اشعار

آسـمـان پـای پـیـاده به غـدیـر آمـده بود            زودتر از همه، با این همه، دیر آمده بود

چه‌خبر بود؟! زمان لحظهٔ حـساسی بود            عرش با آن عظمت نیز به زیر آمده بود

دو چشمت خیره گرداننده همه شیرین‌ادایان را            عجب دل برده لبخندت ز سینه دلربایان را

چه رازی هست در عمق کلامت ای شه خوبان            که حیران کرده نطق تو همه شکّرسُرایان را

جنون گریخت سراسیـمه از مـلاقـاتم            شب شـراب که بـاشد دچـار افـراطـم

بریز هر چه که داری مکن مراعـاتم            تو بی‌ملاحـظه، من نیـز بی مبـالاتـم

شــنــیــدم ره‌نــوردان مـحــبـت            شـدنـد آئــیـنــه‌گــردان مـحـبـت

قـرار جـانـشـان، یـادِ عـلـی بود            به لب لبیکشان «ناد علی» بود

ای آنکه ز شوقت جگر خلق کباب است            گر نیم نظر لطف کنی عین ثواب است

در سجـده بفـرما که به پایت بدهـم جان            خم کن سر این شیشه که هنگام شراب است

بـاده بـده سـاقـیـا! ولـی ز خُــمِّ غــدیـر            چـنگ بـزن مـطـربـا! ولی به یاد امـیر

تو نیز ای چرخ پیر! بیا ز بالا به زیر            دادِ مسرّت بده، سـاغـر عـشـرت بگیر

تـشـنه‌کـامی که لبِ او رَبَّـنـا بـرداشـته            آب را از چشمه‌سار مرتضی برداشته

از وضوی او حیات جـاودانه می‌چکـد            خضر از مَسـحِ عـلـی آب بقـا برداشته

هـوالغـنی الحـمـید، هو الـعـلی الکـبـیر            هو الغفور الرحیم، هو اللطیف الخـبیر

هـوالـولی الودود، هو السـمـیع البصیر            هو الـرئـوف الکـریم، هو الولی القـدیر

از نجف یکسره تا کرب و بلا گفت: علی            دل گره خورد به نام شهدا گفت: علی

چشمه و رود به تسبیح خدا مشغـولند            هرکه از نام خدا گفت، خدا گفت: علی

خدا یکی و نبی یک تن و امیر یکی‌ست            پس از رسول خدا رحمت کثیر یکی‌ست

نگاه شیعه همیشه به پرچم علوی است            برای اهل یـقـین تا ابد مسیـر یکی‌ست

بر گـنبد طلای عـلی، شاهِ چـاره‌جـو            خورشید یک دقـیقه نتابـیده بی‌وضو

ما تا همیشه شهره به عشاقِ حیدریم            مـستـیم مست بـادۀ کـوثـر سبـو سـبو

زبان قـاصر ما مـانـده در بیان علی            چـقـدر فاصله داریم با جهـان عـلی!

علی که بود؟ نفهمیده هیچ کس هرگز            نه در زمان معاصر، نه در زمان علی!

روشن‌ترین تجلیّ صدق و صفا علی‌ست            یکـدانـه مَحـرم حـرمِ کـبریا علی‌ست

هم نـاخـدای کـشتی بحر ولایت است            هم نکـتـهٔ مؤکّد در «إنّـما» علی‌ست

در غدیر خُم زِ بَهرِ حضرت خَتمی مَآب            از خداوند قدیر آورد جبریل این خطاب:

کای به اورنگِ رسالت، پادشاهِ ذوالکرام!            وی سپـهـر آفـرینـش را جـمـالت آفتاب!

بـایـد رکـوع کـرد برای تو یا سـجـود؟            ای واجب‌الـوجـود‌تـرین ممکـن‌الـوجود

دیشب به شـوق دیـدن ایـوان طـلای تو            یک چشم دجله بودم و یک چشم زنده‌رود

ای «سُرّ مَن رَأیٰ»ی نگـاه فـقـیـرها            ای رویـش امـیـد بـه جـان کـویـرهـا

ای خـالـق قـصـیـدۀ مـدح ذواتِ نـور            ای جـامـعـه‌سُــرای تـبــارِ کـبـیـرهـا

ای‌که فوراً حلِ مشکل می‌کنی با یک نگاه            هر گرفتاری صدایت کرد در اعماقِ چاه

هرکه شد گمراه؛ دستش را به دستت زد گره            حضرت هـادی شدی تا پا نگـیرد اشتباه

می‌درخشد گنبدت در آسمان از راه دور            مرقدت دل می‌برد از شیعیان از راه دور

من دلم می‌خواست هر طوری شده امشب شبی            پیش تو باشم کمی، اما امان از راه دور

هرچند نامِ شهر شما، "سُرَّ من رَأٰ"ست            "أمُّ المصائب" است دلِ هرکه سامراست

نشناخـتـیم قدرِ تو را آنچنان که هست!            این‌ غربت از سکوتِ همین‌ شیعۀ شماست

شبم را می‌گذارم روی دوش صبحگاه تو            دلم گرم است، گرم از دیدن صبح نگاه تو

همیشه خسته از آشوب تنهایی و دل‌تنگی            سرم چـرخـیده سمت گـنبد تو بارگاه تو