اشعار

خمار چشم تو را من به عرش نفروشم            من از حـلاوت نـام تـو بـاده می‌نـوشـم

چقدر گریه نمودیم، هر دو غش کردیم            چقدر زمرمه کردی "لهوف" در گوشم

وقت آن گشت كه چون لاله به گلزار آید            این غـزال از حـرمِ عـشق پـدیـدار آید

بی زره رفت به میدان كه سبكـبار آید            چون علی‌اكبر از این راه به دیدار آید

از بس که پاره پاره ز تیغ جفا شدی            چون آیـۀ مـقـطـعـه از هم جـدا شدی

وقتی رسیـده‌ام به کـنارت که دیـده‌ام            سرتا به پای خویش پُر از زخم ها شدی

آفـتـاب عـلـی الـدوام حـسن            سحـر مـسجـد‌الحـرام حـسن

مـاه زیـبای پـشت‌ بـام حسن            حـسنی زاده‌ای به نام حسن

سـپـرده‌ام غـزلم را به اخـتـیار حـسن            پـریـده مـرغ دلـم باز در مـدار حسن

زبـان چـگـونه بگـویـد فـضائل او را            چگونه وصف شود حُسن بی‌شمار حسن؟!

به بند کـفـش تو عـالـم دخـیل می‌بـنـدد            که مقصد تو حسین و مسیر تو حسن است

تن تو مصحـف پـاک تمام اسماء است            زره نداری و جوشن‌کبیر تو حسن است

سـپـرد دسـتِ دعــا شـاخـۀ اجـابـت را            گرفت از لبِ او سیبِ سرخ حاجت را

برای چیدنِ رزم آرزوی خود از عشق            مُجاب کرد به اعجازِ اشک، حضرت را

من برایت پـدرم، پس تو برایم پـسری            چه مبارک پسری و چه مبارک پدری

یـاد شب‌های منـاجـات حـسـن می‌افـتم            می‌وزد از سر زلف تو نـسیم سحـری

من از تولد عاشـقـم؛ وقتی پدر با اشک            بعد از اذانش یا حسینی خواند در گوشم

در چشم‌های تو، عمو جان! کربلا دیدم            وقـتی گـرفـتی لحـظـۀ اول در آغـوشـم

آن شب که چارچوب غزل در غزل شکست            مست مدام شیـشۀ می در بغـل شکـست

یک بیت ناب خواند که نرخ عسل شکست            فرزند آن بزرگ که پشت جمل شکست

مثل یک مرد که بر جنگ جهان می‌آید            سیـزده سـاله چـنان شـیـر ژیـان می‌آید

سـیـزده سـالـه ولی هـیبت یـل‌هـا دارد            در وجودش جـگـر حـضرت سقا دارد

حسن جوان شد و از عرشِ خیمه‌ها آمد            نــمـاز ظـهـر شـد و مـاهِ کــربـلا آمـد

تو قـاسـم‌بـن‌عـلـی یا ‌یَـلِ یَـلِ جَـمَـلی؟!            هـمـیـنکه آمـدی انـگـار مرتـضی آمد

ای جـگــر پــارۀ امـام حـسـن            وی ز سر تا به پا تـمام حسن

تـیـرها بر جـگـر زده گـرهت            زخـم‌هـا بر بـدن شده زرهـت

تو خواستی کمی ز کار عشق سر درآوری            و از نهالِ قـامتِ خودت ثـمر درآوری

همین‌که از عمویِ خود گرفتی اذنِ رزم را            نمانده بود انـدکی، ز شوق پَر درآوری

به زیر نـیزۀ دشـمن تنت رهـا مانده            عمو فـدای تو گردد، تنت كجا مانده

صدا زدی تو عمو را ولی خبر دارم            كه نيمی از نفست در گلوت جا مانده

چه خوب، مرگ خریدار زندگانی توست            حیـات طـیّـبه تصویر نوجـوانی توست

چه قد کشیده درون تو شوق رزم ای ماه            که هست قامت جـوشن برای تو کـوتاه

ای ماه من که چـشـم و چـراغ نبـوّتی            ریــحـانـۀ بـهــشـتـی بــاغ نــبــوّتـــی

ای جلوه کرده حُسن تو چون گوهر از صدف            ای یـادگـار سـبـزتـرین گوهـر شرف

هيچ موجى از شكست شوق من آگاه نيست            در كـنار سـاحـلم امّا به دريا راه نيست

تا مپـنـدارند با مرگم تو مى‌مـيرى بگـو            اين‌كه می‌بينيد فعل است و ظهور، الله نيست

سنگ‌ها بر سرِ تو مرثیه خوانی کردند            نیـزه‌ها زار زدند اشک فـشانی کردند

فصلِ خـندیدنِ تو بود نه گُل چیدنِ باد            چهـره‌ات را چقدر زود خـزانی کردند

نیـزه پس از نیـزه میان پـیـکـرش بود            خنجر پس از خنجر میان حنجرش بود

این سو حسین‌بن‌علی خون گریه می‌کرد            آن سـو عـزادار عـزایش مـادرش بود