اشعار

امسـال هم که مـوعـد مـاتـم تمام شد            آقا بـیـا که فـرصـت مـا هم تمام شد

پلکی زدیم؛ شصت شب از این عزا گذشت            باور کـنـم دوبـاره محـرم تمام شد؟!

همه مـحـوند، محـو عـزت ما            از گِـلِ اولـیـاسـت طـیـنـت ما

کنج عُزلَت برای ما گنج است            وه چه سرمایه‌ای‌ست عُزلَت ما

بـبر از سـیـنـۀ جـهـان غـم را            شـاد کن با ظـهـور، عـالـم را

خوب و بد میهـمان بزم توأیم            بخر این جـنـس‌های درهم را

رزاق، رزقِ معـرفت از آسمان نداد            بر سـیـنه‌ای که بوی امام زمان نداد

حـیـران شدیم و بین بـیـابـانِ زندگی            بر ما کسی به‌جز گل نرجس، امان نداد

از این خانه به آن خانه، در این بی‌خانمانی‌ها            به دنبال تو می‌گردم، به دنـبال نشانی‌ها

نمی‌دانم چرا از دوری‌ات راحت نمی‌میرم            به جانت، جان به‌لب کرده مرا این سخت‌جانی‌ها

طـراوت همۀ روضه‌هـا! امام زمان!            شبی به روضۀ ما هم بیا امـام زمان

فقط به لطف دعای تو حالمان خوب است            همیشه باخـبر از حال ما امام زمان!

سوزانده فَلَک را نَفَـس پُـر شرر من            از بس زده آتش غم تو بر جگر من

شب‌های فراق تو چرا صبح ندارد؟!            کِی می‌رسد از راه چراغ سحر من؟!

چه دور مانده‌ام از کـاروان کرب‌وبلا            چـقـدر فـاصـلـه دارم ز دوسـتـان شما

مرا ببـخـش فـقـط ادعـاست عـاشقی‌ام            جداست راه من از راهتان، جداست، جدا

الا کـه جــلــوۀ نــور خــدای وهّــابــی            چـرا به عـالـم تـاریـک ما نـمی‌تـابی؟!

میان ظـلـمت درهـای بـستۀ این عصر            نـظـر کـن و بگـشـا بر قـلـوب ما بابی

اگر به لب رسیده جان؛ بگو به صاحب الزمان            نیست اگر تو را توان؛ بگو به صاحب الزمان

غم به دل نهفته را، راز به کس نگفته را            به هیچ کس مکن عیان؛ بگو صاحب الزمان

یـابن‌الـحـسـن به حـقِ جـدّ بـزرگـوارت            بگـذار تا بگـریم در روضه‌هـا کـنارت

یابن‌الحسن چه می‌شد پـائـین پـای جدت            من نیز می‌نـشـستم با شوق در جوارت

چارده قرن گذشته‌ست که غفلت کردیم            وای بر ما که به دوری تو عادت کردیم

ناظری بر همه احوالم و حاضر هستی            چارده قرن گذشته‌ست که غیبت کردیم

بیا كه گنبد خضراست دیده بر راهت            بیا كه حـیدر تـنهـاست دیده بر راهت

چـقدر منـتـظـران تو بی‌صدا رفـتـنـد            نگاه مضطرب ماست دیده بر راهت

جان آمد از فراق تو بر لب، نیامدی!            امروز هم سرآمد و شد شب، نیامدی

چتر سیاهِ غـم، هـمه‌جا را فـرا گرفت            ای در سپهـر عـاطفه کوکب! نیامدی

ای قـبله‌گـاه دل‌ها! کی می‌شود بیایی؟            محبوب حق تعالی! کی می‌شود بیایی؟

سرتاسر جهان را، ظلمت گرفته مولا            ای مهر عـالـم‌آرا، کی می‌شود بیایی؟

نـبـوده‌ام نـگـران تو عصر غـیـبت هم            نفس كشیدن بی‌تو شده است عادت هم

گـنــاه كـردم و اشـك تـو را در آوردم            برای تو كه ندارم به غـیر زحـمت هم

دلی به دست خود آورده‌ام از آن تو باشد            سپـرده‌ام به تو سـر تا بر آستان تو باشد

جهان من! دل من آمده‌ست سوی تو اینک            به این امید که یک گوشه از جهان تو باشد

مستأصل اینجا آمدم، فکری به حالم کن            هر شب رسیدم رو زدم، فکری به حالم کن

من با امیدی سمت روضه راه می‌افـتم            اینقدر رفـتم آمـدم، فکـری به حالم کن

در انتظار تو چشمم همیشه بارانی‌ست            و بی‌تو حال و هوای دلم چه طوفانی‌ست

بیا که خـیری از این زندگی نمی‌بینم            که لحظه‌لحظۀ عمرم پر از پریشانی‌ست

می‌آیی و غم ما را جواب خواهی کرد            دعای چشم مرا مستجاب خواهی کرد

بیا و دسـت جهـان را بگـیـر با لبـخـند            که با تـبـسم خود انقـلاب خواهی کرد