اشعار

حس می‌کنی زمین و زمان گریه می‌کنند            وقتی که جمع سینه‌زنان گریه می‌کنند

این سو فراق اکبر و آن سو غم حبیب            در ماتم تو پـیر و جوان گریه می‌کنند

دلی که سوخته، جز آه، راه چاره ندارد            که داغ سوختگانِ غـمت، شماره ندارد

بیـا به دیـدن ما خـستـگـانِ کـنج خـرابه            بـبـین که شـام غـریـبانِ ما ستاره ندارد

ز کـوفه آل یـاسـیـن بار بـسـتـند            به محمل جمله با افغان نشـستند

بـه راه شـام ویـران بـود دِیْـری            در آنجا معتکف یک اهل خیری

دیـد راهـب به ره شـام، پـریـشانی چند            دستِ بسته ز قـفـا، سر به گریبانی چند

خون به دل، جمله ز جور فلک کج‌رفتار            موکنان، مویه‌کنان، موی پریشانی چند

قــبـل شـهــر شـام بــود؛ آل زیـاد            راهـشـان در دیـر راهـب اوفـتـاد

کـهـنـه دِیْـری در درونش راهـبی            شـعـلـه‌هـای طـور دل را طـالـبی

آمد سـراغ صنـدوق، آمد شبـانه راهب            از قـبل شد کـمـان‌تر، قـدّ کـمان راهب

یک عمر منتظر بود تا سر بیاید از راه            به او سپرده بودند، پـیـشـیـنـیان راهب

عاشق شدن، شاید... اگر... اما... نمی‌خواهد            مجـنـون نمی‌گـوید مرا لـیلا نمی‌خواهد

من آمـدم دورت بـگـردم، بـرنـگـردانـم            شمعِ نگاهت گِردِ خود پروانه می‌خواهد

هر دلی با کاروان کـربلا همراه نیست            از مقام کعبۀ عشق و شرف آگاه نیست

تا رسیدن، آه و درد و تشنگی باید کشید            راه عشق و معرفت آن‌قدر هم کوتاه نیست

شـامـگـه که عـیـسیِ چرخ کـبـود            کرد بر سر طـیـلـسـان مشگ بـود

داد چـرخ تـوسـن معـکـوس‌سِـیـر            جای خـاصان حـرم، در پای دِیْر

امشب كه پا گُشا شده‌ای در كُنِشْت من            انگار اُلـفتی است تو را با سرشتِ من

آورده قـابِ چَشـمِ تو عكسِ بهـشتِ من            تـغـیـیـر می‌دهـی هـمـۀ سرنـوشتِ من

از کنار خواهر ای آرامِ این دل می‌روی            کربلا تا شام را منزل به منزل می‌روی

بعدِ گـودال بلا بی‌یـاور و یـار و معـین            منـزل اول پـناهـت شد میان خـورجین

کـاروان آهـنگ رفـتن ساز کرد            سیـر مـعـراجی دگـر آغـاز کرد

کرد از کوفه به شام غـم خروج            بود تا شامش چهل منزل عروج

الا که تا سـر نـی بـال و پـر درآوردی            بگـو چگـونه شد از دِیْر سر درآوردی

چـراغ خـانـۀ زهـــرا! مـیـان کـافــِرهـا            در این مکـاشـفه قرص قـمر درآوردی

بر روی نیـزه ماه درخشان برای چه؟            افـتاده کـنج صومـعـه قـرآن برای چه؟

راهب به خیل می زدگان گفت «گِرد نی            امشب شده ستاره فـراوان برای چه؟»

و با صندوقچه مهمان می‌کند راهب کلیسا را            سری در آن تداعی می‌کند روح مسیحا را

و راهب خون سر را با گلاب و مُشک می‌شوید            و با رگ‌های پاره می‌کند آغاز نجوا را

به ‌دشت مـاریه کـشـتـند امـیر بطحا را            بـهـم زدنـد هـمـه روی مـلـک دنـیـا را

رسـیـده امـر به جائی که سبط پیغـمـبر            مکان و منـزل خود کرد دِیْرِ تـرسا را

بـیا بـبـیـن دلِ غـمـگـینِ بـی‌شـکـیـبـا را            بیا و گـرم کـن از چـهـره‌ات شبِ ما را

"من و جُدا شدن از کویِ تو خدا نکـند"            که بی حَرَم چه کُنَم غـصه‌های فردا را

شب می‌رسید و دِیْر پُر از عطر سیب بود            تنهاتر از مسیح، سری بر صلیب بود

بر نی سری شکفته‌تر از فرق لاله‌ها            در پای نیـزه نوحۀ صد عـندلیب بود

تا سر سردار مظلومان به روی نیزه بَر شد            در همه آفاق و انفس آیت حق جلوه‌گر شد

تن به خاک افکند یعنی خاکسار کوی یارم            سر به نی افراشت یعنی بر شهیدان مفتخر شد

وادی به وادی می‌روم دنـبـال محـمـل            آهستـه‌تر ای ساربان! دل می‌بری، دل

اشک ملائک می‌چکـد از کهکـشان‌ها            پیچـیده در هـفت آسـمان بانگ سلاسل