اشعار

دور شد باز هم آن همدم و دمساز از ما            ماند در خاطره‌اش آن همه پرواز از ما

رمـضان دیـدۀ ما را به خـدا بـیـنا کرد            اشک‌ها ماند در این ماه پس‌انداز از ما

نیست ما را جز در لطف تو امیدی، ببخش            ای که بر این سینه‌ها یک ماه تابیدی، ببخش

رفت تا یکـسال دیگر باز مهـمانت شوم            جمع شد سفره، اگر خوبی بدی دیدی ببخش

یـا عـلـیُ یا عـظـیـمُ یا غـفـورُ یا رحـیـم            ما طفیل عشق تو هستیم و تو ربّ‌العظیم

ماه رحمت، ماه اوج شرمساری‌های ماست            بار عـام مهـربـانی‌هاست، این ماه کریم

شب است، منتظر ای دوست تا سحر باشیم            سحـر ز گـرمی دیـدار شعـله‌ور باشیم

به سوی قـبـلۀ جان روی دل بگردانیم            در الـتـفـات بدان پـاک، هم‌نـظر باشیم

یا رب افـتـاده به چـاهم، بِعَلیٍ بِعَلی            بگذر از جـرم و گـناهم، بِعَلیٍ بِعَلی

شب شقّ‌القمر است و شب نورانی قدر            یـاد آن طـلـعـت مـاهـم، بِعَـلیٍ بِعَلی

مانده‌ام بی‌کَـس و بی‌یار، مرا یاری کن            باز هم از منِ درمـانده طـرفـداری کن

بار من روی زمین مانده، خدایا چه کُنم            بار من مـانده خـدایا، تو خـریداری کن

ماه رمـضان دیـده به ما دوخـته است            ماهی که چراغ رحمت افروخته است

یک شب «شب قدر» است در این ماه، ولی            جـبرانِ هـزار فـرصت سوخـته است

ای خـدای من! به درگاه تو رو آورده‌ام            تشنه‌ام! ای کـوثر رحـمت! سبو آورده‌ام

گرچه از شرمندگی سر را به زیر افکـنده‌ام            بهر صحبت سینه‌ای پر گـفتگو آورده‌ام

ماه رمضان است، در آغوش خدائیم            بیـمـار طـبـیـبـیـم، خـریـدارِ شـفـائیم

آیـات خــداونـد شـده ورد زبــان‌هــا            سرمست حضوریم، پر از شوق دعائیم

حلقه در گوش حبیبیم از نشان ما مپرس            خانه بر دوش غریبیم از جهان ما مپرس

عشق ما بیش از همه در روضه‌ها گل می‌کند            آتش‌افـروز جـنـونـیم از جنان ما مپرس

از ما عـجـیب نیست دعایی نمی‌رسد            از تحـبـس‌الـدعا که صدایی نمی‌رسد

ما تحـبـس‌الـدعـا شـدۀ نـان شُـبـهـه‌ایم            آنجا که شبهه است، عطایی نمی‌رسد

الـهـی بـه شـور قـیـام حـسـیـن            به فـریـاد سـرخ و پـیام حسین

به آنان که محـو نگاهـش شدند            شهـید سـرافـراز راهـش شدند

روزه‌داران! مـه خـدایـم مـن            بـا شـمــا یــار آشــنـایـم مـن

ماه تسبیح و ذکر و صوم و صلات            مــاه تــوبـه، مـه دعـایـم مـن

شکر گویم که شب و روز گرفتار توأم            درد هم دارم اگر، شکر که بیـمار توأم

اشک می‌خواهم اگر لطف کنی ممنونم            منِ لـب‌تـشـنـه فـقـط تـشـنۀ دیـدار تـوأم

سلام موهـبت بی‌کـران، خوش آمده‌ای            سلام مرحـمت ناگـهـان، خوش آمده‌ای

سلام آیه‌تر از لحـظه‌های جاری عـمر            سلام بهتر از آب روان، خوش آمده‌ای

مرا مهمان عفو خویش در ماه خدا کردی            چه اغماضی! به ذکر «ربنّایم» اکتفا کردی

تمام عـمر را درگـیر دنـیای خودم بودم            تماشا کردی امّا در عذابم، پا به پا کردی

سلام سفـرۀ گـسـتـرده‌ خـدا، رمضان            سلام مـاه سـحـرهـای آشنا، رمضان

سلام رویش باران، سلام جوشش رود            سلام شهرِ غزل‌های روشنا، رمضان

شـمـیـم عـفـو خـدا بر مـشـام می‌آید            بــرای زخـم گــنـاه الـتــیـام مـی‌آیـد

اگر چه بندگی‌ام ناقص است و ناچیز است            ز سوی حضرت حق، فیض عام می‌آید

سرگـشـته خـطـائیم، یَا غافِـرَ الْخَطایا            در بند صد بـلائیم، یَا کـاشِفَ الْـبَـلایا

تو رود و ما بیابان، ما تشنه و تو باران            امـیـد نـا امـیـدان، یَا مُـنْـتَهَى الـرَّجـایَا

ماه صیام در فـضا دوباره نـور می‌دهد            طلوعِ ماه مرحمت به ما سُرور می‌دهد

ساقی بزم مغفرت، گرفته جام مرحمت            به تشنگان رحمتش، مِیِ ظهور می‌دهد