اشعار

صبح صادق که می‌دمد دل من            سرخوش از بادۀ حضور شود

از تـمـاشـای جـلـوه‌زار پـگـاه            مـثـل آئـیـنـه غـرق نـور شود

شـاهی که امـتـدادِ شـه عـالـمـین شد            قـدرِ زیارتش، چو حـریمِ حـسین شد

نـورِ کریمِ آل عـلی در وجود اوست            آن سیدالکـریم، که نـورِ دو عین شد

تصنیفِ هر قصیدهٔ ما، نِی شد عاقبت            شُربِ مدامِ هر شبِ ما، مِی شد عاقبت

بی کربلا نشـستنِ ما طِی شد عاقبت            چون قبله‌گاهِ هر شبِ ما، رِی شد عاقبت

یک عمر زنده باش ولیکن شهید باش            هر دم پی حماسه و عزمی جدید باش

حتی اگر تمام جهان غرق تیـرگی‌ست            چون ماه در سراسر شب روسفید باش

نه باج می‌دهد امـروز دشـمـنان دنی را            نه التـفـات کـند هـجـمه و فـرافـکـنی را

در این زمان که شیوخ عرب ذلیل نشستند            بنازم این جگـر و جرأت مثل زدنی را

مترس از خشم طوفان و عَلم کن بادبان‌ها را            دل ما کشتی نوح است سِیْر بی‌کران‌ها را

مترسانیدمان از های و هوی پوچ این امواج            که ما چون پیرهن از تن درآوردیم جان‌ها را

بوی خداست می‌وزد از جانبِ یمن            از یُمنِ عشق رایحه‌اش می‌رسد به من

از هم گسـست سلـسلۀ غـربتِ نسیم            پر شد مشامِ جانِ من از بوی پیرهن

علاماتِ ظهورِ کیست از سمتِ یمن پیدا؟            که می‌بینم به هر سو لالۀ خونین‌کفن پیدا

سواران که‌اند اینان خدایا پشتِ دروازه؟            اُوِیـسان‌اند هر سو بر افـق‌های قَـرَن پیدا

مرا در عالم ذَر حضرت زهرا سوا کرده            برایم آبـرودار آبـرویی دست و پا کرده

کنیز روضه‌ات می‌خواست من هم نوکرت باشم            دعای مادرت حاجات مادر را روا کرده

خلیل خواست که در راه حق جوان بدهد            بـنا نبـود کـسی جـز تو امـتحـان بـدهـد

نبی شـبیه عـبایی تو را به دوش گرفت            که تار و پـود کـسا را به ما نشان بدهد

از مـا سـلام بر نَـفـَس آخـرت حـسین            بر پاره‌هـای سوخـتۀ پـیکـرت حـسین

از مــا سـلام بـر تـن آمــاج نـیــزه‌هـا            بر عضو عضوِ پیکر از خون ترت حسین

در آسمان ملائکۀ خوش ذوق؛ شهر بهشت را که بنا کردند            اول به سوی صحن و سرای تو؛ چندین هزار پنجره وا کردند

مبهوت کرده‌اند تماشا را؛ حتی خود اهالی بالا را            در این حرم به جای کبوترها؛ یک آسمان فرشته رها کردند

ای نـور تـو آمـیـخـتـه بـا سـورۀ جـان            قـدر تو شد تفـسیر کـوثر، نجم، رحمان

ای سـوره‌هـای مهـربـانی در نگـاهـت            آیـه به‌ آیـه، حـرف‌هـایت شرح انـسان

به استجـابتِ لب‌تـشـنگان، تو بـارانی            که چشمه‌ای به کویر آمدی به مهمانی

کویر، قبل تو با مرگ‌و‌میر قافیه داشت            سلام بر تو که این خاکِ مرده را جانی

باز شب جـمعه و موکـب نعـم الحبیب            نام تو بـردم وزید از نفـسم بـوی سیب

شور به پا کرده در هیأت انصار عشق            روضۀ هل من معـین، نالۀ أمن یجیب

چه شب‌هایی رقیه از فراقت، سخت در تب بود            چه تقدیری که وصل ما، خرابه، در دل شب بود

چنان تار است چشمانم که باور کن نفهمیدم            سکینه شانه زد موی مرا یا عمه زینب بود

با این پـر شکـسـته کـبوتر نمی‌شود            بی‌یاد مرگ هر شب او سر نمی‌شود

دروازه و شلـوغی بازار و بزمِ می            با روضهٔ خـرابـه بـرابـر نـمی‌شـود

سنگ خورده، آتش افتاده به جانش کو‌به‌کو            مهربان‌تر باش نیزه، چند شب با این گلو

تیغ کم کرده‌ست جسمش را به صحرا عضو، عضو            شعله کم کرده‌ست از زلف سپیدش مو‌به‌مو

صبر این مردم پُرحوصله حدّی دارد            ذلّـت و عـجـز، مجـازات اشـدّی دارد

با منافق سر یک سفره نشستن هرگز            با نمکـدان ریا، روزه شکـستن هرگز

این است بـعـثـتـی که به اَللهُ اکـبرَش            مبـعـوث شد دوبـاره نـدای پیـمبرَش

گویا که ذوالفقار، بُرون از غلاف شد            ای جان فدای ملت و فـریادِ حیدرش