اشعار

گفت یا رب خود تـسلای دلی پُر آه باش            در کنارم شاهد این لحـظۀ جـانکـاه باش

بازهم در جنگِ با شب ماه دارد می‌رود            اکبر است این یا رسول الله دارد می‌رود؟!

هم بهتر است پای عزای تو سر شکست            هم بهتر آنکه در غمت از هر نظر شکست

می‌خواستی برای کسی جز تو نشکـند؟!            اصلاً فـدای خـواستنت دل اگر شکـست

دوباره عازم تـسخـیر خـیبر است علی            که تـیغ دارد و هم‌نام حـیدر است علی

بعید نیست که نازل شود فـرشتۀ وحی            به کـربلا که سـراپا پیـمـبر است عـلی

عـلی جانِ حرم بودی و جانانِ بنی‌هاشم            خـسوف خـون کجا و ماه تابان بنی‌هاشم

تو عطشان، قاسمم عطشان، علیِ اصغرم عطشان            شدم شرمـندۀ لب‌های عـطشان بنی‌هاشم

وقتی زبان بگذاشت در کام امـامـش            یعنی که بوده حوض کوثر تشنه کامش

ممسوس در ذات خداوند تعالی است            اللهُ اکــبــر از بــلــنــدای مــقــامــش

قـرآنِ آیـه آیـۀ صـحـرای کـربـلا            پیغـمبر مـقـطّعُ‌‌ الاعـضای کربلا

مـاه تـمــام، آیـنـۀ قـامـت رسـول            بالا بـلـنـد، شاخۀ طـوبـای کـربلا

اسـم را بـنـگــر و مـسـمــا را            حـضـرت شــاهـــزاده والا را

ما کجا؟! مدحـت عـلی اکبر؟!            نـشـود صـیـد کـرد عـنـقــا را

ای آفـتاب روشـن شب‌ های کربلا            پیـغـمـبر دوباره صحـرای کـربلا

ای از تـمـام آدمـیان بـرگـزیـده‌تـر            نوح و خلیل و آدم و موسای کربلا

سیرت شهـزاده همچون شاه بود            صورتش مـانـند قـرص مـاه بود

عـده‌ای احـمد صدایـش می‌زدنـد            بس‌که او شـکـل رسـول الله بـود

بر زمین می‌ایستی؛ از مـاه کمتر نیستی            کیستی ای "نـام" در ابعـاد دفتر نیستی؟

کیستی با هـیچ مضـمونی برابر نیستی؟            کـیـسـتی گر مـعـنی الله اکــبر نـیـسـتی؟

عقاب از تو پَرِ پرواز از تو؛ آسمان از من            قدم‌های به سمت کوچ از تو؛ نیمه‌جان از من

به آغوشم بریز از تشنگی از خستگی‌هایت            گرفته غصۀ ثِـقـل‌الحَـدیدِ تو توان از من

سنگ‌ها صورت او را عوضم بوسیدند            تیرها سخت به آغـوش علی چسبـیـدند

داشت می‌رفت به میدان قد و بالایی داشت            عمه‌هایش همگی دور سرش چرخیدند

ای که در سورۀ تبسم خود، لطف «وَالشَّمس» و «وَالقَمَر» داری            نوری از آفتاب روشن‌تر، رویی از ماه، خوب‌تر داری

تو کدامین گلی که دیدن تو، صلواتی محمدی دارد            چقدر بر بهشت چهرهٔ خود، رنگ و بوی پیامبر داری

وقت وداع از حـرم، نگـاه پـدرها            ملـتـمـسانـه‌تـر است پشت پـسرها

آه، پـدرهـای خـسـتـه، آه، کـمرها            آه، پـسـرهـای رفـتـه، آه، جگـرها

قسم بر چهرۀ چون ماه تابان عـلی اکبر            جهان دیگر نخواهد دید همسان علی اکبر

حـسین بن عـلی کار تمـام نوکـرانش را            سپرده از سر رحمت به دستان علی اکبر

پیش از این ای یوسف لیلا ندیده دیده‌ای            اولین بار است كه پیش پدر خـوابـیده‌ای

من كه از آغاز غصه خورده‌ام، غم دیده‌ام،            اولین بار است مرگم را به چشمم دیده‌ام

ای گل لاله! ز تیغ و تـیرها پرپر شدی            پاره‌پاره از دم سر نیزه و خـنجر شدی

گرچه در صورت شباهت با پیمبر داشتی            با چـنـین پـهـلـو ولی آئـیـنۀ مـادر شدی

آیـنه‌دار شکـوه است عـلی جانِ حسین            همچنان سلسله کوه است علی جانِ حسین
آمده مـثـل ابـالـفـضـل پـنـاهـش بـشود            یک‌ تـنه آمـده تا اینکه سپـاهـش بـشود

کـمـرِ من پـسـرم تـا شده از تـا شـدنت            نیست امّید عـلی جان به سـراپا شدنت
آنقدر در هـمه‌جا پیـکـر تو پخـش شده            شـدنی نیست تنِ گـمـشـده پـیـدا شدنت

بـایـد که تن از راحـت ایـام گـرفـتن            دل را، ز صنـم‌خـانـۀ اوهـام گرفـتن

ناکام شد آن‌کس که به یک عمر ندانست            از سـاغـر دنـیـا نـتـوان کـام گرفـتن