اشعار

دوباره عازم تـسخـیر خـیبر است علی            که تـیغ دارد و هم‌نام حـیدر است علی

بعید نیست که نازل شود فـرشتۀ وحی            به کـربلا که سـراپا پیـمـبر است عـلی

عـلی جانِ حرم بودی و جانانِ بنی‌هاشم            خـسوف خـون کجا و ماه تابان بنی‌هاشم

تو عطشان، قاسمم عطشان، علیِ اصغرم عطشان            شدم شرمـندۀ لب‌های عـطشان بنی‌هاشم

وقتی زبان بگذاشت در کام امـامـش            یعنی که بوده حوض کوثر تشنه کامش

ممسوس در ذات خداوند تعالی است            اللهُ اکــبــر از بــلــنــدای مــقــامــش

قـرآنِ آیـه آیـۀ صـحـرای کـربـلا            پیغـمبر مـقـطّعُ‌‌ الاعـضای کربلا

مـاه تـمــام، آیـنـۀ قـامـت رسـول            بالا بـلـنـد، شاخۀ طـوبـای کـربلا

اسـم را بـنـگــر و مـسـمــا را            حـضـرت شــاهـــزاده والا را

ما کجا؟! مدحـت عـلی اکبر؟!            نـشـود صـیـد کـرد عـنـقــا را

ای آفـتاب روشـن شب‌ های کربلا            پیـغـمـبر دوباره صحـرای کـربلا

ای از تـمـام آدمـیان بـرگـزیـده‌تـر            نوح و خلیل و آدم و موسای کربلا

سیرت شهـزاده همچون شاه بود            صورتش مـانـند قـرص مـاه بود

عـده‌ای احـمد صدایـش می‌زدنـد            بس‌که او شـکـل رسـول الله بـود

بر زمین می‌ایستی؛ از مـاه کمتر نیستی            کیستی ای "نـام" در ابعـاد دفتر نیستی؟

کیستی با هـیچ مضـمونی برابر نیستی؟            کـیـسـتی گر مـعـنی الله اکــبر نـیـسـتی؟

عقاب از تو پَرِ پرواز از تو؛ آسمان از من            قدم‌های به سمت کوچ از تو؛ نیمه‌جان از من

به آغوشم بریز از تشنگی از خستگی‌هایت            گرفته غصۀ ثِـقـل‌الحَـدیدِ تو توان از من

سنگ‌ها صورت او را عوضم بوسیدند            تیرها سخت به آغـوش علی چسبـیـدند

داشت می‌رفت به میدان قد و بالایی داشت            عمه‌هایش همگی دور سرش چرخیدند

رخش چه صبح ملیحی، لبش چه آب حیاتی            عـلیِ اکـبرِ لیلاست، بَه چه شاخه نبـاتی

بدون چـشمۀ لعـلش نبـود در همه هستی            نه چشمه‌ای، نه قناتی، نه دجله‌ای، نه فراتی

ای که در سورۀ تبسم خود، لطف «وَالشَّمس» و «وَالقَمَر» داری            نوری از آفتاب روشن‌تر، رویی از ماه، خوب‌تر داری

تو کدامین گلی که دیدن تو، صلواتی محمدی دارد            چقدر بر بهشت چهرهٔ خود، رنگ و بوی پیامبر داری

وقت وداع از حـرم، نگـاه پـدرها            ملـتـمـسانـه‌تـر است پشت پـسرها

آه، پـدرهـای خـسـتـه، آه، کـمرها            آه، پـسـرهـای رفـتـه، آه، جگـرها

برای ما تو هم هستی چنان شیر خدا غالب            عـلی بن حـسـین بن عـلی ابن ابی‌طـالب

حریم حرمتت را حضرت روح‌الامین مَحرم            شبیه کعبه‌ای و احترامت بر همه واجب

قسم بر چهرۀ چون ماه تابان عـلی اکبر            جهان دیگر نخواهد دید همسان علی اکبر

حـسین بن عـلی کار تمـام نوکـرانش را            سپرده از سر رحمت به دستان علی اکبر

مستأصل اینجا آمدم، فکری به حالم کن            هر شب رسیدم رو زدم، فکری به حالم کن

من با امیدی سمت روضه راه می‌افـتم            اینقدر رفـتم آمـدم، فکـری به حالم کن

پیش از این ای یوسف لیلا ندیده دیده‌ای            اولین بار است كه پیش پدر خـوابـیده‌ای

من كه از آغاز غصه خورده‌ام، غم دیده‌ام،            اولین بار است مرگم را به چشمم دیده‌ام

دریای خـاموش پدر فریاد کن فریاد کن            فـریـاد ثـارالله را از سـیـنـه‌ات آزاد کـن

گه دیده بگشا سوی من گاهی عمو را یاد کن            با یک تبسم لحظه‌ای قلب پدر را شاد کن

نگاه کن پـسـرت را چگونه مـرد شده            بدون تـیـغ و سـپــر راهـی نـبـرد شده

بگـو به حرمـلـه‌ها شیـرخـواره می‌‌آید            صدای غـرش شـیـری دوبـاره می‌آیـد

به روی دست خود یک ماهـپاره            گـرفـت و گـفـت این شـیرخـواره

به صورت از عطش نه رنگ دارد            نه با کس کودک من جـنگ دارد