اشعار

با عرض سلام و تسلیت سالروز شهادت امام زین العابدین علیه السلام و خیر مقدم به تمامی اعضای سایت آستان وصال

متأسفانه امسال علیرغم تلاش و جستجوی فراوان در سایت‌ها و کانال‌های مختلف شعری؛ تا این لحظه هیچ شعر تازه‌ای بارگذاری نشده است و مسئولین سایت‌ها و کانال‌ها و شاعران گرانقدر اشعار سروده شده و بار گذاری شده سال‌های قبل را مجددا و بصورت تکرای بارگذاری کرده‌اند!!😞😔

از آنجائیکه روال کاری ما در سایت آستان وصال و کانال‌های زیرمجموعه آن بارگذاری اشعار جدید است؛ لذا از بارگذاری اشعار تکراری معذوریم زیرا این اقدام را دون شأن اهل بیت علیهم‌السلام و شما نوکران ائمه علیهم السلام می‌دانیم. زیرا اشعار قبلی را به راحتی می‌توانید از فهرست موضوعی سمت راست صفحه در عرض چند  ثانیه پیدا و انتخاب نمائید!!!

مجددا از بابت نبود شعر جدید عذرخواهی کرده و شرمنده امام سجاد علیه السلام در این زمینه گشتیم!!!

چه جای شکوه که با آسمان قرار ندارم            شکسته قفـلِ قـفس، جرأت فرار ندارم

تو باز کرده‌ای آغوش رو به بی‌کسی من            به گریه چشم فرو بسته‌ام که: «یار ندارم!»

دست بگـشا به دعـایی ز دعـای عرفه            بـده خود را تو صفـایی ز دعای عرفه

بندگی کن تو درین  بارِکْ لی فی قَدَرِک            بـشـنـوی تا که نـدایی ز دعـای عـرفـه

آمـده‌ام شکـسـته‌ دل، تا که خدا خدا کـنم            هرچه گناه و جرم را، از دل خود جدا کنم

نالۀ من شده فزون؛ می‌روم از خودم برون            رو به خدا برم کنون، بر همه من دعا کنم

با عرض سلام و ضمن عرض تسلیت این ایام؛ همانگونه که قبلا نیز اعلام شده بود سیاست کاری ما در سایت آستان وصال بارگذاری اشعار پرمحتوا و جدید است زیرا بارگذاری مجدد اشعاری که سال های قبل بارگذاری شده و طبق لیست سمت راست قابل مشاهده و استفاده هستند را دون شأن اهل بیت علیهم السلام و شما مداحان عزیز می دانیم؛ متاسفانه امسال علیرغم تلاش فراوان و جستجوی گسترده در سایت های و کانال های شاعران گرانقدر و ... هیچ شعر تازه و نوسروده ای یافت نشد و تمامی سایت های مورد جستجوی ما تا این لحظه اشعار تکراری سال های خود را بارگذاری کرده اند که ما این را نکرده و نوعی فریب اعضاء سایت می دانیم؛ لذا از بابت این قصور ابتدا از محضر مقدس ائمه علیهم السلام و سپس شما بزرگواران عذرخواهی می کنیم انشالله که در فرصت باقی مانده امروز و فردا بتوانیم شعری جدید و نوسروده پیدا کرده و تقدیم شما بزرگواران بکنیم. التماس دعا

"من" را بگیر از من و خود را به من بده            آئـیـنـه‌ای بـرای تـمـاشـا بـه مـن بـده

این چشمه‌های خشک به دردی نمی‌خورد            پس رودهـای راهـی دریـا به من بده

ای چـشـم عـالم از کـرامات تو روشن            ای روشـن از مـهـرت دل نـاقـابـل من

ای با دل من از خودم هـم مهـربـان‌تـر            هرگـز نـدیـدم از تو یا رب هـمزبان‌تر

پس از هر توبه‌ام بارِ گناهی تازه آوردم            پس از هر بخشش تو، اشتباهی تازه آوردم

مرا از چالـۀ سخـت گـناهـانم درآوردی            منِ سربه‌هوا رو سمت چاهی تازه آوردم

اگر ابرم! چرا باران به این صحرا نمی‌بخشم            گمانم بُخل دارم چونکه چون دریا نمی‌بخشم

من از تو عفو می‌خواهم سحرها، روزها اما            نمی‌دانم چرا هـمسایۀ خود را نمی‌بخشم

يارب از فرط گـنه، نامه‌سـياهم چه كنم            گر نبخـشى ز ره لطف گـناهم، چه كنم

بسته گرديده ز هر سو به رُخم راه نجات            ندهى گر تو در اين معركه راهم، چه كنم

به سـویت آمدم از اشـتـبـاه برگشتم            به سمت نور دویدم به ماه برگـشتم

سری به ظلـمتـیان اسیر خاک زدم            ولی به ماه، به صبح و پگاه برگشتم

خدایا اگر جز تو با دیگری خو گرفتم            گه از ناامیدی اگر سر به زانـو گرفتم

اگر گاه‌گاهی سرم پیش مخلوق خم شد            اگر دست حاجت به این‌سو و آن‌سو گرفتم

بـاز کـن در که گـدای سـحـرم یا الله            عـبد خـجـلـت‌زده و در بـه‌درم یا الله

شرمگینم که دری جز در این خانه زدم            سائلی خـسـتـه‌دل و خـیره‌سرم یا الله

برایم روز و شب از هر طرف آغوش وا کردی            مرا با صد زبان هر لحظه از هر سو صدا کردی

تو را دیدم، شنیدم، باز هم بیگانگی کردم            مرا با هر بهـانه باز با خود آشـنا کردی

مرا به ابر، به باران، به آفتاب ببخش            مرا به مـاهی لـرزان کـنار آب ببخش

دلـم زبـانــهٔ آتـش، دلــم خــرابـهٔ شــام            مرا به خـاطر این خانهٔ خـراب ببخش

ای مهربان می‌خـوانـمت وَاسمَع دُعائِی            با قلب و جان می‌خوانمت وَاسمَع نِدائِی

ای مهـربـان بـشـنو صدای هـق‌هـقم را            بشـنو صـدای نـبـض قـلب عـاشـقـم را

اینجا کـریمی هست که بسیار می‌بخشد            لب وا نکـردی تا کنی اِقـرار می‌بخشد

تاثـیـرِ استـغـفـار اوجِ بـاورِ عـبـد است            قبل از گُنه کردن تو را غفّار می‌بخشد!

خـدایا! کـشتی‌ام بی‌بـادبـان است            دلـم را دل نگو، آتـشفـشان است

پـر از تـنـهـایـی‌ام، یـاری نـدارم            گـرفـتـارم، کـس و کـاری ندارم

تا دلـم در حـرم قـرب تو یـابـد راهـی            آتـشـی زن که بـرآیـد ز وجــودم آهـی

سفر از خویش نکردم که رهم دور افتاد            ورنه تا کـعـبۀ وصـل تو نبـاشد راهی

دلم را در شبیخون حسد، صبح مودّت کن            به جای بغض و تهمت، خانۀ مهر و محبت کن

اگرچه نیـستم شایـسـتۀ بـاران احـسانت            دعای دست‌های تشنه‌ام را استجابت کن