اشعار

آن کـه شـام فــراق دیـده، تـویـی            آن که سر زد از سـپـیـده، تـویی

آن که با عشق و شور و عزّت گشت            رهـنــورد ره عــقــیــده، تــویـی

نه تنها گشته سر تا پا به رنگ ارغوان زینب            شبیه یاس پیغمبر شده قامت کمان زینب

شنیدم از قدیمی‌ها به مادر می‌رود دختر            امامش را حمایت کرده پس تا پای جان زینب

سفرۀ اهل بهشت از آب و نان زینب است            روزی اهل زمین سرریز خوان زینب است

با کریمان می‌شود آسان‌تر از دنیا گذشت            میزبان روضه‌هایش، میهمان زینب است

من کی‌ام انگشتر زیبای عصمت را نگینم            آفـتـابی بر فـراز دوش خـتم المـرسـلـینم

گـوهـر نابی به دست رحـمةٌ للعـالـمـیـنم            ریسمان محکمی در پنجـۀ حـبل المتـینم

با اقـتدارِ خویش؛ نفـس از عـدو گـرفت            با داغِ عشق رفت و همه عمر؛ خو گرفت

چشمش به اشک شد متمایل! امان از آن-            بغـضی که ذره‌ذره نفـس از گـلو گرفت

به دست صبر او انّا فُـتَـحْنَا باده نوشیده            لک فـتـح مـبین پیـراهن توحـید پـوشیده

زمان خطبه‌خوانی آن لسانی که خروشیده            علی در هیبت زینب عیان گردیده جوشیده

نماز عشق شکسته نخوانده بودم و خواندم            قنوت، بازوی بسته نخوانده بودم و خواندم

زنی ز هاشمیان تا کنون اسیر نبوده‌ست            دعا به ناقه نشسته نخوانده بودم و خواندم

به شـأن بی‌بـدل او سـلام بـاید گـفـت            به خاکِ چـادرِ او نـورِ تام بـاید گفت

برای گـفـتـنِ از دخـتـر عـلی، زینب            همیـشـه با ادب و احـتـرام باید گـفت

تمام آسمان سرخ و دلش خون است انگاری            تو گویی نُه فلک هم هست، در سوگ و عزاداری

همه مردان به خاک و خون، شَه عالم شده عُریان            یقینا گِردشان جمع مَلَک، در این عزا گریان

ستم ندیده کسی در جهـان، مقـابل زینب            نسوخت هیچ دلی در جهان، چنان دل زینب

نگشت شاد، دلـش از غـم زمانه، زمانی            ز آب غـم بـسرشـتـند، گـوئـیا گِـل زینب

فیضِ محض است رحمت زینب            چـشـم مـا و عــنـایت زیـنـب

مشرقِ عالَم است صبحِ دمشق            صحن نور است ساحتِ زینب

فَـلـَک عــشـق را ثــریـا شـد            زهـره‌ای در مدارِ زهـرا شد

رود از بی‌قراری‌اش مبهوت            کوه از استواری‌اش مبهـوت

آن که دل‌ها را گرفتار تو کرده زینب است            هر دو عالم را خریدار تو کرده زینب است

آنکه کرده کربلا را کعـبۀ دل‌ها، حسین            عرش را مدیون دربار تو کرده زینب است

غزل نوشته‌ام‌ از غم‌ قصیده‌ می‌خوانم            هجای واژۀ‌ غـم را کـشیـده می‌خـوانم

از آنکه عـفت زهـرا، شجاعت حـیدر            درون او به تـبـلـور رسیده می‌خـوانم

زنی به وسعت پنجاه‌سال غـصه و غم            پُر از اراده و همّت، مصـمّم و محکـم

زنی به هیبت شیـر خـدا و شـمـشیرش            که در برابر ظـلـم ایـسـتاده مسـتحـکم

بعـدِ عـبـاس عـلـمـدار شدن کار تو بود            اینـچـنـین قـافـله‌سـالار شدن کار تو بود

هر چه کاخ اُمـوی بود خـرابـش کردی            زیـنـبـا ! فـاتحِ پـیکـار شدن کار تو بود

مرهم به جز حسین، به قلب شکسته نیست            قاریّ نیزه، حنجرش انگار خسته نیست

این رشتۀ غمش سرِ مویی گسسته نیست            زینب دلش شکسته ولی سرشکسته نیست

ما ریـزه‌خـوار سـفـرۀ احـسـان زینـبـیم            مـدیـون لطـف و فـضلِ فـراوان زینبیم

مـا را پـیـام خـطـبـۀ زیـنب نـجـات داد            شکـر خـدا که جـمـلـه مـسلـمان زینـبیم

نـبـود غـیـر خــدا در دل خــدا جـویـش            نگفت جز سخن حق، لسان حق‌گـویش

به ذوالفقار دو دم هیچ احـتـیاج نداشت            هلاک "اُسکُـتوا"یش دشمنان ترسویش

دین جاودان شد از نـفـس جـاودانی‌ات            شـد اُسـوۀ تـمـام جـهــان زنـدگـانـی‌ات

باغ امید و گـلشن صبر و وفـا و عشق            سـیـراب شد ز مـرحـمـت آسـمـانی‌ات