صلح امام مجتبی علیهالسلام با معاویه که به علت خیانت فرماندهان سپاه امام در ۲۵ ربیع الأول سال ۴۱ هجری قمری بر امام تحمیل شد. مروج الذهب ج۲ ص ۴۲۶، منتخب التواریخ ص ۱۶۵ به روایتی دیگر ۲۶ این ماه بوده است. فیض العلام ۲۸۷
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ، وَ قَوْمَ نُوحٍ لَمَّا كَذَّبُوا الرُّسُلَ أَغْرَقْنَاهُمْ وَ جَعَلْنَاهُمْ لِلنَّاسِ آيَةً وَأَعْتَدْنَا لِلظَّالِمِينَ عَذَابًا أَلِيمًا،
و قوم نوح را آنگاه كه پيامبران [خدا] را تكذيب كردند غرقشان ساختيم و آنان را براى [همه] مردم عبرتى گردانيديم و براى ستمكاران عذابى پر درد آماده كرده ايم سورۀ فرقان آیۀ ۳۷
قَالَ الصَّادِقُ علیهالسلام: مَنْ عَظَّمَ دِينَ اللَّهِ عَظَّمَ حَقَّ إِخْوَانِهِ وَ مَنِ اسْتَخَفَّ بِدِينِهِ اسْتَخَفَّ بِإِخْوَانِهِ.
امام صادق علیهالسلام فرمود: هر كه دين خدا را بزرگ شمارد حقوق برادران دينى خود را بزرگ می شمارد، و هر كه دين خود را سبك شمارد برادران دينى خود را هم سبك شمرده. بحارالانوار ج ۸۱ ص ۲۷۷، مستدرک الوسائل ج ۹ ص ۵۰



