اشعار

خبر از عرش الهی به زمین می‌آید            که به انگشتریِ عشق، نگین می‌آید

مـعـنیِ سبـزِ اجـابت متـجـلی گردید            آیِـنــه‌دارِ امـامـت مـتـجـلـی گـردیـد

عطر گل می‌آید و گلزار رنگین می‌شود            زندگی در کام اهل نور شیرین می‌شود

گلـشن سبـز ولایت تا نـفـس تـازه کـند            این چمن از عطر گل، غرق ریاحین می‌شود

ظـهـور کـرد و تـجـلـی نـام مـولا شد            عـلـیِ اولِّ؛ دوم عــزیــز زهــرا شـد

ز خلقت نبوی‌اش چنان به جلوه نشست            که پیش پای قـدومش حسین هم پا شد

طنین عشق به مافوق کهکشان می‌رفت            صدای شورِ بشر تا به لامکان می‌رفت

نفس‌نفـس پَر و بال فرشتگان می‌رفت            خبر به دست ملائک به آسمان می‌رفت

گاهی بنا این است سرگردان بمانی            گاهی همین کافی‌ست در باران بمانی

باید بسازی خویش را با صبر با درد            تا که شبیه صخره در طوفان بمانی

وارث اهـل کـسـا، یا عـلی‌بن‌الحـسین            تـالـی آل عـبـا، یـا عـلـی‌بـن‌الـحـسیـن

آیـنـۀ حـق‌نـمـا، یـا عـلـی‌بـن‌الحـسـیـن            ای عـلـی کـربـلا، یا عـلـی‌بن‌الحسین

سر تا قـدمت، دم‌به‌دمـت لطف خداداد            صد شکر به ما یک گهری چون تو خدا داد

گاهی سر سجـاده و گـاهی دل مـیدان            در هر دو مقام عالِمی و خبره و استاد

اگر چه در ره حق صدهزار دشواری‌ست            میان حـادثـه‌ها کار حـق نگـهـداری‌ست

اگر چه جنگ، اگر چه اسارت است ولی            همیشه کار خـدا یـاری و مددکـاری‌ست

به حضور حضرت چشم تو شده سِرِّ آئینه بر ملا            به نفیر نافذ هر دمت به اجابت آمد هر دعا

که به یمن مقدمت آمده به شعف طلیعۀ اقتضا            به مقام حادث ذات می که تویی کتابت اصطفا

در دل قصری مجلل، در اتاقی مرمرین            در سرایی پرنیان‌پوش و حریری دلنشین

با نسیم شب شکوه شمعدان خاموش شد            قصر در خوابش فرو رفت و جهان بی‌هوش شد

شبیهِ سیبِ غلطانی که از جوی تو می‌آید            دلِ سرگـشـتۀ ما از شبِ مـوی تو می‌آید

تو آنقدر از خدا سرشار هستی که نمی‌دانیم            که این عطرِ خداوند است یا بوی تو می‌آید

اذن از پدر گـرفـتم، تا از پسر بخـوانم            با اشک شوقِ جاری، با چشم تر بخوانم

بـا نـیـت تــعــبــد در ایـن شـب تــولـد            از مظهـر تهجد، شب تا سحر بخـوانم

گـفـتم ابوفـاضل نوشـتم یا اباالفضل            دیـدم دلـم ره می‌سـپارد تا اباالفضل

حرف از می و پیمانه و ساقی‌ست یعنی            باید در این میخانه باشم با اباالفضل

ای عاشقان! ای عاشقان! عالم سراپا ناز شد            سیمرغ قاف عشق را، هنگامۀ پرواز شد

زاسرار خلقت بهر ما، افشا هزاران راز شد            کلک جهـان‌آرای حق، آمادۀ اعجـاز شد

دل به دستت می‌سپارم ای «امانت‌دار دست»            خاکِ پایت می‌شوم، می‌شویم از اغیار دست

امتحان کن تا ببینی مرگِ یک دلداده را            پا بکش از خانۀ دل، از سرم بردار دست

بـاز فـلـک آیــنــه‌بـنــدان شـده            جـلـوۀ آسـمـان دوچـنـدان شـده

ماه، سـتـاره‌ریـز و شادان شده            مهر، زرافشان شده، خندان شده

ای دست طلب بسته به دامان اباالفضل            بسپار دل خـویش به دستان اباالفضل

سر می‌رود از خاطره‌ها عطر گل یاس            هر جا بدمد عـطر گـلـستان اباالفضل

آغـاز می‌کـنـم سـخـنـم را به نـام ماه            دم می‌زنم دوباره ز لطـف مـدام ماه

سر می‌زنم به دور سرایش تمام سال            شعبان که می‌شود به خدا در تمام ماه

رو کرده هر آئیـنه به آئین اباالفضل            هر کس که مسلمان شده با دین اباالفضل

از جانب خورشید به من مرحمتی شد            چون گوش سپردم به فرامین اباالفضل

مرا وصـل کـرده نـیـازم بـه تـو            رسـیـدم در اوج نـمــازم بـه تـو

ســراپــا نــیــازم، بـنـازم به تـو            بـفـرما! که جـان را بـبازم به تو