اشعار

یکی شـبـیـه مـن از راه دور آمـده بـود            به این شلوغ، به این سوت و کور آمده بود

امیدوار، پر از شوق و شـور آمده بـود            شـبـیـه شب‌زده‌ای سـوی نـور آمده بود

تو ای به حُسن بی‌مثل فروغ کبریا حسن            تو ای به موج تیرگی چراغ رهنما حسن

ریاض قدس را گلی صفای آن حدایـقی            به هر صفت به غیر حق به حق سزا و لایقی

مـرا شـبـیـه عــبـایـت تـکــان بـده آقــا            مـرا به زیـرِ کـسـایـت مـکـان بـده آقـا

کمی ز چـهـره ماهـت نـقـاب بر افکـن            دوبـاره بـر تـن این مُـرده جـان بده آقا

تویی که خانه‌ات صندوق صدها راز سربسته‌‌ست            غلط گفتند شاعرها، اگر گفتند: "در" بسته‌ست

کریما! مهربانا! حضرتا! یا مجتبی! مولا!            تو درها را نمی‌بندی، خودم بستم اگر بسته‌ست

گره به کار بیفـتد، گره‌گشا حسن است            ابوتراب چو گنج است و کیمیا حسن است

کسی که سفرۀ شاهانه‌اش به چـشم آمد            کسی که پُر شده دور و برش گدا حسن است

گل می‌کند لـبخـند تو مهـمان که می‌آید            باز است آغوش تو سرگردان که می‌آید

لبریز برکت می‌شود هر خاک بی‌حاصل            از چـشـم‌هـایت نـم‌نـم بـاران که می‌آید

بـاغ دل بـتـول و عـلـی را ثـمر حـسن            دُر زینب است و لعل حسین و گهر حسن

‌شاه جهان علی‌ست چه شاهی که بهر او            شد عرش حق اریکه و شد تاج سر حسن

می‌شناسد چون گدا را از خودش بهتر کریم            پیش خود دارد همیشه کیسه‌ای از زر کریم

در تمام شهر، لطفش سفره‌داری می‌کند            شعبه دارد بر سر هرکوچه و معبر کریم

قلم چو کوه دماوند سخت و سنگین‌بار            ورق کـبوتـر آتـش گـرفـتـه‌ای تـب‌دار

زمانِ از تو نـوشـتن ورق کـند پـرواز            زمانِ از تو سـرودن قـلـم شـود الـوار

همیشه نـور زلالش در آسمان خداست            حسن غریب‌ترین مرد در جهان خداست

و بـعـد «اَشــهــَدُ اَنَّ عَــلـی ولـیُ الله»            که بانگ «اَشهَدُ انَّ حسن»، اذان خداست

به واژه‌های کریم و کَرَم، تو جان دادی            به هر که نانِ شَبَش را نداشت، نان دادی

چقدر، مـاه و سـتـاره از آسـمـان افـتاد            هر آن زمان که عبا را کمی تکان دادی

وقـتی بسـاطِ مـستی‌مـان جـور می‌شود            نـامِ تو سـبـز می‌شود انـگـور می‌شـود

«حا»ی حسن حلاوتِ حلوایی از بهشت            «سین»اش میان سفرۀ ما سور می‌شود

شد به لطف تو مهـیا بار عامی اینچنین            خوش به‌حال شیعه که دارد امامی اینچنین

عقل اگر در شکل مردی بود می‌شد مجتبی            گفت پیغمبر به توصیفت کلامی اینچنین

به دست‌های کریمت کرم بدهکار است            برای گـفـتن مدحـت قـلـم بدهکار است

در احـتـرام تو باید چه گـفـت حـیـرانم            که لفظ پیش تو ای محترم بدهکار است

پیچیده در این کوچه‌ها، عطر عبایت            هـمـراه با نـجـوای زیـبـای دعـایـت

می‌زد به پـايت بوسه، لب‌های مدينه            ای خوش به حال نيمه‌شب‌های مدينه

جـمـل فـتـنـۀ دین شد و راهـزن شد            دوباره حـسـن آمد و خـط‌‌‌ شکـن شد

به سر آمد و با علی عهد خون بست            هر آن‌کس دمی با حسن هم‌سخن شد

ای حُـسـن تو تـمـامیِ حُـسنِ خـدای تو            یوسف بُوَد ز حُسن و ملاحت گدای تو

اسم است چون دلیل مُسمّی، خدا از آن            کرد انـتخـاب، نـام حـسـن را برای تو

جهانی نان‌خور است از سفرۀ سرشار احسانت            به گندمزارها از بس‌که برکت می‌دهد نانت

تویی آنکس که وقت ظهر له‌له می‌زند خورشید            بیـاسـاید دمی در سـایه‌سار امن ایـوانت

ذات حق است فقط قدر و بهای حَسَنِین            راه قربِ به خدا چیست؟ لـقـای حَسَنِین

در حـسـیـنـیـه مـوحّـد شـدنـم کـامل شد            بنـده‌ام، سجـده کنم رو به خدای حَسَنِین

رحمت، دوباره با تو به دل‌ها مقـیم شد            از یُمن مـقدمت رمـضـان هم کریم شد

از لطف تو بهشتِ بَرین نیز بهـره برد            آقـای آن شـدی و بـهـشـتِ نـعـیــم شــد