اشعار

آمـدی بـا تـجـلّـی تــوحــیـد            به زمین آوری شرافـت را

بـبـری از مـیان ایـن مـردم            غفـلت و ظلم و جاهلیت را

تـربـتـش عـطـر کـربلا دارد            غـربـتـش روضۀ رضا دارد

گنبدش آسمان؛ طلایش، نور            روزهـــا گــنــبــد طــلا دارد

یکی شـبـیـه مـن از راه دور آمـده بـود            به این شلوغ، به این سوت و کور آمده بود

امیدوار، پر از شوق و شـور آمده بـود            شـبـیـه شب‌زده‌ای سـوی نـور آمده بود

ای فروزنده ز رخ حُسن خدات            وی همه حُـسن‌فـروشان بـفـدات

جــلــوه‌گــر آیـنــۀ ذوالـمــنــنـی            پـای تا فـرق، حَـسن در حَـسنی

تو ای به حُسن بی‌مثل فروغ کبریا حسن            تو ای به موج تیرگی چراغ رهنما حسن

ریاض قدس را گلی صفای آن حدایـقی            به هر صفت به غیر حق به حق سزا و لایقی

آیت عـظمی علیّ و محشر كبری حسن            عالی و اعلا عـلیّ و والی و والا حـسن

حبل محكم مرتضی و بهترین دم مجتبی            عـروة الوثـقـی عـلیّ و واژۀ زیـبا حسن

دل بی‌شکیب از غـم فصل جدایی است            جان، بی‌قرار لحظهٔ وصل خدایی است

این شامِ هجر نیست، که باشد شب وصال            این روزِ مرگ نیست، که روز رهایی است

دردا که سوخت آتش دل، جسم و جان من            برخاست دود غـم، دگر از دودمان من

شـد آشـیـانه‌ام قـفـس تـنـگ این جـهـان            جغدی در این قـفـس شده هـم‌آشیان من

مـرا شـبـیـه عــبـایـت تـکــان بـده آقــا            مـرا به زیـرِ کـسـایـت مـکـان بـده آقـا

کمی ز چـهـره ماهـت نـقـاب بر افکـن            دوبـاره بـر تـن این مُـرده جـان بده آقا

آتـشی بر جگـر شعـلـه‌ورش بود حسن            شاهـد آتـشِ دل، چـشمِ تـرش بود حسن

داغ او را نه دوا بود به عالم، نه طبیب            که فقط زهر، شفای جگرش بود حسن

جـانـم فـدای آن بـنـایی ... که نداری            قربان آن گل‌دسته‌هایی ... که نداری

هرجا حـرم دیدم سرودم زیر لب از            دلـتـنـگی گـنـبـدطلایی... که نـداری

تار و پودم! حاصلم! معیارِ ایمانم حسن            أمر أمر توست آقا! من به فـرمانم حسن

حیف از عمری که در راهِ گدایی نگذرد            دل به هر کس غیرِ تو دادم، پشیمانم حسن

با من بیا هرچند صبـرش را نداری            یک جا مرا در راه تنهـا می‌گـذاری

بـاشد بـیـا امـا مـپـرس از رازهـایـم            با خـضر باید سـر کـنی با بردباری

تویی که خانه‌ات صندوق صدها راز سربسته‌‌ست            غلط گفتند شاعرها، اگر گفتند: "در" بسته‌ست

کریما! مهربانا! حضرتا! یا مجتبی! مولا!            تو درها را نمی‌بندی، خودم بستم اگر بسته‌ست

سلام می‌دهد به نـام نـامی‌ات سـلام هم            رکـوع می‌شـود به احـتـرام تو قـیام هم

تو کیستی که سَیّدُ الـشـّـباب اهـلِ جـنّتی            و سـبـطِ اکـبـرِ بـهـشـتِ سَـیـّدُالاَنـام هم

اگرچه او حرم و صحن و بارگاه ندارد            به خلوت حرمش هر کسی که راه ندارد

غـبـار راهـم و افـتـاده‌ام بـه دامـن یـارم            اگـر چـه دامـن او گـرد اشـتـبـاه نــدارد

گفت: "دفن پدرم، عمه! چرا طول کشید؟            دفن سخت است مگر؟ کار شما طول کشید

قبر جدم که همین جاست؛ همین نزدیکی            پـدرم را عـمـویم بُـرد کجـا؟ طول کشید

اَلـــحـــَمـــدُلِلّه آمـــدم زیــــارت            بـا اشـک، بـا آه آمــدم زیــارت

هر بار از این راه آمدم زیارت            بـا درد جـانـکـاه آمـدم زیــارت

داغ تازه‌ست، زمان هرچه که تکرار شود            دم به دم می‌رود این عشق که بسیار شود

خواب غفلت بپرد از سر هر چشمی که            بـا نـسـیـم حـرم امـن تــو بــیـدار شـود

دوباره روضه گرفته دلم برای سرت            دمی نشد که نباشد به دل هوای سرت

ز روز هجر تو من قصه‌گوی مهتابم            به شام و کوفه چو گفتم ز ماجرای سرت