اشعار

مرا در عالم ذَر حضرت زهرا سوا کرده            برایم آبـرودار آبـرویی دست و پا کرده

کنیز روضه‌ات می‌خواست من هم نوکرت باشم            دعای مادرت حاجات مادر را روا کرده

خلیل خواست که در راه حق جوان بدهد            بـنا نبـود کـسی جـز تو امـتحـان بـدهـد

نبی شـبیه عـبایی تو را به دوش گرفت            که تار و پـود کـسا را به ما نشان بدهد

از مـا سـلام بر نَـفـَس آخـرت حـسین            بر پاره‌هـای سوخـتۀ پـیکـرت حـسین

از مــا سـلام بـر تـن آمــاج نـیــزه‌هـا            بر عضو عضوِ پیکر از خون ترت حسین

باز شب جـمعه و موکـب نعـم الحبیب            نام تو بـردم وزید از نفـسم بـوی سیب

شور به پا کرده در هیأت انصار عشق            روضۀ هل من معـین، نالۀ أمن یجیب

ظلمت‌آلوده و در حسرتِ قدری نور است            دل به غفلت شده مشغول و عجب مغرور است

رفت با روضه محرّم‌صفر و بعدِ دو ماه            باز وضعـیتِ پـرونـدۂ من ناجـور است

این خیمه، این حصن حصین را دوست داریم            این روضه‌های آتشین را دوست داریم

با گریه‌هـای خود حـماسه خلـق کردیم            اشک بصیـرت‌آفـرین را دوست داریم

مجلس به مجلس، شب به شب ما گریه کردیم            هرگـز نـیـفـتـادیم از پـا، گریه کردیم

آه ای حسینی که تو را مظلوم کشتند            خواندیم هر جا روضه‌ات را، گریه کردیم

حاجت آوردیم و از قرآن اجابت خواستیم            آیه آیه "فتح" خواندیم و رشادت خواستیم

مطلعِ سربنـدمان "هـیهـات مناالذلّه" شد            از عزیزِ فاطمه عمری‌ست عزّت خواستیم

خوشا جانی که نذر جان اولاد پیمبر شد            خوشا عمری که عمری در مسیر نوکری سر شد

زمین افتاده باش ای دل بزرگت می‌کنند اینجا            ابوذر از سر افـتـادگی‌هـایش ابـوذر شد

وقت وداع فـصل بهـاران بگـو حسین            در لحظه‌های بارش باران بگو حسین

هرجا دلت گرفت کمی محتشم بخوان            هی در میان گریه بگو جان، بگو حسین

سلام می‌دهم از دور بر تو و حـرمت            سلام من به بـلـندای بـیـرق و عـلـمت

ســروده‌انــد فــراوان بــرای تــو امــا            هنوز نقش کـتـیبه‌ست شعر محـتشمت

مرا در عالم ذَر حضرت زهرا سوا کرده            برایم آبـرودار آبرویی دست و پـا کرده

کنیز روضه‌ات می‌خواست من هم نوکرت باشم            دعای مادرت حاجات مادر را روا کرده

دل ما دلشدگان وقف غم توست حسین            خـانۀ مـادری مـا حـرم تـوست حـسین

همه مـدیـون نفـس‌های تو هـستیم فقـط            نفسی هست اگر از کرم توست حسین

اى حسین! ای که ز داغت در و دیوار گریست!            هر دل زنده و هـر دیـدۀ بـیدار گریست

انبیا را همه دل سوخت به مظلـومى تو            اولیا را همگى دیده و دل، زار گریست

چـقدر مـانده به دریـا، به آستان حسین            پُر از طراوت عشق است آسمان حسین

بگو که نام مـرا دل شکـسـته بنـویـسند            بگو! که می‌رسد از راه کاروان حسین

ای آبـروی چـشم هـمیـشه تـرم حسین!            ای سرّ نـیـنـوایی تو در سـرم حـسین!

عطر شهادت است که دل می‌برد ز من            نام تو را همین که به لب می‌برم حسین!

خلیل خواست که در راه حق جوان بدهد            بنا نبـود کـسی جـز تو امـتـحـان بدهـد

نبی شـبیه عـبایی تورا به دوش گرفت            که تـار و پود کسا را به ما نشان بدهد

خوشم که دم همه دم یا حسین می‌گویم            به وقت شادی و غم یا حسین می‌گویم

خوشم که خانۀ قلبم حوالی حرم است            به یـاد اهل حـرم یا حـسـین می‌گـویم

سائل شدیم، شامل لطف و کرم شدیم            خوار آمدیم از نفـست، محـتـرم شدیم

لب وا نکرده، حاجتمان مستجاب شد            وقتی دخیل گوشه‌ای از این عَلَم شدیم

کربلا گـفـتم، دلم لـرزید، گفتم: یا حسین            اشک روی گونه‌ام غلتید، گفتم: یا حسین

باد سـرگـرم نـوازش بود با گـلـبـرگ‌ها            باغبان هر شاخه گل را چید، گفتم: یا حسین