اشعار

بر این آیات روشن باز کن چشم تماشا را            بخوان والیل را، والفجر را، انا فتحنا را

به «والعصر»ی که گل کرده‌ست در آئینۀ آفاق            نخواهد دید ظالم روشنای صبح فردا را

هراسی نیست افعی‌ها اگر جمعند در میدان            تماشا کن هنرهای عصای دست موسی را

عیار شیرمردان خدا امروز روشن کرد            فریب سامـری‌ها، فـتـتـهٔ گاو مـطلا را

شکوه ذوالفقار و بارش سجیل‌ها دیگر            شکست آن شوکت پوشالی بتهای دنیا را

تبـسم کرد تهـرانی مقـدم بر سلـیـمـانی            شکـوفاتر ببـین لبخـندهای مغـنـیه‌ها را

بهم پیوسته‌اند «الله‌اکبر» های پیروزی            ببین در اتـصال رودها امواج دریـا را

پس از «حی‌علی‌خیرالعمل»، تکبیرة‌الاحرام            و حیران می‌کند بیت‌المقدس عرش اعلی را

امام مسلمین هـمراه خود سجاده آورده            مصفا می‌کند در مسجدالاقصی مصلی را

دید استکـبـار حـالا قـدرت سِـجّـیـل را            سرنگـون کـرده سپـاه ما سپـاه فـیل را

خواب و رؤیای سپاه کفر را بر هم زدیم            بیخ گوش دشمنان یک سیلی محکم زدیم

گوشه‌ای از قدرت بی حّد ما شد جلوه‌گر            یـادِ تـهـرانی‌ مـقـدم زنده شـد بـارِ دگر

«ما رَمَیتَ اِذ رَمَیتَ» این همان خشم خداست            ملت ما اهل سازش نیست اهل کربلاست

وای اگر دشمن بخواهد باز هم جولان دهد            بی گمان این بار جور دیگری تاوان دهد

رهبرم لب تر کند راهی میدان می‌شوم            در دل میدان شـبـیـه تـیغ بُرّان می‌شوم

لشکر اسـلام باز از فـتـح خـیـبــر آمده            آه؛ دوران "بزن در رو" دگر سر آمده

دید استکـبـار حـالا قـدرت سِـجّـیـل را            موشک ما زیر و رو کرده‌ست اسرائیل را

نمی‌فهمند ما را عقل‌های بی‌جنون هرگز            بگو سید نباشد راه ما بی‌فتح خون هرگز

نشستن را نمی‌دانیم در سوگت به پا خیزیم            که طوفان نسبتی هرگز ندارد با سکون هرگز

درنگ و جنگ ما در فتنه‌ها موقوف فرمان‌ است            نباشد سربلـندی‌های‌ ما بی‌آزمون هرگز

اَلا إنَّ الدَّعِیَّ ابن الدّعی قَد رَکَّزَ؛ هیهات            که بی‌سر می‌‌شویم امروز اما سرنگون هرگز

متون را خوانده‌ام، ما آنچنان پیروز فردائیم            که حتی نامشان باقی نماند در متون هرگز

چنان در خون نصرالله صهیون غرق خواهد شد            که از یادش نخواهد رفت نحن الغالبون هرگز

خبر آورده داغی تازه را؛ داغ برادر را            خبر اینک شهادت می‌دهد اندوه خواهر را

خبر پرواز ققنوس است از میدان خاکستر            خبر سوزانده از هرمش دل سرور و صنوبر را

بخوان والفتح را سید! دم نصر من الله است            که فتح تو به پرواز است؛ بگشا تا خدا پر را

بخوان آیه به آیه، آب و آئینه بخوان باران            بخوان والعصر و نصر و مؤمنون و شمس و کوثر را

زمستان گرچه طولانی شده اما بهار فتح            به آخـر می‌رسـاند این نبـرد نابرابر را

دوباره باغبان پیوند خواهد داد با عشقش            نهال نـورسی را با نهـال سبز دیگر را

افق را ابرهایی سخت و باران‌زا قرق کرده            که قطره قطره احیا می‌کند نخلی تناور را

به پرواز قناری‌ها قـسم در آسمان قدس            به اشک شوق می‌بیـنیم لبخند کبوتر را

به قطره قطره اشکِ خون؛ به باران عزای تو            که بزم سیل خواهد برد بنیان ستمگر را

شکست نور و آئینه دوباره زنده می‌سازد            ز نصرالله و ابراهیم؛ قاسم‌های دیگر را

رسیده وعدۀ صادق به خونخواهی‌ات ای سید            و ایران می‌زند یک بار دیگر حرف آخر را

بزودی پرچـم نـصر من الله از بلندی‌ها            به گوشت می‌رساند شوکـت اللهُ اکبر را

بلندا نامت ای سید که لبنان از شکوه تو            به نامت باز می‌سازد سپاهی حیرت آور را

سپاهی از ستاره می‌رسد همراه با خورشید            در آن روزی که عالم می‌زند فریاد؛ حیدر را

هم غـزه، هم لبنان، هم شام، هم ایران            یک آرمان داریم، یک روح، یک پیمان

در جـادۀ بـیــروت، هـم‌راه "مُـغـنـیّـه"            پای جـبـل عـامـل، هم‌گام با "چمران"

تـنهـا سلاح مـاست مـردانه جـنـگـیدن            بی‌ خود، بی جـوشن، در شام بمباران

تا بر زمین خون "سید حسن" جاری‌ست            فـریـاد می‌جـوشـد از قـلب این مـیـدان

"سـیـد حـسـن" یـعـنی از پـا نـیـفـتـادن            وقـتی تـبـرزار است دنیای دژخـیـمان

لب باز کن ای مرد، ای واژه واژه درد            همسایـۀ "میثم"، هم مـسلکِ "سلـمان"

دریـایی و زنـده‌ست، قـلب پُر آشـوبت            ای گـونه‌هایت سرخ، از سیلی طوفان

رزم شـبـانـگـاهـت، نـصـرُ من اللّهـت            خاری‌ست در چـشمِ خـونـبـار جلادان

ظهر است و عاشوراست، در علقمه غوغاست            کرب و بلای ماست: هم غزه، هم لبنان

آرام از ســواحــل بــیــروت رد شـدی            بی‌اخـتـیار باعث این جزر و مد شدی

دریـا نـداشت طـاقـت دیـدار بـا تـو را            رودی که رو به سوی فلک می‌رود، شدی

آن‌سان در انفجار شکـفتی که گـفـته‌اند            خـورشـیدهای شـعـله‌ور بی‌عـدد شدی

سرخوش میان خیل شهیدان نشـسته‌ای            اما دلیل این غـم بی‌حـصر و حد شدی

از ما هم ای طنـین گـل سرخ! یاد کن            در نزد او که عـاشـقی‌اش را بلد شدی

بگـذار قـلب دشمنان از کـیـنه پُر باشد            بـگـذار اسـرائـیـل دنـبـال تـرور بـاشد

مارا که از این دشمنی کردن هراسی نیست            جز ما کسی که در مسیر حق‌شناسی نیست

ما چشم‌مان بر دست آقای محرم‌هاست            سرمایه‌مان ایمان "تهرانی مقدم"هاست

در سنگـر عـلم و عـمـل آزاده‌ها داریم            مانخبگانی مثل "فخـری‌زاده" ها داریم

آسـوده‌ایـم امـا به لـطـف پـاسـداری‌هـا            هستیم زیـر دِین خـون "شهـریاری"ها

داریم از عـلم و تـدبّر جـوشن امروزه            سنگر پُر است از "احمدیِ روشن" امروزه

در جبهۀ ما حرف ایثار است و جانبازی            الگوی جانـبازی ما "صیاد شـیرازی"

طی کرده این نهضت مسیر سرفرازی را            نسل "حججی" پُر کند جای "حجازی" را

نقـش لـوای ما به جز الله اکـبـر نیست            جز مکتب ما مکتبی "مغنیه" پرور نیست

از جـمـع بـسـیار مجـاهـدهای لـبـنـانی            تا "زاهدی" "سیدرضی" "قاسم سلیمانی"

تسبیح شیعه "ما رایت الّا جـمیلا" بود            آئـین زینب راه و رسـم لـشگـر ما بود

نسل "بهـشـتی" وارثانی "باهـنر" دارد            فـریـاد مـا در جـبهـۀ تـبـیـین اثـر دارد

در بـنـد زهـرا فکـر فـردا بود در دنـیا            راه شـهـیـدان راه زهـرا بـود در دنـیـا

زهرا طریقش جز طریق پایداری نیست            در مکتب او جای خفت جای خواری نیست

ما را به راه راست دعوت می‌کند زهرا            با فعل و تقریرش هدایت می‌کند زهرا

مدیون زهرا بود هر نسلی حسینی بود            اندیشۀ زهرا در افکـارِ "خـمـینی" بود

تصویر ما از فاطمه تعریف قرآنی‌ست            شاگرد درس مکتبش سردار لبنانی‌ست

سید که خار چشم دشمن‌های غاصب بود            فتح الفتوحش هر زمان صدر مطالب بود

سید که سرباز امام عـصر حاضر بود            مـیـراث روح الله بود و از نـوادر بود

سید "اشداء عـلی الـکـفـار " را فهـمـید            آمـوزه‌هـای حـیـدر کــرار را فـهـمـیـد

غیر از خدا از هیچ کس اصلا نمی‌ترسید            از زوزه‌هـای گـلـۀ دشـمن نمی‌تـرسید

مانند شیر شرزه‌ای همواره غرّان بود            از روز اول ذوالفـقـار شیعه برّان بود

میراث سید لشگری در اوج باورهاست            الگوی حزب الله لبنان حضرت زهراست

رزمنده‌ها را نهضت زهرا به خط کرده            مادر خودش سیدحسن را تربیت کرده

ارزش ندارد جان اگر نذر ولایت نیست            پایان راه شیرمردان جز شهادت نیست

باید شـنـاسـایی کـنـیم اهداف دشمن را            بایـد بـشـارت داد فـرداهـای روشن را

سـیدعـلی‌مان فـتح خـیـبر می‌کـند فردا            فـرزند حـیـدر کار حـیدر می‌کـند فردا

ما سر به داران مطـیع رهـبری هستیم            آمـادۀ دسـتـور فـتـح خـیـبـری هـسـتـیم

با سر می‌افتد قوم فرعون زمان در نیل            شیعه کـمر بـسـته به نـابـودی اسرائیل

از جـبـهـۀ حق می‌رسد آوای پیروزی            قـطعا تمـاشایی شود فـردای پـیـروزی

فردا همه راهی قدس از سمت لبـنانـیم            در مسجدالاقصی نماز شکر می‌خوانیم

در قدس اگر فردا نماز جمعه‌ای برپاست            سید علی‌مان خطبه‌خوان مسجدالاقصی‌ست

مشی و مرام صهیونیست از یاد خواهد رفت            حیثیت پوشالی‌اش بر باد خـواهد رفت

راهی بـرای عـده‌ای یـاغـی نـمی‌مـانـد            نـامی از اسرائیل هـم بـاقـی نـمی‌مـاند

فردا که شوق هر فلسطینی تماشای‌ست            بیت المقدس تا مـدیـنه راهـپـیـمای‌ست

دنیا به کام مـهـدی موعـود خـواهد شد            صبح فـرج وهـابیت نـابـود خواهد شد

باغ ما این است؛ طوفان شد، صنوبر ایستاد            سروی از پا اوفتاد و سرو دیگر ایستاد

روی نی می‌رفت بی‌سر آفـتاب کـربـلا            باغ شاهد بود از آن پس نخل، بی‌سر ایستاد

حال ما را خوب می‌دانند عـاشـورائیان            هر زمان اکبر زمین افتاد، اصغر ایستاد

یک اُحد دردیم آری، حمزه رفت امّا چه باک            مصطفی هر وقت تنها ماند، حیدر ایستاد

«قل هو اللهُ أحد» را دست بستند و چه غم            هر کجا قرآن در آتش رفت، کوثر ایستاد

عین تسلیم و رضائیم؛ این تمام حرف ماست            زیر خنجر رفت اسماعیل و هاجر ایستاد

أینَ نصرُ الله؟ نزدیک است اذان آمد، ببین!            روی بـام خـانه با «الله اکـبر» ایـسـتاد

در پیش روی ما خیابانی که باریک است            پر می‌زنی اما جهان پشت ترافیک است

اخبار صبح شنـبه از خـون تو می‌گـوید            خون تو یعنی جمعۀ دیدار نزدیک است

اخبار می‌گوید تو را کـشتند و در گوشم            این جمله مثل آخرین دستور شلیک است

خون تو چون انبار باروت است، خواهد زد            آتش به سر تا پای دنیایی که تاریک است

آری، شهادت عین آزادی‌ست مرد، ای مرد!            این بیت‌ها تنها برای عرض تبریک است

دلی که بر ندارد چشم از آن دلخواه، پیروز است            قدم تا پایمردی می‌کند در راه پیروز است

زمان پلکی زد و بانگ رحیل آمد سواران را            هر آن‌کس زنده شد زین فرصت کوتاه، پیروز است

به جز صبح وصال دوست، فتحی نیست در عالم            دلت گر شعله‌ور شد در شهادتگاه، پیروز است

بکش ما را، که ما را زنده‌تر کرده‌ست مرگ آری            بترس از داغ غزه، اشک لبنان، آه پیروز است

جهان روشن شد از نور شهادت، جاء نصرالله            که باشم من؟! خدا فرموده: حزب الله پیروز است

چه دارد می‌شود؟ ای داد از این پائیز! نصرالله!            خودت تکذیب کن اخبار را! برخیز! نصرالله!

خبر، از انفجار قـلب‌ها و خـانه‌ها دادند            خبر، بمب است و ویران کرده ما را نیز، نصرالله!

پسِ آن دودها ما «جاءَ نصرالله» می‌گفتیم            که ما را جز قنوتی نیست دست‌آویز، نصرالله!

لبی وا کن جهان مانده‌ست دلتنگ رجزهایت            مپرس از کاسهٔ صبری که شد لبریز، نصرالله!

بگو از مرکز فرماندهی؛ از آسمان؛ با ما            چه خواهی کرد با اهریمن خونریز، نصرالله

حسین آمد به بالین تو این ساعت گوارایت            تو و دیدار یار و گریهٔ یکریز، نصرالله

خودت را سال‌ها مجبور قید زیستن کردی!            چه شد یکسو نهادی جامهٔ پرهیز، نصرالله!

از این پس، ضاحیه در حاشیه هرگز نخواهد ماند            که قلب ماست بیروت شهادت‌خیز، نصرالله!

شصت وسه سال اهل بکاء و نبرد بود            در اوج این زمـانـۀ نـامـرد، مـرد بود

شصت و سه سال مثل نبی، مثل مرتضی            مانـند حـاج قــاسـم مـا، اهـل درد بـود

دلـتـنـگ کـودکان و یـتـیـمـان بی پـنـاه            دلگرمی هـمـیـشۀ شـب‌های سـرد بـود

سنگی رها شد از کف دیوانه‌ای، سپس            ذکــر تـمـام آیـنـه‌هـا «بـازگـرد» بـود

وقتی که بود، غزه از او رنگ و رو گرفت            وقتی که رفت رنگ جهان؛ آهِ زرد بود

نصر خداست شامل او، پس شهـید شد            شصت و سه سال در دل زخم و نبرد بود

سیدحسن نصرالله  نیز همچون پیامبر اگرم (ص) در ۶۳ سالگی به سعادت ابدی رسید

بنگر چه‌سان تعبیر شد کابوس اسرائیل            لرزید بر خود پیکـر منحـوس اسرائیل

عـمری تظاهـر کرد بر روئـین‌تـنی اما            برداشت ایران پرده از سالوس اسرائیل

دیگر به آژیر خطـر هر دم کـند تکرار            آهنگ مرگ خویش را ناقوس اسرائیل

از پا فتاد ای خود فروشان قامت دشمن            پس دست بـردارید، از پابوس اسرائیل

بیم از چه دارید ای سران؟ جز عنکبوتی نیست            با بـازوانی سـست، اخـتاپوس اسرائـیل

رحمی نباید کرد بر این غاصبان وقتی            کودک‌کشی فخر است در قاموس اسرائیل

مُهر شکست تا ابد، حک شده بر جبین‌تان            کوچ کنید غاصبان! جانب سرزمین‌تان

کوچ کنید صف به صف، چون که نشسته هر طرف            مرگ در انتظارتان، حادثه در کمین‌تان

رو به دیار خود کنید، ای به عبث نشستگان!            تا سر پاست اسبتان، تا نشِکسته زین‌تان

خیره‌سری‌ست کارتان، دربه‌دری‌ست بارتان            حیله‌گری‌ست یارتان، بدگهری‌ست دین‌تان

کودک غزه را اگر، در دل خواب کشته‌اید            خـورده ترک ز آه او، گـنـبد آهـنـین‌تان

مرد ظفر که نیستید، اهل خطر که نیستید            هست حریف طفل و زن، غیرت آتشین‌تان؟!

دل بکنید زین سرا، ورنه به روز ماجرا            نیش به قـلبـتان زند، مـار در آستین‌تان

یا به همین زبان خوش، پس بدهید قدس را            یا که رسد دمی دگر، لحظۀ واپسین‌تان!

بیا و عجزِ نامردانِ رسوا را تماشا کن            به قلبِ خستهٔ اسلام، إحیا را تماشا کن

بیا که رفت در چشمانشان دودِ جنایت‌ها            برایِ دیدنِ این صحنه، بالا را تماشا کن

تمام آسمان، ماتِ غبارِ دودِ جنگنده‌ست            شجاعت را ببین! مرگِ مدارا را تماشا کن

به خاک و خون کشید آخر سپاه قدس، صهیون را            به زیرِ نامۀ "ألمَوتْ"...، امضا را تماشا کن

بگو بعد از أشداءُ عَلیَ الکفّار: یا حیدر            از این مَنظر، تولّی و تبرّی را تماشا کن

به شیطان، سخت حزب الله غالب شد از این لحظه            هراس و اضطرابِ سختِ حیفا را تماشا کن

ببند آن عهدِ دیرین را و در آدینۀ موعود            کنارِ کعبه حاضر باش و آقا را تماشا کن!

زمین و آسمان‌های خدا لبریز تبریک است            خبر پیچیده گویا مرگ اسرائیل نزدیک است

هزاران موشک از نفرین مادرهای غمدیده            به سمت آسمان اورشلیم در حال شلیک است

گروهی با فلسطین و گروهی بر فلسطین‌اند            به این صورت، جهانِ مرزها در حال تفکیک است

گذشتن از میان شبهه عزمی سخت می‌خواهد            مسیرش از میان دره‌های تنگ و باریک است

قسم بر سورۀ «واللیل» و بر «والشمس» و بر «والنصر»            ظهور روشنایی، از دل شب‌های تاریک است

خدا با خون سرخ بی‌گناهان نقش زد بر خاک:            قسم بر اسم پاکم، مرگ اسرائیل نزدیک است

همان قاتل که ویران ساخت اردوگاه قانا را            همان غاصب که خونین کرد «صبرا و شتیلا» را

جنایت کرد در «المعمرانی» تا بپوشاند            شکستِ آشکار خویش در طوفان اقصی را

خروشِ آه محرومان و جوش اشک مظلومان            به زودی می‌دهد بر باد، اولاد یهودا را

دعـا و گـریـۀ تـنـهـا به کار مـا نـمی‌آیـد            کنون باید «اَعِدّوا» گفت و در هم کوفت، اعدا را

ید بیـضا به سِحر سامری‌ها آتش اندازد            همان دستی که یکسان می‌کند با خاک، حیفا را

به سِیر سورۀ اسرا بیا تا مسجد الاقصی            ببین تفسیر «إِنَّ الْبَاطِلَ كَانَ زَهُوقا» را

از غـزّه گـذشـتـیـم و رسـیدیم به حـیـفا            ما را غـم صبرا و شـتـیلاست، حریفا!

نامرد حـریـفی تو و یک‌روز می‌افـتی            در پای زن و کودک ما خوار و خفیفا

جز کشتن و خونریزی و آشوب چه کردی            یا ایّـهـا الانـسان که جـعـلـنـاکَ خـلـیـفا

شیـطـان بزرگ! از مکـَر الله چه دانی            تو کانَ ضـعـیـفـایـی و او کانَ لـطـیـفـا

یک‌روز می‌آیـد که در آن بیت مقـدّس            یـاران بـه نــمـازنـد ردیـفـاً بـه ردیـفــا

در باد تکان می‌خورَد و بیرق مَهدی‌ست            دیـنــاً قـیـَـمـاً مـلـّةَ مـظـلــومَ حـنـیـفــا*

*قُلْ إِنَّنِي هَدَانِي رَبِّي إِلَىٰ صِرَاطٍ مُسْتَقِيمٍ دِينًا قِيَمًا مِلَّةَ إِبْرَاهِيمَ حَنِيفًا ۚ وَمَا كَانَ مِنَ الْمُشْرِكِينَ (انعام، ١۶١)

به زعم خویش تا پایان دنیا زنده می‌ماند            ولی این شب، فقط تا صبح فردا زنده می‌ماند

برای قدس خوابی دیده‌اند ابلیس‌ها، امّا            به رغم این همه کابوس، رؤیا زنده می‌ماند

میان باد و باران، سیل و طوفان، ترکش و موشک            دلم قرص است این سروِ شکیبا زنده می‌ماند

تمام کودکان را هم اگر کشتند باکی نیست            برای کشتن فرعون، موسی زنده می‌ماند

اگر مکر خدا مکر است، خواهی دید ای شیطان!            یهودا می‌شود مصلوب و عیسی زنده می‌ماند

فرو می‌پاشد آری هیبت پوشالی صهیون            کماکان غیرت طوفان الاقصی زنده می‌ماند

شهادت را نمی‌فهمند، کورند و نمی‌بینند            فلسطین دم به دم می‌میرد امّا زنده می‌ماند

به قعر گور خواهد بُرد ابلیس آرزویش را            بر اوج قلّه‌ها «اِنّا فَتَحنا» زنده می‌ماند

هميـشـه بـازی دنـيـا هـمـين نـمی‌مـاند            بساط غصب در آن سرزمين نمی‌ماند

به خويش آمده دنيا، زمان بيداری‌ست            اسير جهل، جهان بيـش ازين نمی‌ماند

زمين، به گفتۀ قرآن؛ كه نيست غير از حق            هميـشه در كـف مستـكـبـرين نمی‌ماند

برای عـبـرت دنـيا نـوشـتـه شد تاريخ            چنان نمـانـده و هرگز چـنـين نمی‌ماند

هزار زخـم به فـرمـانـدهان اگر بـزنند            چه باک؟ قـافـلـه بی‌جـانـشـين نمی‌ماند

به مادری كه جوانش شهيد گشته، قسم            كه شهر قدس، يهـودی‌نـشـين نمی‌ماند

نگاه كن كه جهان، يک‌صدا فلسطين است            امام گـفـته و حـرفـش زمين نـمی‌مـاند