اشعار

با نـفی عـشق، مرجع اعـلـم نمی‌شوید            در جهـل خویش مانده و آدم نمی‌شوید

تا آن زمان که دور از این خانـواده‌اید            سُـسـتـید در عـقیده و محکم نمی‌شوید

فکری برای عـاقـبت خویش کرده‌اید؟            چون رستـگـار، قـدر مسـلّم نمی‌شوید

گیرم که هست دین شما، دین برتـر و            تـسلـیم دین حـضرت خـاتم نمی‌شوید،

باید که از مبـاهـلـه صرف نظر کـنید            حتی حـریـف کـودکـشان هم نمی‌شوید

داماد و دختر و نوه‌هایش که جای خود            خـاکِ درِ پـیـمـبـر اعـظـم نـمی‌شـویـد

وقـتی که در بـرابـرشـان ایـسـتـاده‌ایـد            بی حرمتی‌ست تا به کمر خم نمی‌شوید

این پنج تن حقـیقـت عشق‌اند، والسلام            با نـفی عـشـق مرجـع اعـلم نمی‌شوید

بعـد از هـزار نقـل حـدیث و مطالـعـه            حـجـت تـمـام، حـل شـده سـِرّ مـعـادله

آمـد نـدا که یـکـسـره ایـمـان بـیـاورید            مـدح عـلـی‌سـت شـأن نـزول مـبـاهـله

آنجا که عـرشـیان و مـلائک به اتّفـاق            بـودنـد بـا وصـی خــداونــد یـک دلــه

تا هـسـت انـتـخـاب خـدا رأی پـنج تن            رأی بـقـیـه چـیـست جـز آراءِ بـاطـله؟

آئـیـنـۀ صـفـات خــدا، نــورِ واحــد نـد            زنجـیره‌ای که نیست در آن حدِفـاصله

نـصِّ صـریحِ انـفـُسـَنـا فـاش می‌کـنـد،            جانِ رسول کیست در این طرح مسئله

با احتساب این همه حجت، نمانده است            یک ذره جای شبـهـه و تـردیـد یا گِـله

بیـراهـه می‌رود و به مقـصد نمی‌رسد            با مـسـتـجـاب‌دعـوه‌تـریـن‌هـا مـجـادلـه

نجـرانـیان رواست که قالب تهی کـنند            وقتی علی‌ست یک طرف این مقـابـله

افـتـاده بر تـراب چـنان پیـش بوتـراب            طـوری که او به نزد خـدا وقـت نافـله

وقتی قـسیم جنّت و نار است مرتضی            تکـلیف روشن است دگر، خـتم غـائله

این خانه را گذارم و حاجت کجا برم؟!            وقتی گرفته هستی از این سلسله صله

میان قـوم مسیـحـا چه ولـولـه پیداست            قسم به «زلزلت الارض»، زلزله پیداست

مراد «لـوکـره الـمـشرکـون» قـرآنـنـد            میان این همه مشرک که هلهله پیداست

اسیر نفس و گرفـتار وسـوسه هـستـند            به دست و پای همه بند و سلسله پیداست

هراس در دل نجرانیان به پا شده است            ز دور بیـن تـمـامی، مجـادلـه پیداست

چه با وقار و شکـوهـنـد پنج تن، آری            شکـوه و هیبت دین در مباهله پیداست

در آسـمـان به تـمـاشـای آل پـیـغـمـبـر            هزار فـوج مـلک، مثل چلچله پیداست

علی‌ست مـعـنی ناب کلام «انْـفـسـَنا»            مقام «اَنْـفـُـسـکـم» بین عـائله پیداست

دراین فضیلت و دراین بهشت قدر و مقام            شکوه حضرت زهرای فاضله پیداست

حـضور آل عـبـا بـرتـر است از دنـیـا            حساب کل جـهـان در معـادلـه پیداست

اگـر قــدم بـگــذاری بـه راه آل عــلـی            در این مسیـر وفـا، نـور قافله پیداست

به وصف و منزلت پنج تن «وفایی» گفت            فـروغ و تـابش آیـات منـزلـه پـیداست

به‌جز رحمت پیمبر از دری دیگر نمی‌آمد            ولـو نـجـرانـیـان را تـا ابـد بـاور نـمی‌آمد

از آن لبخند در لبخند، از، آن لطفِ بی‌پایان            از آن احـساسِ ‌بی‌اندازه نـفـرین برنمی‌آمد

غرض نفرین نبوده! مطمئن باشید ای مردم            برای چـند نـصـرانی که پیـغـمـبر نمی‌آمد

برای چند نصرانی اگر مقصود نفرین بود            یـقـیـناً حـجـتـی بـالاتـر از قـنـبـر نمی‌آمـد

بدون هیچ حرفی می‌روم پشت همان در که            میان شعله‌اش جز دود و خاکـستر ‌نمی‌آمد

یقین کردند آن مردم که نفرینی نخواهد بود            و الا غـاصـبی با شـعـله پشت در نمی‌آمد

میان خانه ‌زینب چشم بر در، ‌منتظر مانده            ولی از کـوچـه‌‌های بی‌کـسی مادر نمی‌آمد

بدون هیچ حـرفی می‌روم در بین گـودالی            که سویش جز سنان و نیزه و خنجر نمی‌آمد

میان باطل و حـق، باز هم مجادله شد            گذاشت پا به میان عشق و ختم غائله شد

مـحــمــد آمـد و اهـل کـســاء را آورد            ورق‌ورق کـتب کـفر، برگِ باطله شد

مـحـمـد آمـد و با پـنـج پـاسـخِ مـحـکـم            جـواب‌ْگـوی هـزاران هزار مسأله شد

چه دید اُسقُف نجران درون انجـیـلش؟            که بین راه پـشیـمان از این معامله شد

خدا به خلقِ جهان حرف آخرش را زد            و حـرف آخــر او آیــۀ مــبـاهـلـه شـد

محمّد، با خودش آورد، محبوبش، حبیبش را           حسن، آن باغ حُسنش را، حسین و عطر سیبش را

زنی از راه می‌آید، که دارد آرزو مریم،           به رویش وا کند، یک لحظه چشمان نجیبش را

رسید از راه، روح‌الله و سرّالله و سیـف‌الله           شنید از آسمان، عیسی‌ابن‌مریم هم، نهیبش را

نگاهی می‌کند یعسوب و می‌ترسند ترسایان           چه کس، این‌گونه بیرون کرده از میدان، رقیبش را؟

بپرس از خیبر، ای نجران! که لرزان با تو واگوید:           چه خواهد شد اگر حیدر، کِشد تیغ مهیبش را

«پدر» با ما، «پسر» با ما، دَمِ «روحُ‌القدس» با ماست           بگو در پای حیدر، افکنَد ترسا، صلیبش را

به پای «ایـلیا» اُفـتـند یا در نار، می‌بخشد           قسیمُ النار والجنت، به هر نفسی، نصیبش را

فقط «دست خدا» کافی‌ست، بی‌تیغ دودم، حتی           به آنی رو کند، دست کلیسا و فریبش را

چه می‌فهمد؟ زبانِ آن‌که بخشیده است، جانش را           کلیسایی که با انجیل، پُر کرده‌ست، جیبش را

نبودی یا رسول الله! آن روز و در آن کوچه           ببینی، حال و روزِ حیدر و یاس غریبش را

نبودی با علی، آن روز بر بالین بانویش           که آمینی بگویی، یا امین! «أمّن یُجیب»ش را

خدا تنها خبر دارد، چه حالی دارد، آن وقتی           که بیند عاشقی، بیمار در بستر، طبیبش را

هیچ مردی در جهان مانند پیغمبر که نیست            هیچ بختی بهتر از پیوند پیغمبر که نیست

همسر دلـبـند پیـغـمـبر شدن سهم تو شد            مثل تو هر همسری دلبند پیغمبر که نیست

با قسم از فضل تو گفت و جهاد بذل تو            آیه‌ای محکم‌تر از سوگند پیغمبر که نیست

هستی‌ات را دادی و داراترین بانو شدی            ثروتی بالاتر از لبخند پیغمبر که نیست

مال دنیا؛ نه، تو زهرا داری و حتی بهشت            خاک پای فاطمه فرزند پیغمبر که نیست

مادری کردی برای مرتضی، جانم علی            هیچ‌کس غیر از علی مانند پیغمبر که نیست

خدا قسمت کند با عشق عمری همسفر بودن            شریک روزهای سخت و شب‌‏های خطر بودن

به هم می‌‏ریزی آداب قدیم بی‏‌قراری را            شروع عاشقی کردن، کمی بی‌‏تاب‏‌تر بودن

بزرگت می‏‌کند قلبی که سمت عشق چرخاندی            کـنـار آفـتـابی زنـده باید شعـله‌‏ور بودن

اگر از کوچه‏‌ها زخم زبان می‌‏خورد پیغمبر            زنانه، خط به خط آموختی رسم سپر بودن

وزیدی در بیابان‏‌های داغ فقر و تنهایی            و تا منزل به منزل از محمد با خبر بودن

نشان دادی به دنیا زن برای مرد خود این است:            کنار یک نفر ماندن، برای یک نفر بودن

به شمشیر علی می‌‏نازد و سرمایه‌‏ات، احمد            به کوهی تکیه دادن، زیر سقفی پرثمر بودن

نفیسه! آب و جارو کن، صدای پای خوشبختی‌ست            بس است آهی نشسته روی لب، چشمی به در بودن

خدا پل می‏‌زند با یک سلام از آسمان تا تو            چه چیزی بهتر از این که دمی زیر نظر بودن

بیا چـشم و چراغ خانۀ پیـغـمبر ما باش            بیا لبخند شو بر اخم‌‏های خون‏‌جگر بودن

خدا دست تو را با دست پیغمبر عجین کرده            نوشته در خط پیشانی تو: بال و پر بودن

تو پشت عشق را خالی نکردی، حق تو این است            کـنار شانۀ مـردی خـدایی همسفر بودن

وضو بگیرم و در حال روزه با تکبیر            کـنم مـبـاهـلـه با دشـمـنـان حـی قـدیـر

زبــان حـق شــوم و آیـۀ مـبـاهــلـه را            به شأن فـاطمه و شوهرش کنم تفـسیر

ز قول دوست و دشمن شنو که این آیه            به وصف اهل کسا از خدا شده تعـبیر

محمد و علی و فاطمه، حسین و حسن            که پنج در عددند و یکی چو حیِّ قدیر

پی مبـاهـلـه کـردنـد روی در صـحـرا            یکی چو مهر فروزان چهار ماه منـیر

فتـاد چـشـم نـصـارا به آن خـدارویـان            که نور طلعـتـشان گشته بود عـالـم‌گیر

مـسیـحـیـان پی نـفـرین پنـج تن دیـدنـد            که نیست غیر هـلاکت برایشان تقـدیر

هـمـه به خـاک قـدوم پـیـمـبر افـتـادنـد            که ای ز جانب حق خلق را بشیر و نذیر

به حضرت تو نـصاری تمام تـسلـیم‌اند            که تـو بـلـنـد مـقـامی و ما تمام حـقـیر

هزار مرتـبه نـفـرین به دشـمنان عـلی            که می‌کـنـند در این آیه حـیله و تزویر

کـنند فـضل عـلی را به دشـمنی انکار            خدای نگذرد از این خطا و این تقصیر

چرا شدند فراری از این حقیقت محض            چرا به سلـسـلۀ نفـس خود شـدند اسیر

قـسم به جان عـلی، منـکـر مبـاهـله را            خـدای لعـن نـموده، پـیـمـبرش تکـفـیر

گرفتم آنکه شود خصم منکـر خورشید            کـجـا به تـابـش انـوار آن کـنـد تـأثـیـر

فضائل علی از حد بُوَد فزون چه زیان            که بر مباهـله منکـر شوند یا به غـدیر

علی کسی‌ست که در جنگ بدر شد پیروز            خدا به جنگ اُحد می‌دهد به او شمشیر

عـلی‌ست فـاتـح احـزاب و فاتح خـیـبر            علی‌ست تیرِ الهی به قلب خصم شریر

علی‌ست بت‌شکن کعبه روی دوش رسول            علی به بیـشۀ اسلام شد خروشان شیر

علی به جای نبی خفت و جان گرفت به دست            کسی نیافت چو او این چنین مقام خطیر

حـدیث مـنـزلـه چون آفـتـاب مـی‌تـابـد            به این دلیل علی بعد مصطفاست امیر

وصی احـمد مـرسل کـسی بُوَد "میثم"            که در تمـام فـضـائـل ورا نبـود نظـیر

در خـشـکـی دهـانِ بـیـابـان مبـاهـله            سوگند خورده است به باران مباهله

پیش از غدیر چشمۀ جوشان عشق را            انداخـت مثـل رود به جریان مباهله

آرام و با وقـار سخـن گـفته از علی            در آیـه‌هـای مـحـکـم قـرآن، مبـاهله

گـلـدسـتـۀ اذان عـلـی دوستـانِ شهر            سـجــادۀ اقــامــه بــرهــان مـبـاهـله

جاری‌ست در تمامی قرآن بدون شک            حـقـی‌ست غیر قـابل کـتـمان مباهله

در سورۀ سعادت انسان، شروعِ راه            در سـورۀ مـجـادلـه، پـایـانْ مبـاهـله

در لحظه‌های سخت و نفس‌گیر جنگ نرم            مـی‌ایـسـتـد مـیـانـۀ مـیـدان مـبـاهـله

مـی‌ایـسـتـد مـیـانـۀ مـیـدانِ اعـتـقــاد            با تـیـغِ آب دیـده و عـریـان مبـاهـله

با تیغ آب دیده و عـریـانِ منـطـقـش            گـردن بـریـده است فـراوان مبـاهله

گردن بریده است فراوان به دست خویش            از دستـه‌های لشکـر شیـطان مباهله

از دسته‌های لشکر شیطان نداشت باک            در جـنگ با اهـالـی نـجـران مباهله

در جنگ با اهالی نجران زبان گشود            بـا آیـه‌هـای سـورۀ انـسـان مبـاهـلـه

با آیه‌های سورۀ انـسان رسیده است            مثل تـمـام دشـت به ایـمـان مبـاهـلـه

هر قدر گفته است غدیر از اباالحسن            فـریـاد کرده است دو چـندان مباهله

گـفتیم اباالحسن دلمان را روانه کرد            بعد از نجف به سمت خراسان مباهله

پـرسـید از بزرگ ترین مدح جد او            شد مـنـبـر سـلـونیِ سـلـطـان مباهله

قربان آن امام رضایی که گفته است            بوده‌ست اوج فضل به قـرآن مباهله

آفـریـدنـد آفـریـنـش را بـرای پـنـج تن            پس همه هستند خلـق مـاجرایِ پنج تن

مثل جـبـرائـیـل تا عـرش بـالا می‌روم            آن زمان‌هایی که می‌افتم به پای پنج تن

نذر «اهل بیت» اهل بیت باید ذبح کرد            بچـه‌هـای مـا فـدای بـچـه‌هـای پـنج تن

استجابت در قسم دادن به نام فاطمه‌ست            پس بـدون او نمی‌گـیرد دعـای پنج تن

فاطمه در عین وحدت، گاه کثرَت می‌شود            می‌رسد از جانب یک تن صدای پنج تن

یک بدن که طاقت روح وسیعش را نداشت            لاجرم تکثیر شد در جای جایِ پنج تن

هم رضای پنج تن یعنی رضای فاطمه            هم رضای فاطمه یعنی رضایِ پنج تن

ما در این دنیا و آن دنیا یکی از این دو ایم            یا غـلام پنـج تن، یا که گـدای پـنج تن

با نـفی عـشق مـرجـع اعـلـم نمی‌شوید            در جهـل خویش مانده و آدم نمی‌شوید

تا آن زمـان که دور از این خانواده‌اید            سـسـتـید در عـقـیده و محکم نمی‌شوید

فکری برای عـاقـبت خویش کـرده‌اید؟            چون رستـگـار، قـدر مـسـلم نمی‌شوید

گـیرم که هست دین شما، دین برتـر و            تـسـلـیم دیـن حـضـرت خاتم نمی‌شوید

باید که از مبـاهـله صـرف نـظر کـنید            حـتی حـریف کـودکـشان هم نمی‌شوید

داماد و دختر و نوه‌هایش که جای خود            خـاکِ درِ پـیـمـبـر اعـظـم نـمـی‌شـویـد

وقـتی که در بـرابـرشـان ایـسـتـاده‌ایـد            بی حرمتی‌ست تا به کمر خم نمی‌شوید

این پنج تن حـقـیقـت عشق‌اند، والسلام            با نـفی عـشق مـرجـع اعـلـم نمی‌شوید

کشیده در گره ابروی ابلاغ صریحش را            ملائک در تکـاپـویـند آیات فصیحش را

به یک چشمش هدایت می‌شود نجران نصرانی            بنازم صورت تأکید در حشو ملیحش را

اگر دم را به نفرینی بر آرد هیچ ترسایی            نمی‌ماند که بر لب آورد نام مسیحش را

پـیـمبر آمده با اهل بیـتـش، پنج سوگندی            که تضمین می‌کند در هر جدل قول صحیحش را

کشیشان دل به شک ماندند تا آن روز در وعده            کتاب توبه را خـوانند یا شعر مدیحش را

کلیسا اشک می‌ریزد برای مصطفی وقتی            میان کوفه بـیند رأس فـرزند ذبـیحش را

ذبیحی که هزاران مسجد و دیر و کلیسا هم            به غبطه بوسه می‌بارند آغوش ضریحش را

جـایی نـمـانـده است برای مـجـادلـه            از عرش تا  قنوت شما نیست فاصله

آن‌روز در مقـابـلِ جـمع مـسـیحـیان            با دست پنج نفـر عـوض شد معادله

احمد نه، مرتضی نه، در اینجا کفایت است            آمـیـن دست‌های حـسـیـن در مقـابله

با هرچه ذکر و هرچه دعایی که می‌کنند            نجـرانـیـان و ریش سـپـیدانِ سلـسله

معلوم شد که نَفْس رسول خدا علی‌ست            حـیـدر قـدم گـذاشت و خوابـید قـائله

نـور خداست جلوه در انوار پنج تن            این جـمـله هست معـنی آیـات نازله

باید به روی صفحه تقـویم‌ها نوشت            روز ظهـورِ عـزت شیعه «مباهله»

حـق و باطل در مدیـنه روبروست            اهل حق را حق پـرسـتی آبروست

حق پرستان همچو انگـشتان دست            پرتو این حق پرستان هرچه هست

اهـل بیت مـصـطـفی دانی که پـنـچ            رحـمـت لـلـعـالـمـیـن مـانـنـد گـنـج

مصطـفـی خـتم رسـل در پیش بود            شـأن او از هـر پیـامـبـر بیـش بود

درگـه حـق او کـه بـرتـر از هـمـه            در بـغــل دارد حـسـیــن فــاطـمــه

سبـط اکـبـر در کـنار مصطـفاست            دسـت او در دسـت خـیر انبـیـاست

بعـد پـیـغـمـبـر عـلـی مـرتـضاست            جانـشین و همچو جان مصطفاست

فـاطـمـه خَـیـرُ الـنـسـاء الـعـالـمـین            فـاطـمـه نـور سـمــاوات و زمـیـن

مـقـتـدای او پسر عـمّـش عـلی‌ست            تا قیامت مرتضی بر حق ولی‌ست

آیـت حـق اهـل بـیت مصـطـفـاست            مستجاب الدّعـوۀ ارض و سماست

هر که را حُـبّ محمد در دل است            چـلچـراغ روشن هر مـحـفـل است

تـا ابــد بـر جـا بـمـانـد ایـن سـرود            بــر مــحــمّـــد گــو و آل او درود

تا تـوانـی گـو «طبـیـبا» این درود            درگـه حـق ایـن دعـا مـقـبـول بـود

قرار شد دو طرف تن به احتجاج دهند            که دین مردم خود را مگر رواج دهند

قـرار شد هـمگی با کـسان خـود باشـند            مگر عـلاج به یک زخم لاعـلاج دهند

نبرد شک و یقین بود و باز، اهل یقین            بـنـا نـبـود به اهـل لـجـاج بــاج دهــنـد

به حکم امر «تعالوا ...» قرار بود آن روز            مسیحیان همه پایان به یک لجـاج دهند

و در قــبـال تــمـام مخـالـفـت هــاشـان            به رسم روز، به اهل یقین خراج دهند

شعاع نور حقیقت به هر طرف می‌ رفت            که از حجـاز به نجـرانیان سراج دهند

جهان به نور تو وابسته است، ای خورشید            خوشا که با «تو» به اهلِ تو تخت و تاج دهند

مرغ سحـر اگر دمی ناد عـلـی نوا کند           در دل و جان عاشقان محشر از آن به پا کند
هر که بدید گوشۀ ابروی چون هلال او           پشت کند به عـالم و از همه انـزوا کند

گر مددی کـند ورا همـت عـالـی عـلـی           شرح دهد مفاخـره یادی از آن هما کند
مهر عـلی چو کیمیا بر دل عاشـقان او           قـلب من شکـسـته را فـضّه او طلا کند
همسر جان عارفان، کشتی نوح راغبان           نور بهشت از او بود لب چو به خنده وا کند
موسم حج و می‌روم در طلبش به سعی او           آب حـیات حب او سعـی مرا صفـا کند
پیرهنی که می‌دهد عـطر نماز قـدسیان           فاطمه با دو دست خود بر تن آن گدا کند
کیست که در رکوع خود خاتم اسم اعظمی           می‌دهد و به جود خود حق زکات ادا کند
وصف حسن چه گویمت هست کریم اهل بیت           کز کرمش به دشمنش خون جگر عطا کند
چونکه حسین می‌خورد شیر خدا ز فاطمه           صولت حـیدر آورد شور به کربلا کند
زادۀ زمـزم و صفا حـرمت مکـه و منا           آنکه رسول در پی‌اش بانگ به یا أخا کند
سیدة النساء از او، حرمت کـبـریا از او           مهر علی چون از ازل قسمت او خدا کند
ناد علی چو در أحد، خواند رسول و می‌شنید           زمزمه‌ای کز آن مَلک ذکر به لافتی کند
نـان یـتـیـم چون بـرد دُرّ یـتـیـم می‌بـرد           مهر و صفای او گره ،از لب غنچه وا کند
ساقی حوض کوثر است شیر خدا و حیدر است           بهـر سـلامت نـبی جان جهـان فـدا کند
وصف علی و فاطمه من چه کنم خدا مگر           بعد نزول "هل أتی" "واقعه"ای بپا کند
باد صبا چو بگذری بر سر خاک کوی او           گو که به شُکر دولتش یادی از این گدا کند
یا اگرت گذر فتد بر سر زلف پُر شکن           گو که ز زلف و کار ما عزم گره گشا کند
"مهدی" اگر بجان کشد ابروی چون کمان او           تیر هلاک دشمنان باشد از آن رها کند

دور شدم از این و آن با خودم آشنا شدم            آینه در حجاز بود عـاشق مصطفی شدم

سرمه نمی‌برم به چین، قند و شكر نمی‌خرم            نقره و زر نخواستم، صاحب كیمیا شدم

بار شـتر گـذاشتم، وقف تو هرچه داشتم            دانۀ عـشق كـاشتم، در قـفـست رها شدم

با تو جرس به هر نفس، مصرع عاشقانه است            با تو پُر از قصیده‌ام، با تو غزل سرا شدم

ای كه ملول می‌شوی از نفـس فرشته‌ها            بـاور من نـمی‌شود، هـمـنـفس خـدا شدم

سفرۀ دل برای من باز كن، آیه‌ای بخوان            حرف بزن كه مَحـرمِ زمزمۀ حـرا شدم

قـطـرۀ من فـرات شد، ذره‌ام آفـتـاب شد            پـیـش تو سـیـدالـبـشر! سـیـدةالـنـسا شدم

پشت سرت من و علی قامت عشق بسته‌ایم            تو همه مـقـتدا شدی من هـمه اقـتدا شدم

من به تو دست یاعلی داده‌ام از صمیم دل            مرگ جدام كرده است از تو اگر جدا شدم

در دوره‌ای که شام جهالت سحر نداشت            خـورشید آسـمان رسالـت قـمـر نداشت

تا که عـروس آمـنـه باشد بـهـشت نـیز            حـوریه‌ای برای نـبی زیر سـر نداشت

ارض حجـاز را همه گـشـتند و عاقبت            این خاک از خدیجه زنی خوب تر نداشت

وصل امین مکه عجب خوش تجارتی‌ست            جز سود این معامله اصلا ضرر نداشت

سوگند می‌خـورم که اگر ثـروتش نبود            دین ذوالفقار داشت ولیکن سپر نداشت

خـرج نـبـی شده هـمـه دارایی‌اش ولی            شرمنده بود از اینکه چرا بیشتر نداشت

او شیعـۀ عـلـی شده قبل از غـدیـر خم            باری اگرچه پرده از این راز برنداشت

آری خــدیـجـه آیـنـۀ ایـسـتـادگـی سـت            یعنی غبار طعنه به رویش اثر نداشت

او مـادر تـمـامـی اولاد فــاطـمـه سـت            ابـتر کسی بود که بگـوید پـسر نداشت

او آنچـنان ز رنگ تعـلق گـسـسته بود            حتی برای خود کـفنی در نظر نداشت

مُـحـمّـد  را نـكـو هـمـسر خدیجه            عـزیـز قـلـب پـیـغـمـبـر خـدیـجه‏

یقین باشد، پس از زهرا و زینب            بـود از هـر زنـى بـرتـر، خدیجه‏

پــنــاه امــتــى بــود و نـــبــى را            به روز بى كـسى، یـاور، خدیجه‏

گهى غمخـوار، او هنگـام سختى            صـفـا بخـش دل شـوهـر، خدیجه‏

گـهـى بـا خـنـدۀ نـوش آفــریـنـش            سـرور قـلـب آن سرور، خـدیجه‏

میان دلبـران، هـمتاى او كیست؟            دل «لـولاك» را دلـبـر، خـدیجـه‏

زنى چون حوریان، مجذوب شوهر            هـمـه آسایـش هـمـسـر، خـدیـجـه‏

وجـود « رحـمـة لـلـعـالـمـیـن» را            پـرستـار و نـوازشـگـر، خـدیجـه‏

گرفـتـه با ادب، چون هـالـۀ نـور            چـراغ وحـى را در بر، خـدیـجه‏

به طوفان بلا، چون كوه، محـكم‏            به كـشـتى امـان، لـنـگـر خـدیجه‏

مبارز محرمى، همراز و نستـوه‏            شـكـوه غـم، ز پا تا سر، خـدیجه‏

توان بخش صفـوف مـؤمنان بود            به تـنهایى چو یك لشكـر، خدیجه‏

چو مى ‏شد سنـگـبـاران خـانـۀ او            به پیش مصطفى سنگـر، خدیجه‏

بـه شـام تـار خـورشـیـد نــبــوّت‏            بود مهـتـاب روشنـگـر، خـدیجـه‏

وفا و عشق و عفّت، زینت اوست            ندارد غـیر ازین زیـور، خـدیجه‏

چه خوش «اللَّه اكبر» گفت و بگذشت‏            ز جان و مال و سیم و زر، خدیجه‏

همین وارستگى، شایـستۀ اوست‏            چو زهرا  را بود مـادر، خدیجه‏

كـشـد بــار عــطــاى آســمــانــى‏            چو بـاشـد مـادر كـوثـر، خدیجـه‏

چه كوثر، آن كه یكتا همچو طاهاست‏            صدف شد بر چنین گوهر، خدیجه‏

ز نامـش مـادران برخود بـبـالـند            كه دارد یك چـنین دختر، خدیجه‏

چه خوش باشد غلام خود بخواند            حسان را در صف محشر، خدیجه‏