اشعار

زینب! تو کیستی که به هنگـام هر بلا            نامِ حـسـين قـلـبِ تـو را می‌دهـد جـلا

از وصفِ صبرِ تو همۀ خلق عاجزند            بــادا بـلـنـد نـامِ تـو زهــرای کــربـلا!

گوشه‌ای از چادرش امن و امان عالم است            زینب کبری پـنـاه شـیـعـیـان عالم است

قهرمانان را بگو رخت خجالت تن کنند            تا جهان برپاست، زینب قهرمان عالم است

نبوده بعد زهرا کوثری دریاتر از زینب            نمی‌آید پس از او زُهره‌ای زهراتر از زینب

خدا می‌خواست تا آیات صبرش جلوه‌گر باشد            نظر کرد و نشد پیدا کسی اولیٰ‌تر از زینب

نه فقـط حلم و حـیا زیور زینب بودند            این دو یک جرعه‌ای از کوثر زینب بودند

شمع نـورانی دین بود و بـرادرهایش            مثل پـروانه به دور و بر زینب بودند

نشستم شعر بنویسم، سحر شد، ظهر شد، شب شد            نشستم از نگاه او ببـینم، پـیکـرم تب شد

گمان کردم که او در قالب یک شعر، می‌گنجد            مضامین را به دریا ریختم، دریا لبالب شد

شاعرم، کـاتبِ وحی‌ام به زبـانی دیگر            می‌کِـشم پـای قـلـم را به جهـانی دیگر

هر چه جان بود سرِ روضه نوشتن دادم            گفتن از مدحِ تو می‌خواهد جانی دیگر

از شدت عـلاقـه‌اش از یـار گـفـته‌اند            از خـنـده‌هـای لحـظـۀ دیـدار گفته‌اند

از خواهری که محو تماشا شد از حسین            از این نگاه و منظـره بسیار گفته‌اند

ای عَلَوی سیرت و زَهرا صفات!            جان به فِدای تو و مِهر و وَفات!

خـواهَـرِ دَریـادلِ دَریـا خُـروش            دَر هَمِـه‌جا بـارِ اَمـانت به دوش

زیـبـاتـرین آرایـه‌هـا را تا نـوشـتـیم            از وارثِ انـسـیـة الـحـَورا نـوشـتیم

قطعـاً به ما اذنِ نـوشـتن داده حیدر            این بار اگـر از زیـنتِ بـابـا نوشتیم

ای اخـتـر فـضائـل و ای آسـمان صبر            ای زینب ای به گلشن دین باغبان صبر

گر شد حسین تشنه جگر قهرمان عشق            نازم به هـمتت که توئی قهـرمان صبر

آسمان غباری از، لطف عام زینب است            خاکِ زیر سایـۀ، مـسـتدام زینب است

دین حق قـوام یافـت، از قـیام غـالـبش            پس کـمال راه ما، از کلام زینب است

زینب آن بانوی عظمایی که دست قدرتش            کهکـشان چرخ را بر پـا طناب انداخته

شمسۀ کاخ جلال و رفعتش از فرط نور            مِهر عالم‌تاب را، از آب و تاب انداخته

ساكنان نُه فلك حیران ز كار زینب است            در سما فوج ملائك با شعار زینب است

نهضت سرخ حسینی پایدار از نام اوست            سكۀ صبر و متانت با عیار زینب است

زینب آن گردون عصمت را قـمر            از فروغش مهر رخشان جلـوه‌گر

گـوهـر گـنـجـیـنـه زهـد و عـفـاف            دل ز نور حق چنان آئـیـنه صاف

همیشه عـرشِ خـدا گرمِ اختلاطش بود            فرشته تـشنۀ یک جرعه ارتباطش بود

به جز نگاهِ حسینش پی چه بود؟ بهشت؟!            بهـشت بـاغـچۀ کـوچکِ حـیـاطش بود

با چه توان می‌تـوان وصف تو گفتن           آی که ناممکن است گفتن از این زن

عاجز و گُنگ‌اند و لال و اَبکَم و الکن           موقع وصفت همیشه دوست و دشمن

شور عشق یار تا سر رشته ‌دار زینب است            مسلک عرفان و وحدت رهگذار زینب است

در اسـارت هم بود سر حـلـقه آزادگـان            شعر شورانگیز حُرّیت شعار زینب است

فروغ مشعل حجب و حیاست عصمت زینب            عـفاف یافـته قدر و بها ز شیمت زینب

به قرن‌ها رسد آوای آن سروش که خواند            به گوش اهل دل آوای شأن و حشمت زینب

خورشید حِلم، شمع شبستان زینب است            دریای صبر، بـندۀ طـوفان زینب است

اسـلام، زیـر سـایـۀ ایـمـان زینب است            با این حساب، شیعه مسلمان زینب است

مرغ دلم پَر زده سوی دمشق            گـشته مقـیم سرِ کوی دمشق

«عـمۀ سـادات سـلامٌ علیک            روح عـبادات سلامٌ علیک»