اشعار

ای جمع خوبی‌ها و مصداق رشادت‌ها            پـیـداست در آئـیـنۀ چـشـمت نجـابت‌ها

در هر قیام تو شکوه بی‌نـظیری هست            پایت ورم کرده‌ست از فـرط عبادت‌ها

اگرچه «تحتِ کسا» یک حدیث جای تو بود            همیشه قـلب رسول خـدا کسای تو بود

بهشت بودی و، گل‌های سبز و سُرخت نیز            بهـارِ عـاطـفـۀ بـاغ دسـت‌هـای تو بود

هنگام استغـاثه، این ذکرِ اعـظمِ ماست            "یا فاطمه دَخیلکْ" عنوانِ پرچمِ ماست

دارالشفاست زهرا؛ عین دواست زهرا            واضح‌تـرین دلـیـلِ تـأثـیرِ مرهمِ ماست

دل مـا را بـبـر کـنارِ خـودت            تا مـدیـنـه به آن دیـارِ خودت

آسـمـانِ بـه ایـن بــزرگـی را            کـرده‌ای مرکـز مـدارِ خودت

گهواره نیست کودکی‌ات را فلک؟ که هست            فرمانبر تو نیست سما تا سمک؟ که هست

وقتی به خواب می‌روی ای کـوثر کثیر            لالایی خـدیجـه نـبـاشد، مـلک که هست

آن گل کزو فردوس رنگ و بو بگیرد            سخـت است با رنگِ پـریده خو بگیرد

با خـنده دشمن گـفـت کاری کرده‌ام که            زهـرا مـیـان خـانـه‌اش هـم رو بگـیرد

حق و ناحق را به شکلی تازه در می‌آورند            جای ایـمان و یـقـین، اما اگر می‌آورند

بوی آتش می‌دود در کـوچه‌باغ نخل‌ها            کیستند اینان که بغضی شعله‌ور می‌آورند؟

کسی که راهِ نجاتِ خلایق است از آتش            کسی ز آتـش دشمن نـداده‌ست نجـاتش

زمین مجاورِ هجـده بـهـارِ خانۀ او بود            زمان هنوز مقیم است در زمانِ حیاتش

هـزار بار شکـسـتـند رکـن مـولا را            یکی نگـفـت چرا می‌زنـید زهـرا را

همین که فاطمه‌اش بر روی زمین افتاد            سیـاه دیـد عـلـی روی آسـمـان‌هـا را

شکـوه پـوشیۀ فـاطـمه‌ست پـردۀ ذات            فـقـیر روشنی نـور چـادرش مشکات

غـبار چـادر او تـوتـیـای چـشـم عـلی            به خاک چادر او عرش می‌رسد؟! هیهات!

آقـا بـیـا تـا زنـدگی معـنـا بـگـیـرد            شاید دعای مـادرت زهـرا بگـیرد

آقا بـیـا تـا بـا ظـهـور چـشـم‌هـایت            این چشم‌های ما کمی تـقـوا بگیرد

سلام امـام زمـان! وارث غــم زهـرا            ســلام وارث اشــک دمــادم زهـــرا

سلام امام زمان! صاحب عزای عظیم            سلام خـونجـگـر از داغ مـاتـم زهرا

بیا تا کی نهادی سر به صحرا یا اباصالح            بـتـاب ای آفـتـاب عـالـم‌آرا یـا ابـاصالـح

صدای غـربت مـولا ز چاه کوفه می‌آید            عـلی تنهاست ای تنهای تنها یا اباصالح

فـاطـمیه آمد و فـصل عزای فـاطمه‌ست            بهترین حُسن عمل خدمت برای فاطمه‌ست

هرکسی امروز زیر پرچـمش گریه کند            روز رستاخیز هم زیر لـوای فاطمه‌ست

بیابان بود، غرق یاس شد دامانِ گلزارش            زمین تا گفت: یا زهرا! برای اوّلین بارش

زمانِ امتحان‌پس‌دادنِ این زن مشخص نیست            ببین! در رفته از دست دقایق ثبتِ آمارش

کُنهِ اسرارِ قضا، رازِ قدَر با زهـراست            شب به شب نور شبستان سحر با زهراست

نیست در سیـرۀ ما هـیچ شکـسـتی با او            سرفراز است دل شیعه اگر، با زهراست

"تـوحـیـد" بی ولای تو معـنا نمی‌شود            راه خــدا بــدون تــو پـیــدا نـمـی‌شـود

فردا که حکم "عدل" خدا خوانده می‌شود            چـیزی بـدون اذن تـو اجـرا نـمی‌شود

با تو برای من غـم عـالم نمـاندنی‌ست            با من بمان که با من و تو غم نماندنی‌ست

این غـم کجا بـرم که برایم مـیان شهر            یک یار مانده است که آن هم نماندنی‌ست

هر نسیمی خسته از کویت خبر می‌آورد            چشم تر می‌آورد، خـونِ جگر می‌آورد

خارها در چشم دارد، استخوان‌ها در گلو            هر کسی «دیوار و در» را در نظر می‌آورد

اگر چه غرق خطا هستم و اگرچه بدم            بجز تو سنگ کسی را به سینه‌ام‌ نزدم

سرم به سنگ نخورده است، سر به راهم‌ کن            سر مـرا بـطـلـب تا نخـورده بر لحـدم