انگشتریِ عشق، نگین می‌آید

مـعـنیِ سبـزِ اجـابت متـجـلی گردید            آیِـنــه‌دارِ امـامـت مـتـجـلـی گـردیـد

عطر گل می‌آید و گلزار رنگین می‌شود            زندگی در کام اهل نور شیرین می‌شود

گلـشن سبـز ولایت تا نـفـس تـازه کـند            این چمن از عطر گل، غرق ریاحین می‌شود

ظـهـور کـرد و تـجـلـی نـام مـولا شد            عـلـیِ اولِّ؛ دوم عــزیــز زهــرا شـد

ز خلقت نبوی‌اش چنان به جلوه نشست            که پیش پای قـدومش حسین هم پا شد

طنین عشق به مافوق کهکشان می‌رفت            صدای شورِ بشر تا به لامکان می‌رفت

نفس‌نفـس پَر و بال فرشتگان می‌رفت            خبر به دست ملائک به آسمان می‌رفت

گاهی بنا این است سرگردان بمانی            گاهی همین کافی‌ست در باران بمانی

باید بسازی خویش را با صبر با درد            تا که شبیه صخره در طوفان بمانی

وارث اهـل کـسـا، یا عـلی‌بن‌الحـسین            تـالـی آل عـبـا، یـا عـلـی‌بـن‌الـحـسیـن

آیـنـۀ حـق‌نـمـا، یـا عـلـی‌بـن‌الحـسـیـن            ای عـلـی کـربـلا، یا عـلـی‌بن‌الحسین

سر تا قـدمت، دم‌به‌دمـت لطف خداداد            صد شکر به ما یک گهری چون تو خدا داد

گاهی سر سجـاده و گـاهی دل مـیدان            در هر دو مقام عالِمی و خبره و استاد

اگر چه در ره حق صدهزار دشواری‌ست            میان حـادثـه‌ها کار حـق نگـهـداری‌ست

اگر چه جنگ، اگر چه اسارت است ولی            همیشه کار خـدا یـاری و مددکـاری‌ست

به حضور حضرت چشم تو شده سِرِّ آئینه بر ملا            به نفیر نافذ هر دمت به اجابت آمد هر دعا

که به یمن مقدمت آمده به شعف طلیعۀ اقتضا            به مقام حادث ذات می که تویی کتابت اصطفا

در دل قصری مجلل، در اتاقی مرمرین            در سرایی پرنیان‌پوش و حریری دلنشین

با نسیم شب شکوه شمعدان خاموش شد            قصر در خوابش فرو رفت و جهان بی‌هوش شد

شبیهِ سیبِ غلطانی که از جوی تو می‌آید            دلِ سرگـشـتۀ ما از شبِ مـوی تو می‌آید

تو آنقدر از خدا سرشار هستی که نمی‌دانیم            که این عطرِ خداوند است یا بوی تو می‌آید

اذن از پدر گـرفـتم، تا از پسر بخـوانم            با اشک شوقِ جاری، با چشم تر بخوانم

بـا نـیـت تــعــبــد در ایـن شـب تــولـد            از مظهـر تهجد، شب تا سحر بخـوانم

گـفـتم ابوفـاضل نوشـتم یا اباالفضل            دیـدم دلـم ره می‌سـپارد تا اباالفضل

حرف از می و پیمانه و ساقی‌ست یعنی            باید در این میخانه باشم با اباالفضل

ای عاشقان! ای عاشقان! عالم سراپا ناز شد            سیمرغ قاف عشق را، هنگامۀ پرواز شد

زاسرار خلقت بهر ما، افشا هزاران راز شد            کلک جهـان‌آرای حق، آمادۀ اعجـاز شد