اشعار

فیضِ محض است رحمت زینب            چـشـم مـا و عــنـایت زیـنـب

مشرقِ عالَم است صبحِ دمشق            صحن نور است ساحتِ زینب

فَـلـَک عــشـق را ثــریـا شـد            زهـره‌ای در مدارِ زهـرا شد

رود از بی‌قراری‌اش مبهوت            کوه از استواری‌اش مبهـوت

آن که دل‌ها را گرفتار تو کرده زینب است            هر دو عالم را خریدار تو کرده زینب است

آنکه کرده کربلا را کعـبۀ دل‌ها، حسین            عرش را مدیون دربار تو کرده زینب است

به قرآنی که داری در میان سینه‌ات سوگند            که هرگز از تو و از خاندانت دل نخواهم کند

و ایمان دارم ‌ای مهرت قیامت‌ها به پا کرده            گنهکارانِ چون من عاشقت را زود می‌بخشند

داده است خدا مقـام والا به نجف            تعـظیم کند عـرش معلی به نجف

هـستـیم در آرزوی تـعـبـیـر شدن            هر بار ببـیـنـیم اگـر خواب نجف

حـق دارم اگـر محـو شـکـوه تو بمـانم            بـنـد آمــده از هـیـبـت نــام تـو زبــانـم

من آمـده‌ام از تو بـگـویم، چه بـگـویم؟            من آمده‌ام از تو بـخـوانم، چه بخـوانم؟

گره زده‌ست خودش را به زلف حیدر، شب            که با جمال علی روشن است دیگر شب

و ردّ شمس برای امیر چـیزی نیست            که صبح می‌شود از یک نگاه قنبر، شب

رونقِ مِی، شکـسـته از رُطـبت            رمضان رشک برده بر رجبت

ولـی الله هــســتــی و قــطــعــاً            مـی‌رسـد تـا خـودِ خـدا نـسـبـت

باز امشب گُـلـبن امـیـد ما گُـل می‌دهـد            بـاغ سـرسـبـز دل اهـل ولا گُل می‌دهد

گر فضا آکنده از عطر بهشتی می‌شود            گلشن توحـید و ایمان و وفا گُل می‌دهد

زمینِ تـشـنه بغـل کرده آسـمان تو را            که قـطره‌ای بچـشد مزّۀ جهـان تو را

نوشته‌اند به توصیفِ وحی، فصل به فصل            پیـمـبرانِ اولـوالـعـزم، داسـتان تو را

آرزوی موج چیزی نیست جز فانی شدن            هست این فانی شدن، آغاز عرفانی شدن

موج، کی یکجا نشستن را تحمل می‌کند؟            عشق اقیانوس آرام است، طوفانی شدن

بـبـین که با غـم و انـدوه بعد رفتن تو            میان معـرکه مائیم و راه روشن تو...

چگونه زیسته بودی مگر؟ که از دنیا            نبـود گـرد تعـلـق به روی دامن تو...

در نگاهت دیده‌ایم این وصف بی‌مانند را            پاکـی الـونــد را، بـی‌بــاکـی ارونــد را

در شب خوف و خطر اعجاز تکبیرت شکست            هم سکوت شهر را، هم میله‌های بند را

کم کم سپیده سر زد و پایان ظلمت بود            شرط عـبودیَّت شروعِ کار خِلـقـت بود

از ابـتدا هم مـبحـث اصلی، ولایت بود            هـنـگـامـۀ تـابـیـدن نــور امـامـت بــود

ترابِ بوترابم، جایی از هفت آسمان بهتر            غبارِ خانه‌اش از قصرهای آن جهان بهتر

علی یعنی علی، یعنی علی، یعنی علی، یعنی ...            چه می‌دانم، هر آن چیزی که می‌دانی از آن بهتر

ای که در پایت، غزل از جنس باران ریخته            در زلال خطبه‌‌ات، امواج طوفان ریخته

طرح انگور ضریحت بس که مستی آور است            در حریمت عاشق و مجنون، فراوان ریخته

چنان ز کعبه آمده برون کسی خدای‌گون            که گـوئیا ز خانۀ خودش نهـاده پا برون

هنوز بعد سال‌ها، نمانده جای چند و چون            عزیزکرده مثل او کسی نـدیـده تا کنون

بی عشق علی، غنی فقیر است            آزادۀ بـی عــلـی اسـیــر اسـت

بی عشق علی، بهشت دوزخ!            در باغ، نـسـیم زَمهَـریر است

میل پـروازی نبـاشد، پَـر نمی‌آید به کار            التـمـاس چـشـم‌هـای تـر نـمی‌آیـد به کار

باید از صدق و صفا همواره دل را صاف کرد            شوق جانبازی نباشد، سر نمی‌آید به کار

با تو پیدا کرد عـالم درکی از پـیدا شدن            هست دنیا در پی‌ات از لحظۀ دنیا شدن

از نخـستِ آفـرینـش، رود دنبـالت دوید            در سرش افـتاده بود اندیـشۀ دریـا شدن