اشعار

به یُمنِ نورِ وجودت، زمین منوّر شد            ز عطرِ مقدمِ پاکت، زمان معطّر شد

تو آمدی و شبِ غصه‌های ما سر شد            شبِ سرورِ نبی و عـلی و کوثر شد

پر از لبخند از آن خواب شیرین چشم واکردی            نگاه انداختی در آینه؛ خود را صدا کردی

ملیکا! نه، درون آینه نرگس شکـوفا شد            خودت را با خودت یک‌بار دیگر آشنا کردی

چه خوش است اذان غیبت سحر از شما شنیدن            ز نسـیـم صبـح بـوی گل آشـنـا شـنـیدن

ز تبسّم خصالت، «حَسُنَت جمیع» خواندن            ز تکلّم کمالت، «بَلَغَ العُـلی...» شنیدن

هجران به سر آمد؛ شب دیدار رسیده            ای منتـظران! فرصت گـفـتار رسیده

حـالا که به بـازار، خـریـدار رسـیـده            دل را به کـف آریـد که دلـدار رسیده

بتـاب و رخ بـنـما که مُنـوّرُ الظُـلـماتی            فـدای اسـم شـریـفـت، مُفـرّجُ الکُـرُباتی

کدام لفظ تَواند که وصف خُلقِ تو گوید؟!            زبان زبون ز مدیحت، که ماورای لغاتی

امشب شب شکـفـتن گل‌های باور است            امـشـب شـب تـجـلـی انـوار داور است

پـرواز کن به سـامـره با بال‌های شوق            تا بنگـری نسـیم سحـر روح‌پرور است

در راه وصـل، ما نـدویـده بـریـده‌ایم            باری به روی شانه نبـرده خـمـیده‌ایم

دوران انتظار به ما خوش گذشته است            ما را ببخش تازه به دوران رسیده‌ایم

آئـیـنه طـلـعـتی که فـروغ سپـیـده است            با خود هـزار جـلـوۀ نـور آفـریده است

بـا شـوق دیـدن رخ آن آفــتــاب حُـسـن            خورشید سربرهنه ز مشرق دویده است

ندارم از تو به جز تو نه خاطری نه خیالی            نشسته‌ام سرِ راهی شکسته‌ام به چه حالی

به اشـتـیاقِ نگـاهی در آرزوی وصالی            خدا کند که بیایی در این هوا و حـوالی

وقتی که در دنـیا سـتم مرسوم باشد            وقتی عدالت گنگ و نا مفهـوم باشد

وقتی ظهور از چشم‌ مردم دور مانده            وقتی نـفـس آلـوده و‌ مـسـمـوم باشد

خـورشید هم در آسمان رؤیت نمی‌شد            دیگر کسی با ماه، هـم‌صحبت نمی‌شد

چـشم سـتاره لحـظـه‌ای سوسو نمی‌زد            رنگین‌کمان در محـفلی دعوت نمی‌شد

سر ز پا نشناسم امشب از شعف            می‌روم گه سامرا، گاهی نجف

بی‌قـرار زلـف حـیـرت‌فـام یار            مـی‌زنـم پـیـمـانـه را با نام یـار

گـاه‌گـاهی به نگـاهی دل ما را دریـاب            جان به لب آمده از درد، خدا را، دریاب

اگر از دولت وصل تو مرا نیست نصیب            گـاه‌گـاهی به نـگـاهی دل ما را دریاب

دامـن بـاد صـبـا بـا گُـل لـبــخـنـد آمـد            لـب تـقـویـم بـه پـابـوسـی اسـفـنـد آمـد

نـفـس آیــنــه از دیــدن او بــنــد آمــد            آخـریـن سـورۀ تـوحـیـد خـداونـد آمـد

آن صدایی که مرا سوی تماشا می‌خواند            از فرامـوشیِ امروز به فـردا می‌خـواند

آشـنـا بود صـدا، لهـجـۀ زیـبـایی داشت            گله از فاصله، از غربت و تنهایی داشت

جـبرئـیل روی پـرش باز غـزل آورده            اسـتـعـاره کـمـی ایـهــام و بـدل آورده

عشق با « حیِّ علی خیرُ العمل » آورده            واژه واژه بـه لـبـم جــام عـسـل آورده

طوفان، حریف ساحل این انقلاب نیست            آئـیـنه‌ای مـقـابـل این انقـلاب نیست

از ابر، آفـتـاب، هـراسـان نمی‌شـود            یک ذرّه ترس در دل این انقلاب نیست

این روزها میان شهیدان چه همهمه‌ست            این انـقـلاب ادامـۀ فـریـاد فـاطـمه‌ست

از تشنگی چه واهمه، از دشمنان چه باک            وقتی عَلم به دست علمدار علـقمه‌ست

اگر به ديـدۀ ظاهـر، نهـانی از نظـرم            چو نورديده نشستی، درون چشم ترم

اگركه راه درازی‌ست، بـين من با تو            منم كـه در ره جُرم و گـناه در سفـرم

ای پــیـشـتـازان شـفــق آمــاده بـاشـیـد            فـرمـانـبـران مـلک حـق آمـاده بـاشـید

در آسمان مردی دو چشمش بر شماهاست            مردی که از آن سوی مشرق‌ها هویداست