اشعار

سـلام خـدا و رســول گـرامـى            به اوج مـقـام تو كه مـسـتدامى

سرآغاز حُسنى و حُسن ختامى            تو حجی، منایی، تو بیت‌الحرامی

قسم به فـیض دو چندان آن گـلوبـندش            تمام عـالـم امکـان شـده‌ست دربـنـدش

دلیل خوف و رجای تمام عـالم اوست            که اخم او شرر و جنّت است لبخندش

تابـیدی و به مهر تو جان آفریده شد            پلکی زدی، زمین و زمان آفریده شد

از تار و پود معجر تو پایه‌های عرش            از چـین چـادر تو جهـان آفـریده شد

بی فـاطـمه سـلالۀ کـوثـر نـداشـتـیم            محشر بدون فـاطمه محـشر نداشتیم

خلقت، جمال زهرۀ زهرا اگر نداشت            آئـیـنـه‌ای بـرابـر حــیـدر نـداشـتـیـم

از آسـمان طـراوت باران نـزول کرد            اسرار وحی، خانه به قلب رسول کرد

او روزه بود و سیب بهشتی حلول کرد            آری، خـدا عـبـادت او را قـبـول کـرد

از آسـمـان قــدوســیـان آواز کـردنـد            درهای رحمت را دوباره باز کردند

در مـوسم مـیلاد یـاس بـاغ عـصمت            در بـاغ جـنـت بـلـبـلان آواز کـردند

از ساق عرش رایحۀ کوثر آمده است            نـور خـدا به خانۀ پیـغـمـبر آمده است

مرضیه‌ای که راضیه و کوثر و بتول            صدیـقه و مطهـره و اطهـر آمده است

تا به دنیا آمدی در بین سرها سر شدی            بهـتـرین معـنا برای سورۀ کـوثر شدی

بی‌گمان اعجاز خلقت بودی و در بین خلق            بعد قرآن دومین اعـجـاز پیـغـمبر شدی

خیر کثیر حضرت کوثر که جاری است            عمری قرار هر تپش بی‌قراری است

چشمی که دوختم به رهش، چشم یاری است            از نفحه‌اش هوای زمستان بهاری است

مـشکـاتِ ذاتِ قـدسی و نـورِ اِله، تو            هم روشنیّ صبح و طلـوعِ پگـاه، تو

بـر ذاتِ پـاکِ حـیّ تـعـالی گـواه، تو            از هولِ رستـخـیـزِ قـیامت، پـنـاه، تو

وسعت اَمُّ القـرى آنشب بسیط نـور بود            شوق در سعى صفا، كعبه محیط شور بود

از طلوع مهر ایمان چشم شیطان كور بود            چشم بد از خانه بی‌بى خدیجه دور بود

از اشک‌ها، از خنده‌ها، از ما خبر داری            هر لحـظه از انـدوه آدم‌ها خـبـر داری

از کاسه‌های خالی، از باران نخـلستان            از تشنگی، از قحطی خرما خبر داری

این‌چنین احـساس کردم بین رؤیا بارها            می‌زنم بوسه به دست و پایت آقا بارها

خواستم تا مهزیارت باشم امّا روز و شب            سبز شد در پیش رو «امّا ـ اگرها» بارها

دلـم هـوای تو کـرده، هـوای آمـدنت            صدای پـای تـو آیـد، صـدای آمدنت

بـهـار با تـو بـیـایـد به خـانـۀ دل مـا            سری به خانۀ ما زن، صفای آمدنت

توسل کن! بگو آتش به حالِ زارم افتاده            بگو آشـفـتگی در رونـقِ بـازارم افتاده

بیا و بر مزارِ خاکی‌اش دستی بکش با اشک            بگو پژمردگی بر جلـوهٔ گـلـزارم افتاده

کسی که خواستگار او امیرالمؤمنین بوده            یقـیناً خـادم درگاه او، روح الامین بوده

کمال همنشین او را به اوج کـبریا برده            چه فخری بهتر از اینکه علی را همنشین بوده

اُمُّ البنین شدم که شوم یـاور حسین            گل پرورش دهم بشود پرپر حسین

قصدم نبود اینکه شوم مادر حسین            هستـند دخـتران علی در بر حسین

میـان بـارش بـارانی از سـتاره رسـید            اگرچه مثـنـوی؛ اما چهـارپـاره رسید

چـهـار پــارۀ تـن، نـه چـهـارپـارۀ دل            چـهـار مـاه شب بی‌کـسـی ولی کـامل

این زن که می‌بینی نگاهی خاص دارد            در چـشـم‌هـایـش مـعـدن الـمـاس دارد

او عاشق شاهی‌ست که جای زر و سیم            تـنـهــا دو تـا پـیــراهـن کـربـاس دارد

روحِ ادب را با قدومِ خود معـطّر کرد            دنیـایِ مـا آلـوده‌ها را هم مـطـهّر کرد

هرآنچه را که خواستیم از او، میسّر کرد            در سرنوشتِ سینه‌زن‌ها هم مقدّر کرد