اشعار

ای از سـفر برگشـته بابا، پیکرت کـو؟            سـیمرغ قاف عاشـقی بال و پرت کو؟

برروی شــاخ نیزه ها گل کرده بودی            حالا که پـائین آمدی برگ و برت کو؟

نـفــس در ســینه از آهــم شـرر شد             تــمـام قــوت مــن، خـون جگر شد

چه ایـامی که از شـب، تـیره‌تر بود             چه شب‌هایی،کـه باهجرت سحرشد

بــابــا بـنگـر رویِ بـهـم ریخـتـه ام را            وا کــن گـرهِ مــوی بهم ریخـتـه ام را

دیگر رَمَـقـی نیست به رویت بگُـشایـم            چشم تــر کم ســویِ بـهـم ریخته ام را

پنهان به خاك كردم رازی به آب دیده            بــا كس نمی توان گفت سرّ دل رمیده

وقــت ســحر دعایم شد عاقبت اجابت            بر شام تــار ما هم سر زد شبی سپیده

ویـران سرایم امشب شد میهمان ســرایم            اینجا که خیزران نیست قرآن بخوان برایم

هر شب صدات کردم امشب دعات کردم            یـــا در بـــرم بـمانی یا هـمرهـت بیـایـم

امشب به دامن مـن خورشید آرمیــده            یا ماه آسمان هــا در کلــبه ام دمــیده

دخترهمیشه جایش آغوش گرم بــاباست            کس روی دست دختررأس پــدرندیده

مـیــخانه مـگر بال و پــرم را بـپـذیـرد            تـــا آتــش مــستی جـگــرم را بپــذیـرد

ظـرفیت دل در گرو پاکیِ ظـرف است            ای کـاش همیــن مختصـرم را بپـذیـرد

تا ابد كـوثر توحید زپیــمـانه ی اوست            سینۀ سوختگان شمع عزاخــانۀ اوست

شعله های عطشش درنفسِ خسته ی ما            كوه سنگین غم مابه روی شانه ی اوست

خبر این بود که یک سرو رشید آوردنـد           استخوان های تو را در شب عید آوردند

جیب پیراهنی آغشته به خــون را گشتند           نامه ای را که به مقصد نـرسیـد آوردند

پخش سبک  

شب اول - حضرت مسلم

یه شب تار- یه سپهدار-  با دل زار- تن بیمار           شده آواره و حیران - توی کوچه توی بــازار

دست بسته - تن خسته - عهدشو دنیا شکسته           آمـده پشت دیــوار- خــانــۀ طــوعه نـشـسـتـه

 پخش سبک

در غــریبی نهــم ســر به دیــوار            گــریــد از حــال من چــوبــۀ دار

کــوفه پُــر گشته از کـیـنه برگرد            وارث آب و آئـیـــنــه بــــرگـــرد

 پخش سبک

ای نــور چشم عــالمیـن           جانــم فـدایت یا حسیــن

ای رُكــن ایـــمــــانــــم           مــولا حــسـیـن جــانــم

 پخش سبک

ای پسر فــاطمه، ای به نـبی نور عین            كوفه ندارد وفـا، كــوفه میـا یا حسیـن

یا سیدی یا حسین؛ یا سیدی یا حسین؛ یا سیدی یا حسین؛ یا سیدی یا حسین

 پخش سبک

شده آوای جان من به آه و چشم گــریـان            میا كوفه میا كوفه حسین جانم حسین جان

من از دار العماره ** كنم بر تو اشاره ** به زخم بی شماره

من آن حُرم که حُریّت عطا کرده است مولایم            مخوانیدم دگـر حُـرّ یزیـدی، حُرّ زهرایم

اگرچه ذره‌ام، در دامن پُـرمهر خورشیدم           اگرچه قطره بودم، وصلِ دریا کرد دریایم

یــوسف زهــرا! ز شــما پُــر شـدم             تا که اســیــر تو شــدم حُــر شــدم

از دل دشـمـن به ســویت پـَـر زدم             آمــدم و حــلــقــه بــرایــن در زدم

نی، نــاله کرد و بـاز ترنم، شروع شد            فصل هبــوط آدم و گنــدم، شـروع شد

دریای بی‌کـران شهادت، که مــوج زد            توفــان نــوح بود و تلاطــم شروع شد

بـاز هـنگـامـۀ مـاتم شده؛ ای شاه غـریب            دل دیوانه پر از غـم شده؛ ای شاه غریب

چند روزی است که راه نَـفَـسَـم می گیـرد            نکـند بـاز مـحـرم شده؛ ای شـاه غــریب

عــالــم به ماتــم تو حـسـیـنـیـۀ غــم است           یعنی که فصل سوک و عزا، فصل ماتم است

از عــرش تابه فــرش تمــام فــرشتگــان           فــریــاد می زنـنـد که مــاه مـحّــرم است

بـسم رب الـفـاطـمـه آغــاز کردم گریه را           از گلــوی بغـض هایم بــاز کردم گریه را

مثل یک مادر که فرزندش ز دستش میرود           اقـتــدا کــردم به او ابــراز کـردم گریه را