اشعار

بـعـد از پـدر رَدای امـامـت به او رسید            عـمـّامـۀ پـیـمـبـر رحـمـت به او رسـیـد

مهدی همان که خُلقاً و خَلقاً محمد است            بعد از نـبـی شـکـوه نـبـوّت به او رسید

هله! ای باد که از سامره راهی شده‌ای            از همان شهر پُر از خاطره راهی شده‌ای

قبل هر چیز بگو این‌که ز یارم چه خبر؟            وه که از فاصله با او گله دارم، چه خبر؟

به هر نگاه نگاهم که در نگاه تو آمیخت            دلم به چنگۀ مژگان چشم مست تو آویخت

دلم خوش است چنین گرم آرزوی نگاهت            وگرنه روی دل‌آرای تو ندیده دلم ریخت

صبحی دگر می‌آید ای شب زنده‌داران            از قـلـه‌هـای پُــر غـبـار روزگــاران

از بی‌کـران سـبـز اقـیـانـوس غـیـبت            می‌آیـد او تا ساحـل چـشـم انـتـظاران

یار من چون از جمال خویش بردارد نقاب            خلق در حیرت که در شب چون برآمد آفتاب؟

روی هم‌چون صبحِ عید و موی هم‌چون شام وصل            صبح و شامِ این‌چنین برپا نماید انقـلاب

خدا رو می‌کند یک‌روز تنها یادگارش را            دلم هر شب گواهی می‌دهد صبح قرارش را

به نام نامی‌اش حق سکّه خواهد زد، همان روزی            که می‌بینند مردم اولین صبح بهارش را

چه خوش است اذان غیبت سحر از شما شنیدن            ز نسـیـم صبـح بـوی گل آشـنـا شـنـیدن

ز تبسّم خصالت، «حَسُنَت جمیع» خواندن            ز تکلّم کمالت، «بَلَغَ العُـلی...» شنیدن

بتـاب و رخ بـنـما که مُنـوّرُ الظُـلـماتی            فـدای اسـم شـریـفـت، مُفـرّجُ الکُـرُباتی

کدام لفظ تَواند که وصف خُلقِ تو گوید؟!            زبان زبون ز مدیحت، که ماورای لغاتی

ندارم از تو به جز تو نه خاطری نه خیالی            نشسته‌ام سرِ راهی شکسته‌ام به چه حالی

به اشـتـیاقِ نگـاهی در آرزوی وصالی            خدا کند که بیایی در این هوا و حـوالی

خـورشید هم در آسمان رؤیت نمی‌شد            دیگر کسی با ماه، هـم‌صحبت نمی‌شد

چـشم سـتاره لحـظـه‌ای سوسو نمی‌زد            رنگین‌کمان در محـفلی دعوت نمی‌شد

آن صدایی که مرا سوی تماشا می‌خواند            از فرامـوشیِ امروز به فـردا می‌خـواند

آشـنـا بود صـدا، لهـجـۀ زیـبـایی داشت            گله از فاصله، از غربت و تنهایی داشت

ای پــیـشـتـازان شـفــق آمــاده بـاشـیـد            فـرمـانـبـران مـلک حـق آمـاده بـاشـید

در آسمان مردی دو چشمش بر شماهاست            مردی که از آن سوی مشرق‌ها هویداست

ای دل بخوان تا اشک‌ها حاجت‌روا گردد            باب نجات حق به روی خـلق وا گردد

دنیای ما دلخسته از هر ظلم و بیداد است            ساکت نباش! امروز دیگر وقت فریاد است

فـروغ دیـدۀ تـو آیـت شـکـوفـایـی‌سـت            نگـاه لطف تو ای گل بهـار زیبایی‌ست

مگر به خواب، گل از گلشنم نصیب آید            خیال وصل چه شورآفرین و رؤیایی‌ست

اگرچه غايبى، امّا حضورِ تو پيداست            چه غيبتى‌ست؟ كه عطرِ عبور تو پيداست

مقام گلشنِ اشراق، نافه‌خيز از توست            بلى! شفاعت انسان به رستخيز از توست

یکی از هـمـین روزهـا، نـاگـهـان            تـو مـی‌آیـی از نــور، از آسـمـان

تو می‌آیی و شب زمین می‌خـورد            و قـد مـی‌کـشـد نـور، در آسـمـان

کرامت پیشه‌ای بی‌مثل و بی‌مانند می‌آید            که باران تا ابد پشت سرش یک‌بند می‌آید

کسی که نسل او را می‌شناسد، خوب می‌داند            که او تنها نه با شمشیر، با لبخند می‌آید

ای شده محوِ روی تو، شمس جدا، قمر جدا            روی کند به سوی تو، ملک جدا، بشر جدا

آدم و نوح هر یکی، دست زده به دامنت            منتـظر ظهـور تو، پـدر جدا، پـسر جدا

تـاج امـامت است به روی سـر شما            خـیـل مـلائـکـنـد به دور و بـر شـما

قربان چهره‌ات که تجلی مصطفاست            قـربان آن صلابت چون حـیـدر شما

سـامـره امـشـب تـمـاشـایـی شـده            جـنـت گـل‌هـای زهــرایــی شـده

لحظه لحظه، دسته دسته از فلک            همچو بـاران از سما بارد مـلک