اشعار

در بستری و خـسته‌ای و بی‌قـراری            حـتی تـوان رو گـرفـتـن هـم نـداری

این نامـسـلمانـان چه‌هـا کـردند با تو            یا مـثـل پـائـیـزی، یا ابـر بهـاری...

پخش سبک  

تو نـوح شب طوفـانی            تو روح دین و ایمانی

مـجــروح راه قـرآنـی

از این آتش زدن هرگز تن زهرا نمی‌سوزد            که مادر جز برای غربت بابا نمی‌سوزد

زدند آتش در این خانه را اما نفـهـمیـدند            که با آتش زدن هرگز تن دریا نمی‌سوزد

عـلی پـنـاه همه خـلق و تو پـنـاه عـلی            میان کـوچه تویی یک‌تـنـه سـپـاه علی

عـلی کـنار تو قـد راست می‌کـند یعنی            وجود حـضرت تان بوده تکیه گاه علی

دلی نبود که از این همه شـرر نگرفت            و مدتی‌ست کسی از علی خبر نگرفت

چه روزها که به خانه نشست و شب‌ها که            دل عـلـی سرِ شب تا دم سحـر نگرفت

خیبر شکن و خانه نشـستن هیهات            در بـرزخ آفـتـاب بـسـتن، هـیهات

( لا اَسـئـلـکُـم عَـلَیه اَجـراً) یـعـنی            سیلی زدن و سینه شکستن هیهات

می‌زنم جار که غمخوار فقط فاطمه است            تا ابـد مـاه شب تـار فقـط فاطمه است

دشـمـن ما همه دنـیـا بـشـود یا نـشـود            غـم نـداریم اگر یـار فقط فـاطمه است

گرچه آفات زمانه همه جا جلوه‌گراست            فصل پایانی آفـات، طلـوع سحـر است

جان به قربان کلامی که بزرگی فرمود            «دشمن خانگی از خصم برونی بتر است»

کیست این مادر که از پیغمبران هم برتر است            گوشه‌ای از وصف او، یاسین و نور و کوثر است

مادر امثال ما، نه ! مادر پـیغـمبر است            خوش به حال خانه‌ای که بین آن، این گوهر است

ملائک ذکر می‌گویند دائم هم‌صدا با تو            دعای نور می‌خوانند هر صبح و عشا با تو

کسی فهمیده است «المؤمِنُ مِرآتُ مؤمِن» را            که بشناسد هرآئینه تو را با من، مرا با تو

دستی‌که باشد بی‌برابر، دست زهراست            دستی‌که بوسیده پیمبر، دست زهراست

مشکـل‌گـشـای کار عـالـم دسـت حـیـدر            مشکل‌گشای کار حیدر، دست زهراست

ای جمع خوبی‌ها و مصداق رشادت‌ها            پـیـداست در آئـیـنۀ چـشـمت نجـابت‌ها

در هر قیام تو شکوه بی‌نـظیری هست            پایت ورم کرده‌ست از فـرط عبادت‌ها

اگرچه «تحتِ کسا» یک حدیث جای تو بود            همیشه قـلب رسول خـدا کسای تو بود

بهشت بودی و، گل‌های سبز و سُرخت نیز            بهـارِ عـاطـفـۀ بـاغ دسـت‌هـای تو بود

هنگام استغـاثه، این ذکرِ اعـظمِ ماست            "یا فاطمه دَخیلکْ" عنوانِ پرچمِ ماست

دارالشفاست زهرا؛ عین دواست زهرا            واضح‌تـرین دلـیـلِ تـأثـیرِ مرهمِ ماست

دل مـا را بـبـر کـنارِ خـودت            تا مـدیـنـه به آن دیـارِ خودت

آسـمـانِ بـه ایـن بــزرگـی را            کـرده‌ای مرکـز مـدارِ خودت

گهواره نیست کودکی‌ات را فلک؟ که هست            فرمانبر تو نیست سما تا سمک؟ که هست

وقتی به خواب می‌روی ای کـوثر کثیر            لالایی خـدیجـه نـبـاشد، مـلک که هست

آن گل کزو فردوس رنگ و بو بگیرد            سخـت است با رنگِ پـریده خو بگیرد

با خـنده دشمن گـفـت کاری کرده‌ام که            زهـرا مـیـان خـانـه‌اش هـم رو بگـیرد

حق و ناحق را به شکلی تازه در می‌آورند            جای ایـمان و یـقـین، اما اگر می‌آورند

بوی آتش می‌دود در کـوچه‌باغ نخل‌ها            کیستند اینان که بغضی شعله‌ور می‌آورند؟

کسی که راهِ نجاتِ خلایق است از آتش            کسی ز آتـش دشمن نـداده‌ست نجـاتش

زمین مجاورِ هجـده بـهـارِ خانۀ او بود            زمان هنوز مقیم است در زمانِ حیاتش

هـزار بار شکـسـتـند رکـن مـولا را            یکی نگـفـت چرا می‌زنـید زهـرا را

همین که فاطمه‌اش بر روی زمین افتاد            سیـاه دیـد عـلـی روی آسـمـان‌هـا را