اشعار

یک عمر زنده باش ولیکن شهید باش            هر دم پی حماسه و عزمی جدید باش

حتی اگر تمام جهان غرق تیـرگی‌ست            چون ماه در سراسر شب روسفید باش

نه باج می‌دهد امـروز دشـمـنان دنی را            نه التـفـات کـند هـجـمه و فـرافـکـنی را

در این زمان که شیوخ عرب ذلیل نشستند            بنازم این جگـر و جرأت مثل زدنی را

مترس از خشم طوفان و عَلم کن بادبان‌ها را            دل ما کشتی نوح است سِیْر بی‌کران‌ها را

مترسانیدمان از های و هوی پوچ این امواج            که ما چون پیرهن از تن درآوردیم جان‌ها را

بوی خداست می‌وزد از جانبِ یمن            از یُمنِ عشق رایحه‌اش می‌رسد به من

از هم گسـست سلـسلۀ غـربتِ نسیم            پر شد مشامِ جانِ من از بوی پیرهن

علاماتِ ظهورِ کیست از سمتِ یمن پیدا؟            که می‌بینم به هر سو لالۀ خونین‌کفن پیدا

سواران که‌اند اینان خدایا پشتِ دروازه؟            اُوِیـسان‌اند هر سو بر افـق‌های قَـرَن پیدا

صبر این مردم پُرحوصله حدّی دارد            ذلّـت و عـجـز، مجـازات اشـدّی دارد

با منافق سر یک سفره نشستن هرگز            با نمکـدان ریا، روزه شکـستن هرگز

این است بـعـثـتـی که به اَللهُ اکـبرَش            مبـعـوث شد دوبـاره نـدای پیـمبرَش

گویا که ذوالفقار، بُرون از غلاف شد            ای جان فدای ملت و فـریادِ حیدرش

ای اهل عالم این سخنش منتشر کنید            قال الحسین: مثلی لا یبایع مثل یزید

سید علی امام شهـیدم چو جدّ خویش            تکرار کرد این سخنش بلکه بشنوید

علی الاصول مسیر حسین و شمر جداست            که شمر بندۀ شیطان، حسین عبد خداست

علی الاصول میان سـپاه شمر و حـسین            نه جای سازش و تسلیم، حرف عاشوراست

علی‌الاصول، یکی تنگه را رها کرده‌ست            میان معـرکه بر تـرس، اقـتدا کرده‌ست

علی‌الاصول یکی بـر خـلاف رأیِ ولی            برای وعـدهٔ دشمن، حساب وا کرده‌ست

بیدارتـر از هـمیـشه در میـدانـیم            تا آخـرکـار، پـایِ هم می‌مـانـیـم
تـردیـد نـداریم که با یـاری حـق            یک‌روز سرود فتح را می‌خوانیم

این صحنه‌های غیرت بی‌انتهای ماست            پایـان ما نه، بلکه تازه ابـتدای ماست

عمری اگر "یا لَیْتَنا کُنّا مَعَک" گـفتیم            امروز ایران مقـدّس، کـربلای ماست

خیبریون! "یا علی" گوئید؛ جنگی دیگر است            آخرِ این جنگِ با کفّار، فتح خیبر است

مـردم رزمـندۀ ما! شهر را سنگر کـنید            این خیابان، کوچه‌ها و مسجد ما سنگر است

نخواهد ایستاد از جوشش این سرچشمۀ غیرت            که در رگ‌های ما جاری‌ست خونِ رهبرِ اُمَّت

میان خیلِ پاکانی که بیعـت‌کرده با اویند            شهـادت آمده این‌بـار تا با او کـند بیعـت

اگرچه خصم با خشمش همیشه روبه‌روی ماست            اگرچه صبح و شب تیغش به دنبال گلوی ماست

قسم بر آنکه نبض آسمان‌ها هست در دستش            شهادت افتخار ما؛ پریدن آرزوی ماست

چه طوفان می‌کند در قلب میدان، ذکرِ «یا حیدر»           نشسته بر زبان اهل ایمان، ذکرِ «یا حیدر»

به گوشِ اهلِ عالم می‌رسد این روزها بی‌شک           از ایران، از دلِ داغِ خیابان، ذکرِ «یا حیدر»

از مـصافِ داغ‌هـای بی‌شـمـار آورده‌ایم            دل سلاح ماست، او را مرد بار آورده‌ایم

تا صدای فـتـح ما تا قـله درپـیـچـد رسـا            یک دو گامی مانده، خرمشهرِ چار آورده‌ایم

خیابان‌ها شبـستانند و ما عابدترین مردم            خدا دین خودش را زنده کرده با همین مردم

خدا مبعوث کرده جمعی از پیغمبرانش را            چه اعجاز خروشانی‌ست در فریاد این مردم

ابر بودیم و کنون موقع باران‌ شدن است            موقع رود شدن، سیل خروشان‌‌ شدن است

غیرت صاعقه! هنگام بر انگیختن است            ای نسیم سحری! موقع طوفان‌ شدن است

با مشت گـره کرده، خـیابان به خیابان            وصل است در این واقعه میدان به خیابان

چون هست وطن عین حرم؛ در دل این جنگ            وابسته شده معنی «ایمان» به «خیابان»