اشعار

گـه احـرام، روز عــیــد قــربـان            سخن می‌گفت با خود کعبه، زین‌سان

که مـن، مـرآت نـور ذوالجـلالـم            عــروس پـــردۀ بـــزم وصــالــم

چه جای شکوه که با آسمان قرار ندارم            شکسته قفـلِ قـفس، جرأت فرار ندارم

تو باز کرده‌ای آغوش رو به بی‌کسی من            به گریه چشم فرو بسته‌ام که: «یار ندارم!»

یک سلامِ گرم از این بی سرو سامان شده            به همان آقا که در کوه و کمر حیران شده

عید قربانت مبارک ای به قـربان سـرت            کوفیان با کشتن من عیدشان قربان شده!

تک و تنها، میان مردمی نامـرد حیرانم            سلام از پشت‌بام شهر سمت شاه عطشانم

خودم نامه فرستادم، بیایی، وای عجب دردی!            الهی بشکند دست سفیرت، کاش برگردی

دست بگـشا به دعـایی ز دعـای عرفه            بـده خود را تو صفـایی ز دعای عرفه

بندگی کن تو درین  بارِکْ لی فی قَدَرِک            بـشـنـوی تا که نـدایی ز دعـای عـرفـه

آمـده‌ام شکـسـته‌ دل، تا که خدا خدا کـنم            هرچه گناه و جرم را، از دل خود جدا کنم

نالۀ من شده فزون؛ می‌روم از خودم برون            رو به خدا برم کنون، بر همه من دعا کنم

کعبه، ای بیت خـداونـد جـلـیل            ای به سنـگـت، اثـر پای خلیل

کـعـبـه، ای خـانـۀ امّـیـد هـمـه            کعـبه، ای مـرکـز توحـید همه

ای امیرِ عـرفه خستـه‌تـرین بنـده منم            پیـشِ درگـاه خـدا، بنـدۀ شـرمـنده منم

بنده‌ای که همه عمرش به تباهی رفته            روشـنـاییِ دلـش رو به سیاهی رفـته

گل فزون است ولی آن گلِ بی‌خار کجاست؟            خیمه بسیار بوَد، خیمۀ دلـدار کجاست؟

دل آوارۀ من، خـانـه‌بـه‌دوشِ یـار است            ای حرم با من دلخسته بگو، یار کجاست؟

به کعبه روی نهـادم که دور یـار بگردم            کجـای خانـه به دنبـال آن نگـار بگـردم

میان این همه حاجی کجاست حاجی زهرا؟            که هر نـفس به فدایش هزار بار بگردم

بنـام نـامیِ أحـد، نـامه شـروع می‌کـنم            برابرِ خدای خود، باز خـضوع می‌کنم
نماز عشق می‌کنم اقامه با حضورِ دل            همینکه خالصانه بر درش خشوع می‌کنم

مـن بـاقـر الـعـلـم رســول الله هـسـتـم            من پـنـجـمـیـن حـجـت ولـی‌الله هـستم

با سن کـم من کـربـلایی گـشـتـه بودم            من وارث سـجـاده و ذکـر و سـجـودم

چون آینه حرفِ حق تلاوت می‌کرد            آیـاتِ غـم و عـطـش روایت می‌کرد

آن بحـرِ عـلـوم و ساقیِ نور و صفا            تـرویجِ حـقـیقـت و فـقـاهـت می‌کرد

از کـودکی با آهِ سـوزان گریه کردم            با کاروانی دیده گـریان؛ گریه کردم

هربـار با مـویی سـپـید و قـامتی خم            عمه صدا می‌زد«حسین جان» گریه کردم

تویی کعبه و ما همه در مطاف            به گرد تو هـستیم گرم طواف

به سـوی تو بـاید سرازیر شد            که باید فـقـط پـای تو پـیر شد

کـسی که نـور در آئـیـنـۀ تـجـلا داشت            فـروغ بندگی و عشق در مصلا داشت

کریمه‌ای که به بنت الحسن شده مشهور            ز جود و لطف و کرامت بسی سجایا داشت

خدا از سوز زهر کین تمام پیکرم سوزد            ز خونهای رسیده پشت حلقم، حنجرم سوزد

تـنم از آتش زهـر هُـشام آنقدر تب دارد            که خاک حُجره هم از شعله‌های بسترم سوزد

خشکی‌ام رفت و وصل دریا شد            سردی‌ام رفت و فصل گرما شد

فارغم از خـودم خـدا را شکر            آسـمـانـی شـدم خـدا را شـکـر

نگاه غرق غمت روضه‌های دلگیری‌ست            غروب کودکی‌ات، غصۀ سر پیری‌ست

کـتـیـبـۀ دل مـا، داغـدار مـاتـم تـوست            نوشته‌اش، غم ذی الحجه تا مُحرّم توست

هر غصه در برابرت از غصه آب شد            از بس که داغ‌های دلت بی‌حساب شد

عمری دم از مصیبت کرب و بلا زدی            قـلـبت بـرای زینب کـبـری کـباب شد