اشعار

تو آن عاشق‌ترین مردی که در تاریخ می‌گویند            تو آن انسانِ نایابی که با فانوس می‌جویند

تمام باغ‌ها در فصل لب‌های تو می‌خندند            تمام ابرها در شطّ چـشمان تو می‌مویند

قدم رنجه نمودی بر زمین ای ماه عالم تاب            قدم بر چشم نوکرها نهادی حضرت ارباب

سلام ای رحمت بی حدِّ حق در عالم دنیا            سلام ای شافع مخلوق حق در عالم عُقبی

دیـده ز جـانْ عـاشـقِ نگـاهِ محمد            قـلـب احـبـّاسـت جـلـوه‌گـاه محمد

یوسف اگر صورتش به خواب ببیند            سیـنـه کـند چـاک از نـگـاه محمد

ای نقـطهٔ عـطـف آفـرینش            روح ادب و روان بـیـنـش

ای قـلب سلیـم و جان آگـاه            ای محرم راز «لِی مَعَ الله«

به روزگار سیاهی که شب حصار نداشت            جهان جزیرۀ سبزی در اختیار نداشت
گـلوی خاک پُر از دردهای بغـض‌آلود            و انجماد زمین، رنگی از بهار نداشت

تو را برگـزیـده خدا در چهل سالگی            شدی خـاتـم الأنـبـیـا در چهل سالگی

چه پـیـغـمـبرانه برای هـدایت تو را-            به بعثت رسانده خدا در چهل سالگی

دل ربودن از تمام خلق عالم کار توست            ای طیب دردمندان! عالمی بیمار توست

از همان اول که پا در عرصۀ دنیا زدی            حامل وحی خدا همراه و خدمتکار توست

از نـزول وحـی، از آیـاتِ قـرآنی بگـو            از تب غار حـرا پیش از مسلمانی بگو

از شبِ شقّ القمر، از طاق کسری، از خسوف            از جهانی ممـلـو از اعجـازِ ربّانی بگو

رسیده موسم رحـمت به حُرمت باران            وزیده در دل صحرا نسیم نافـله خـوان

شکفته در دل صحرای بی‌سر و سامان            گلی که داده جهان را به مهر خود سامان

صدای وحی می‌رسد به گوش احمد امین            صـدا بـلـنـد‌تـر شـود بـرای بـار دومـین

زمان به شوق می‌دود، سکوت می‌کند زمین            بخوان به نام خالقت که هست رکن دین همین

به جسم مـردۀ این واژه‌ها که می‌باری            دوبـاره جـان قـلـم را بـه‌ وجـد می‌آری

چگونه وصف کـنم ساحت بلـندت را؟            میان این‌همه مضمونِ پوچ‌ و تکراری

با دردهـای تـازه‌ای سـر در گـریـبـانـم            امـا پُـر از عـطـر امـید و بـوی بـارانم

هربار غـم‌ها بیـشتر سویم هجـوم آورد            دیـدم درخــشـان‌ تـر شـده آئـیـنـۀ جـانـم

و شیـطـان چه دارد؟ هیاهو هیاهو            هجوم صداها، از این سو از آن سو

به نعره، به نفرت، به طعنه، به تهمت            صداها سه‌شعـبه، صداها دو پهـلـو

بسیجـیان عـلی دم به دم شهـید شـدند            که هم کـنایه شنیدند و هم شهید شدند

بسیجیان علی را شهادت این‌گونه‌ست            که کوثرانه به چندین رقم شهید شدند

از شورش و از فتنه و تشویش به دوریم            امــروز عــزادار جـوانــانِ غـیــوریـم

ما هم گـلـه داریم از این وضع گرانی            امـا نه بـه آشـوب، نه با سنـگ‌پـرانی!

صدای زوزۀ ابـلـیـس می‌رسد از دور            لهـیب آتش فـتنه‌ست و عده‌ای مزدور

دوبـاره فـتـنـۀ دجـال‌هـا بـه راه افـتـاد            دوباره پـنجـۀ ظلـمت به جان ماه افتاد

در هر نفـس، دلگـرمی طه، علی بود            حـتی مـیان عـرش، آن بـالا عـلی بود

قـرآن مگر بی‌مـدح حـیدر سوره دارد            هر جای قـرآن گـشته‌ام، پیدا علی بود

خدا دلدار بود و بی‌گمان دلداده حیدر بود            به بزم معرفت هم ساقی هر باده حیدر بود

نه تنها در شب هجرت و یا بَدر و اُحد بلکه            کسی که قبل خلقت امتحان پس داده حیدر بود

کـنج زنـدانم و مبـهـوت تـمـاشای توأم            اینک اینـجـا به مناجـات و تمنای توأم

در سـیـه‌چـالـم و ذکـر تـو شـده آوایــم            به سکـوت آمده‌ام طالب غـوغـای توأم

در این زندان كه ره بسته است پرواز صدایم را            نمی‌بینم كسی را جز خودم را و خدایم را

سرم را می‌گذارم روی زانوهای لرزانم            یكایك می‌شمارم غصه‌های زخـم‌هایم را