اشعار

تو ای رواق مـنـوّر ز پـرتـو اشـراق            که هـست از تـو فـروغ کـرانـۀ آفـاق

تو ای نمای بهشت برین به صفحۀ خاک            که تافته است فروغت به جبهه نه طاق

قطره بودم در حریم قدسی‌ات دریا شدم            ذره بـودم با نـگـاهـت آسـمـان‌آرا شـدم

زندگی می‌بُرد سمت تیـرگی‌هایش مرا            دیده گرداندی به من؛ در روشنی پیدا شدم

ای سـورۀ نـامـت، تـفـسـیـر أعـطـیـنـا            زهـراتـرین زینب، زیـنب‌تـرین زهـرا

خــیــر کــثـیــر تــو، آئــیــنــۀ کــوثـر            نـامـت ســرآغــاز تـکـثـیـر خـوبـی‌هـا

شبی دل شسته بودم در زلال ربّـنا اینجا            که عطری در صدایم ریخت‏ بانگی آشنا اینجا

شبی، زیبا شبی، پوشانده بودم قامت دل را            لباسی سبزتر از مخمل نور و دعا اینجا

باران گرفت، عطر تو آمد، شدم دچار            ای آخــریــن مــقــدمـهٔ مـقــدم بــهــار

معـشـوقِ بی‌ بـدیـل حجـازی عـراقی‌ام            ای جایِ‌ خـالی تو در اشعـارم آشکـار

دسـتـه گل بـاغ حـیدری آمده است            احـیـاگـر فـقـه جـعـفری آمده است
در بـیـن مـلائـکـه خـبـر پـیـچـیـده            مـیـلاد امـام عـسکـری آمـده اسـت

ای‌كه در مَحْبَس گیسوی تو شب زندانی‌ست            كار خورشید، به فرمان تو نورافشانی‌ست

سامرا نه! كه جهان سیطرۀ قدرت توست            ای‌كه در عرش تو را مرتبۀ سُلطانی‌ست

امشب شب میلاد آن نور خدایی‌ست            کار تمـامی جهـان امشب گـدایی‌ست

حـالا اگر بیـگـانه هم هـستی بـیا تـوُ            این خـانه از اول سرای آشـنایی‌ست

دنـیای با حـضور تو زیـباست واقعـاً            قـطره کـنار چـشم تو دریـاست واقعاً

شاعر به عشق روی شما خط خطی کند            !اینجا قـلـم به شوق تو برپـاست واقعاً

تـا نـگــارا عَــلــَم زدی آقـا            بابِ جـود و کـرم زدی آقـا

دل‌خوشی را برای عُشاقت            گُـل زهــرا رَقــم زدی آقــا

امشب چـراغـانی دل با نورِ دلدارم بود            از آسمان مِی می‌چکد، ساقی رخ یارم بود

تابـیـده نـور دلـبرم، خـتم شب تـارم بود            تنها امیدم تا سحر، این شوق دیدارم بود

این مکتب و این مسلک و این راه زنده‌ست            این راهِ تا مقـصد بسی کـوتاه زنده‌ست

از پشت ابر، این روزها خورشید پیداست            در لابـه‌لای شب شـکـوه مـاه زنده‌ست

شروع ماجرای اوست، پایانی که ما دیدیم            در این دنیا نمی‌گنجید، انسانی که ما دیدیم

مسیحا بود و انفاسش به دل‌ها زندگی می‌داد            نخواهد شد اسیر مرگ‌، آن جانی که ما دیدیم

حـسـنی هـسـتی و کـرم داری            خوشبحـالت که تو حرم داری

چه قدر عـزت و حـشـم داری            نــکــنـد از درت بــرم داری!

گواهی می‌دهـد قـلبم که با لبخند می‌آیی            و شاید آخـر بهـمن، همین اسفند می‌آیی

اگرچه پشت چشمت ابرهای غصه پنهان است            ولی بر روی لب با طرحی از لبخند می‌آیی

ماه و خورشید که مانند تو نورانی نیست!            هر فروغی که چو انوار تو یزدانی نیست!

جز همانی که در آئینۀ عشقت محو است            هیچ کس باخبر از عـالم حـیرانی نیست

حیات آب‌بـقا جز غـم تو نیست، حسین            نمیرد آن‌که دلش با غم تو زیست، حسین

صفای عمر ابد یافت هر که در غم تو            به قدر یک مژه بر هم زدن گریست، حسین

شـب زیـارتی است و حـرم صـفا دارد            دلــم هــوای سـحــرهـای کــربـلا دارد

فـدای معـرفـتت، در بهـشت روضۀ تو            هــنــوز لات مـحـلــه بُــرو بــیــا دارد

دلـتـنگ آن حـرم شـده‌ام باز، ای امـام!            ای مصحف ورق ورق عشق! السلام!

لبـریـز اشک، دیـدۀ هـفـت آسـمان بُوَد            شب‌های جمعه مادر او روضه‌خوان بُوَد

آمدی و بـهـشت را با خود            به دل ایـن کــویــر آوردی

کوثرانه قدم زدی در شهر            خـیـرهـای کـثــیــر آوردی