اشعار

اَلـــحـــَمـــدُلِلّه آمـــدم زیــــارت            بـا اشـک، بـا آه آمــدم زیــارت

هر بار از این راه آمدم زیارت            بـا درد جـانـکـاه آمـدم زیــارت

داغ تازه‌ست، زمان هرچه که تکرار شود            دم به دم می‌رود این عشق که بسیار شود

خواب غفلت بپرد از سر هر چشمی که            بـا نـسـیـم حـرم امـن تــو بــیـدار شـود

دوباره روضه گرفته دلم برای سرت            دمی نشد که نباشد به دل هوای سرت

ز روز هجر تو من قصه‌گوی مهتابم            به شام و کوفه چو گفتم ز ماجرای سرت

ابـرم که در فـراق تو بـارنـده‌ام حسین            صبـرم که در پـناه تو پـایـنـده‌ام حسین

مویم سـپـید گـشـته و قـدم خـمیده است            من زیـنـبم که از غـمت آکـنده‌ام حسین

عزیز فـاطـمه! برخـیز بهـر استـقـبـال            که زینب آمده با یک جهان شکوه و جلال

اگرچه سرو قدش را شکسته کوه غمت            بـه بـام چـرخ نـهـاده لــوای اسـتـقـلال

بـاز اشـکـم به دیـده می‌آیـد            »بوى گل‌هاى چیده می‌آید«

باز از دور، بانگ قافـله‌اى             که به مقصد رسیده می‌آید

به حق پیـوسته‌ای آهسته بی‌اکراه می‌آید            سوی شش‌گوشه‌اش از هرجهت آگاه می‌آید

کریمانه چنان تکریم زائر می‌کنند از جان            غریبانه به موکب رفته؛ خاطرخواه می‌آید

دوبـاره آمـده‌ام بهـر یک نگـاه حـسین            که می‌شوم به نگـاه تو روبـراه حسین

تو سـیـئـات مـرا می‌کنی ثـواب، آری            رسیده‌ام به تو با کوهی از گناه حسین

اختر من! هلال من! ماه من            هم‌سفر و همدم و همراه من

پیش روی محمل من صف‌ زدند            رقص‌کنان، خنده‌‌زنان کف ‌زدند

ای ابتـدای غربت بی‌انـتهـا فرات            ای شاهـد همیـشگی ماجـرا فرات

با دستِ بسته رفتم از این کربلا فرات            با داغ مانده بر دلـم از یار رفته‌ام

همه گوش باش و بشنو، غم مستدام ما را            شب شام تیره کرده، همه صبح و شام ما را

همه گوش باش و بشنو، همه چشم باش و بنگر            هـمه جا صـدای ما ‌را، اثـرِ قـیـام ما را

لـطـف خـداى تا نشـود یـاور کسی            دیـدار کـربـلا نـشـود بـاور کـسـی

پاى پیاده کس نرود سوی قـتـلگـاه            عشق حـسین تا نشود رهـبر کسی

چهل غروب جهان خون گریست در غم رویت            چهل غروب، عطش سوخت، شرمسار گلویت

چهل غروب مرا مویه بود و موی پریشان            پناه می‌برم از شام هجـر بر شب مـویت

روضه‌ها را دوست دارم، روضه‌های ساده‌ات را            روضه‌خوان‌های گلو آزردۀ آزاده‌ات را

کودکان خـیـمه‌های نـذری کـنج خـیابان            پیـرهای مـوسـپـیـدِ از نفـس افتاده‌ات را

دوباره هر که عزیز است دستچین شده است            مسافر سفـر عـشق، اربعـین شده است

دوباره هر که دلش سوخت انتخاب شده            مــلازم قــدم حـضــرت ربـــاب شــده

چهل شب است که پای غم تو سوخته‌ایم            به اشک خویش و نگاه تو چشم دوخته‌ایم

چهل شب است نفس‌هایمان همه آه است            پُر از سکوت، پُر از گریه‌های ناگاه است

اى جـان مـا فـداى تو لـبـيك يا حسين            هستى است رونماى تو لبيك ياحسين

اى نَفْـس مُـطمَـئنّه كه تنها فقط خداى            گرديـده خـونْ‌بـهـاى تو لبيك ياحسين

نـشد پیـاده بیائیم و بی‌قـرار تو بـاشیم            نشد که این شب جمعه حرم کنار تو باشیم

نـشد که دل بـزدائـیـم از تـعـلـق دنـیـا            نشد که در سفر اربعین دچار تو باشیم

به نینوای حسین از "شفق" سلام برید            سلام خـسـتـه‌دلـی را به آن امـام بـرید

"ز تـربت شـهـدا بـوی سـیـب می‌آیـد"            مرا به دیـدن آن روضـة‌الـسـلام بـرید

بايد هميشه قلب و دل بی‌قرار داشت            تا راه در حـريـمِ نـگـاه نـگـار داشت

جـانـم فـداى اسم تو كه با شـنـيـدنـش            چشمم هميشه گريۀ بى اختيار داشت