اشعار

عمری که بی‌علی سپری شد، حرام شد            مُردن برای اوست که حسن‌خـتام شد

نــاکـام، آن که مُــرد بـدون ولایـتـش            با حُبّ مرتضی‌ست که دنیا به کام شد

دیر آمدم؛ دیر آمدم؛ در داشت می‌سوخت            هیأت، میان «وای مادر» داشت می‌سوخت

دیـوار دم مـی‌داد؛ در بـر سـیـنـه می‌زد            محراب می‌نالید؛ منبر داشت می‌سوخت

همه دیدند شجـاعـانه به مسجـد رو كرد            آری آن بانوی فرزانه به مسجد رو كرد

چشم پُر ابر، ولی جلوۀ خورشیدی داشت            در پی غصب فدک، خطبۀ توحیدی داشت

از چه بی‌من می‌روی ای جان‌جان بی‌من مرو            با من از رفتن مگو پیشم بمان بی‌من مرو

نیمه‌ای از جان من مانده‌ست ای جان گر روی            می‌رود از تن مرا این نیمه‌جان بی‌من مرو

نه از تو با خبریم و نه از تو بی‌خبریم            اسـیـر زنـدگـی و بـنـدگی بـی‌ثـمـریـم

هزار بغض فرو خورده در گلو داریم            مـیان بـرزخ بـیـم و امـیـد، در‌بـه‌دریم

ای آفـتــاب روشـن در بـی‌کـران مـا            مـانـده به سـوی مـقـدم تو دیـدگان ما

بی‌تو در این جهان، گرفـتار مانده‌ایم            اصلا چه حاجتی‌ست دگر به بیان ما

خودمانیم مگر دردی از این بیشتر است؟!            نوکر مدعی از صاحب خود بی‌خبر است!

بی‌کسی، خون‌جگری، رنج، بلاتکلـیفی            زنـدگـانیِ بـدون تو فـقـط دردسـر است

اگرچه ماتمی از ماتم فصل خزان سر نیست            غم پائیز از اندوه هجرانت فراتر نیست

بیا ای ابر! با من لمس کُن دلتنگ‌بودن را            که مثل دردِ دوری هیچ دردی گریه‌آور نیست

بــا اقــتــدا بـه ســلــسـلـۀ آسـمــانـی‌اش            شب را شکست هیمنۀ خطبه‌خـوانی‌اش

مسجد شناخت حضرت سیب بهشت را            از عـطــر نــاب رایـحــۀ آسـمـانـی‌اش

هیهـات مگـر در بر خود یار نداری؟            بی‌حـیدری انگـار و غمخـوار نداری!

برخیز و به دست گیر قضاو قدرِ دهر            تـو حـاجـت امــداد ز دیــوار نــداری

دری که رو به بهشت است، آشیانۀ توست            پـناه گـمـشدگـان است و آسـتـانۀ توست

دری که آیـۀ تـطـهـیـر کـوبـه‌اش بـاشـد            و نغمه‌اش صلوات و درود، خانۀ توست

دنـیا چه کـرد با غزل عـاشـقـانه‌ات            حال و هـوای مرثیه دارد، ترانه‌ات

ای کوه غم که روی زمین راه می‌روی            تابوت کیست نیمۀ شب روی شانه‌ات؟

هزاران سال حتی بعد هم او را نمی‌فهمیم            به غیر از نام، از اِنسِیّةُالحورا نمی‌فهمیم

به غیر از "فا، الف، طا، میم، ها" از آیۀ اسمش            از این نوری که لَیسَ فَوقِهِ نورا نمی‌فهمیم

تا ابد هر دو جهان بر سَرِ خوان زهراست            عطر جَنَّت زِ دَمِ مُشک‌فِـشانِ زهراست

سِرِّ مَستـورِ خُدا کیست بِجُز کُـفو عَلی؟            سَـنـدِ مُـعـتـبـرم قَـبـرِ نَـهـانِ زهــراسـت

آرام کـن مـرا نـفـسـم با صـدای خـود            حرفی بزن دوباره تو با مرتضای خود

دست شکـسـته را به قـنـوتی بلـند کن            جـان عـلی بـیا و دعـا کـن برای خود

هر شب بر این مصیبت اعظم گریستیم            این نم تسلی است بر این غـم، گریستیم

بستـر که جمع شد همه شمع عزا شدیم            سفـره که پهـن شد، همه با هم گریستیم

ای خوشا آن‌کس که دم از آل پیغمبر زند            دست خود بر دامن صـدیـقـۀ اطهر زند

باز گـردد بر رُخش درهای جنّات نعـیم            هرکه در این آستانه حلـقه‌ای بر در زند

من بی‌تو بی‌کسم، دل من همزبان توست            آقا سه‌شـنبه‌ها دل من جمکـران توست

محراب خالی تو پُر از آهِ حسرت است            عـالـم در انـتـظـار زمـان اذان تـوست

بـیـا ای داغــدار داغ مـاه ارغــوانـی            تو باید روضۀ شام غریبان را بخوانی

بیا تا که سر هر کوچه را حجله ببندیم            که پَر زد مادر پیر تو در اوج جوانی

تا به کِی باید که در یادِ تو گریان سوختن            تا کجا از دوری‌ات ای سبز دامان سوختن

گرمیِ این روضه‌ها از نالۀ عشّاقِ توست            آه می‌چـسبد برایت در زمستان سوخـتن