اشعار

رونقِ مِی، شکـسـته از رُطـبت            رمضان رشک برده بر رجبت

ولـی الله هــســتــی و قــطــعــاً            مـی‌رسـد تـا خـودِ خـدا نـسـبـت

باز امشب گُـلـبن امـیـد ما گُـل می‌دهـد            بـاغ سـرسـبـز دل اهـل ولا گُل می‌دهد

گر فضا آکنده از عطر بهشتی می‌شود            گلشن توحـید و ایمان و وفا گُل می‌دهد

کم کم سپیده سر زد و پایان ظلمت بود            شرط عـبودیَّت شروعِ کار خِلـقـت بود

از ابـتدا هم مـبحـث اصلی، ولایت بود            هـنـگـامـۀ تـابـیـدن نــور امـامـت بــود

چنان ز کعبه آمده برون کسی خدای‌گون            که گـوئیا ز خانۀ خودش نهـاده پا برون

هنوز بعد سال‌ها، نمانده جای چند و چون            عزیزکرده مثل او کسی نـدیـده تا کنون

میل پـروازی نبـاشد، پَـر نمی‌آید به کار            التـمـاس چـشـم‌هـای تـر نـمی‌آیـد به کار

باید از صدق و صفا همواره دل را صاف کرد            شوق جانبازی نباشد، سر نمی‌آید به کار

پــدر خـــاک آمـــده بـه زمــیـن            از فــــراســــوی قـــلـــۀ ادراك

رونـمـایی شـده‌ست در خـلـقـت            دومــیـن قــیــد جـمــلـۀ لــولاك

بِـسم‌اللَه است و وِردِ زبان یا عـلی مدد            ذکرِ نـفـوسِ جان و جهـان یاعلی مدد

در آیه‌ای که "اَنفُسَنا" جانِ مصطفاست            یعنی به او علی‌ست، امان یا علی مدد

پـیـک شـادی بـشـر تا که ز در می‌آیـد            زآسـمـان بـهـر بـشـر بـاز خـبـر می‌آید

هـمـه ذرات بـه وجـد آمـده‌انـد و گـویـا            شوقی از شعـشعۀ شمس و قـمر می‌آید

تاریخ می‌گوید عـلی مولـود کعبه است            مولود کعبه نه، بگو موعود کعبه است

او پیشتر از کعـبه بوده نکـته این است            پس کـعـبه مـولـود امیرالمـؤمنین است

آمـدم بـاز کـنم چـشـم پُـر از باران را            و به عطر نجف آغـشته نمایم جان را

آمدم در طلب سورۀ والشمس و ضحی            یک دل سیـر تمـاشا کنم این ایـوان را

بـا نـام عـلـی حـمـاسـه آغـاز شده            مولاست که سر منشا اعجاز شده
معنای شکاف روی دیوار‌ این است:            کـعـبـه ز تـحـیـّر دهـنـش باز شده

سه روز بود که در مکّه بی‌قراری بود            نگـاه کـعـبـه پُـر از چشم‌انـتظاری بود

سه روز؛ صبح شد و سایبان «حِجر و حَجَر»            سحـابِ رحـمـت و ابـرِ امـیدواری بود

پیداست در متن دعـا اوراقی از عرش            دارد رجب در شهر خود عشاقی از عرش

از بسکه می‌ریزد شراب باقی از عرش            میخانه تب کرده؛ می‌آید ساقی از عرش

قرار شد که بـیـایی چراغ دین بشوی            به روی چمبر ایمان و دین نگین بشوی

شکفتن تو خبر بر همه جهان داده است            که دلنوازترین گل به باغ دین بشوی

جـهــان آفــریـنـش! جـانـت آمـد            حـرم! پـرواز کـن، جـانـات آمد

عـدالت! فـخـر کن، میـزانت آمد            مـحـمـّد! یـار و هـم‌پـیـمـانت آمد

بـر شـوره‌زار قـلـب‌هـا، بـاران می‌آیـد            بـر دردهـای بـی دوا، درمــان مـی‌آیـد

چشم زمین روشن به روی صاحبش شد            شـأن نــزول ســورۀ انــســان مـی‌آیــد

همین که بادها خواندند با هوهو سرودش را            ملائک مژده آوردند در عالم ورودش را

زنان مصر دست خویش را با دیدن یوسف...            ولی کعبه به شوق دیدن حیدر وجودش را...

وقـتی که آمدی همه عـالـم صفا گرفت            کعـبه به وجد آمد و زمـزم صفا گرفت

زیباترین سرود دو عالم عـلی علی‌ست            از این سرود ناب، دو عالم صفا گرفت

در قــبــلــه‌گــه راز فـرود آمـد مـاه            یــا زادگـــه عــلــی بــود بــیـت‌ الله

از كـثـرت اشـتـیاق، دیوار شكـافت            تا ایـن‌كـه ره وصـال گـردد كـوتـاه

سه روز بود، که در مکّه بی‌قراری بود            نگـاه کـعـبه، پُر از چـشم‌انتظاری بود

سه روز؛ صبح شد و، سایبان «حِجر و حَجَر»            سحـابِ رحـمـت و ابرِ امـیدواری بود