-
مناسبتها، وقایع و اعمال ماه محرم - مناسبتها، وقایع و اعمال ماه صفر
- مناسبتها، وقایع و اعمال ماه ربیع الأول
- مناسبتها، وقایع و اعمال ماه ربیع الثانی
- مناسبتها، وقایع و اعمال ماه جمادی الأول
- مناسبتها، وقایع و اعمال ماه جمادی الثانی
- مناسبتها، وقایع و اعمال ماه رجب
- سایت قرآنی تنـــــزیل
- سایت مقام معظم رهبری
- سایت آیت الله مکارم شیرازی
- سایت آیت الله نوری همدانی
- سایت آیت الله فاضل لنکرانی
- سایت آیت الله سیستانی
بازدید امروز : 10711
مدح و منقبت پیغمبر اکرم صلیاللهعلیهوآلهوسلّم
دیـده ز جـانْ عـاشـقِ نگـاهِ محمد قـلـب احـبـّاست جـلـوهگـاه محـمد یوسف اگر صورتش به خواب ببیند سـیـنه کـنـد چـاک از نگـاه محمد مهر و مه افزوده گر به زینت گردون زینت عرش است مهر و ماه محمد عرشْ خودِ اوست؛ مهر و مه حَسَنینش پس نـرسد آسـمـان به جـاه محـمد گـو نـرود دردمـنـد بر درِ اغـیار بـاز بـوَد بـاب جـان پـنـاه محـمـد یوم جدل پرچـمش به دست یـدالله فـوج مـلـک خـادم سـپـاه مـحـمـد قـامتی آراست بر شکـسـتن بُتها بیت خـداونـد خـود گـواه مـحـمـد گردن بُتها شکست تا همه گفتند: نـیـست خـدایی به جز اِلهِ محـمـد
: امتیاز
|
 |
 |
مدح و ولادت پیغمبر اکرم صلیاللهعلیهوآلهوسلّم و هفته وحدت
بـامــداد امــیــد بــود و نــویــد خندهزن سر زد از افق خورشید با خـط نـور در سپـهـر نـوشت صبح دانش به شام جـهـل دمید شـب به پـایـان رسـیـد انسانها صـبـح قــرآن دمـیـد انـسـانهـا قطرهها، ذرهها به لحن فـصیح ریگها، سنگها بصوت ملیح همه بـانـگ رسـایـشـان تکـبـیر هـمـه ذکـر مـدامـشـان تـسـبـیح خیزد از دشت و باغ، نخل و گیاه نـــــغـــــمــــۀ لا الــه الا الـلــه عید امید و عـید وجـد و سرور مُــردن تــیــرگـی ولادت نــور عـیـد مستـضـعـفـان وادی ظلـم عـیـد مـهطـلـعـتـان زنـدهبگـور عـیـد رشـد جوان و عزّت پـیر عـــیـــد آزادی زنـــان اســیــر عـیـد مـیـلاد سـیـد عـرب است شب حق روز و روز کفر شب است تـن حـمــالـة الـحـطـب در نـار عـیـد تَـبّـت یَـدا ابی لَهَـب است عید وحدت که در صف توحید عـزّت مـسـلـمـین شود تـجـدیـد دوسـتــان را بـه اتــفـاق قــیــام دشـمـنـان را بجـز نـفـاق حرام تـا شـود کـور چـشـم خـفـاشـان مـیدهــد نـــور آفــتــاب مــدام گـو بـسـوزد به نـار بخـل عـدو وحــــــده لا الــــــه الا هـــــــو هفته وحدت است و عهد الست سـیـلسا قـطـرهها بهـم پـیوست مـفـتـی دیـن فـروش آل سـعـود مفـت داد آبـروی خود از دست هـمه بتها جـمـال حـق جـویند "وحـده لا شـریـک لـه" گـویـند تـیـرگی از درون هـستی رفـت دیو کبر و غرور و مستی رفت دور بـیـداد و ظـلـم پایـان یافت بت نگون گشت و بتپرستی رفت اصـفـر و احمر و سفـید و سیاه هــمــه در ســایــۀ رســـول الله ای ضـعـیـفـان چنگ استـکـبار ای اسـیـران جـنـگ استـعـمـار نـــور آزادی از افــق ســـر زد بـگـســلانـیــد بـنــد اسـتـثـمــار هـان ای خـفـتـگـان! قـیـام قـیام ذلـت و بــردگـی حــرام حــرام دشـمـنان گرچه پـشـت سنـدانند خُـرد در زیـر پـتـک ایـمـانـنـد پیـش سـیـل هـجـوم حق پـستـند گرچه در فـتـنـه سختبـنـیـانـند قـطرهها همچو بحـر بخـروشید بـر زوال سـتـمـگـران کـوشـید برقی از مکه نیـمهشب رخشید کـه فـروغ یـگـانـگـی بـخـشـیـد با خط نور نقش زد که یکیست ابیـض و احـمر و سیاه و سفـید مجد کس در سـفـیـدنامی نیست جز به تقوی کسی گرامی نیست ای کـتـاب خــدا کـلام خـوشـت وی نـجـات بـشـر پـیام خوشت وی شـعـار نـجـات هر مظـلـوم پیش ظـالـم همیـشه نـام خوشت بـرتــر از اوج وهــم پــایـۀ تـو رمـز وحــدت بـه آیــه آیــۀ تـو گو در آنجا که عدل و ایمان نیست هر که ساکت بُوَد مسلمان نیست آنکه را با درنده خویان خوست نه مسلمان! بحق که انسان نیست بانـگ زن ای رسـول امـت را کـه بـیــائــیــد بــاز وحــدت را "میثم" از دار عشق تا لب گور لب گـشا بر عـلیه منـطـق زور دشمن ار دست و پا بُرَد ز تنت مبری دل ز دوست با همه شور ســرِ دارِ بـــلا بــزن فـــریـــاد تـن مــده زیــر ذلـت و بــیــداد
: امتیاز
|
 |
|
مدح و منقبت پیغمبر اکرم صلیاللهعلیهوآلهوسلّم
هـزار شـکـر ز دامـان پـاک آل عـبا به قدر ثـانـیـهای دستمان نگشته جدا مـرو ز راه نـبـی راه دیگری هرگز که کور پشت سر کور میرود به فنا قسم به خـلـوت نورانی پُر اعجازش قـسم به چـلـهنـشـینی میان غـار حرا قسم به اوج ملاحت به قاب رخسارش قسم به شـوکـت بیحد گـنـبد خـضرا به آن اشاره دستی که ماه را بشکافت قسم به هر قدمش بین مسجدالاقصی قسم به کوثر و انسان، به مریم و طاها قسم به واژۀ بـطـحا، قـسم به انـزلـنا قسم به آنکه شبی خفت جای پیغـمبر به سَبّحِ اسْم پُر از نور ربّکَ الاَعْلی به اشک دخترکان غریب زندهبهگور به نـالـههای یـتـیـمـان بیکس و تنهـا بــه عـــزت و شــرف لا الــه الا الله به انتـظـار گـنـهـکـار، روز وانـفـسا خدا به حـق لَـقَـد جـاءَکُـم رسـولُ الله مگـیـرد از سر ما سـایـۀ مـحـمـد را
: امتیاز
|
 |
|
مدح و ولادت پیغمبر اکرم صلیاللهعلیهوآلهوسلّم و هفته وحدت
خـیرخـواه توأم از نـور سخن میگویم از هـراسِ شب دیجـور سخن میگویم شب دیجور، شب دلهره و کابوس است چقدر آه که در سینۀ ما محـبوس است ما هـمـه آل رسـولـیم، نه از آل سعـود بـا خـلـیـلـیـم نـه بـا آتـش کـفـر نمـرود من از این وصلۀ ناجور سخن میگویم از هراسِ شب دیجـور سخـن میگویم فـتـنه و آل سـعـودند که هـمزاد هـماند تا پـریـشـان شـدن امـت ما هـمقـسـماند شب دیجـور رسـیدهست! بگو: بیدارم! از مـسلـمانکُـشی شام و یـمن بیـزارم! بسته شد رو به نـسیم سحری پنجـرهها خشک شد بین سکوت من و تو حنجرهها در سکـوت من و تو آیـنه را آه گرفت از بد حـادثـه در اول شب، مـاه گرفت به خداوندِ علی، اهل جدل نیست زبان که چنان روز عیان است و چه حاجت به بیان گوش من پُر شده از زوزۀ سگهای نفاق مرتدم من! نه به حکم تو، به فتوای نفاق روح فریاد و جهاد است که تکفیر شده با سکوت است که این ظلم فراگیر شده قــبـلـۀ اول مـا در دل آتـش تـنـهـاسـت صحن آن مسجدِ مظلوم، پُر از زخمیهاست خون پیغمبر اسلام به جوش آمده است مصحف نور در آتش به خروش آمده است کفر، راضی به همین گونه پریشانیهاست خندههایش به همین گونه مسلمانیهاست گفتگو کن که به تـرسیم رسالت برسیم با سکوت آه بعید است به وحدت برسیم از روایات صحیحی که رسیدهست بگو از پیمبر که فقط رنج کـشـیدهست بگو از پیمبر که به جز صدق و صفا هیچ نگفت از پیمبر که به جز حرف خدا هیچ نگفت آیـههـای لـب پـاکـش هـمه قـرآن بـاشد دور از هرچه پریـشانی و هذیان باشد آبــرو یــافـتـه انـسـانـیـت از آبـرویـش امـت واحـده بـودهست هـمـه آرزویـش خـیرخـواه توأم از نـور سخن میگویم از شکست شب دیجـور سخن میگویم
: امتیاز
|
 |
|
اشعار ذکر صلوات بر پیغمبر اکرم صلیاللهعلیهوآلهوسلّم
صبحِ روزِ الست تا... عرصات شده حک روی آسـمان و کرات نــور قــبــرش زیــاد مـیگــردد هر که گـوید زیـادتـر "صلوات" ************ بـهـتـریـن ذکـر در هـمـه اوقـات مـنـشـأ خـیر و خـوبی و برکـات دیـد پــیـغــمـبـرِ خـدا در عــرش هـسـت کـار مـلائـکه "صلوات" ************ در مــیــانِ تــمــامـیِ کــلــمــات خوشترین ذکر در زمان حـیات مـیشــود بـر طـرف بــلا از او بـفـرسـتـد اگر کـسی "صلـوات"
: امتیاز
|
 |
|
مدح و ولادت پیغمبر اکرم صلیاللهعلیهوآلهوسلّم و هفته وحدت
سلـمان کـیـستـید؟ مـسلـمان کـیـستـید؟ با این نگـاه، شیـعـهٔ چـشـمان کیستید؟ با این نگـاه شعـلـهور از برق افـتراق با این نگـاه خـط زده بر خـطبهٔ وفـاق با این نـگـاه پُـر شده از خـط فـاصـلـه دور از مـلاحـظـات روایـات واصـله با کیست این نگاه؟ پی چیست این نگاه؟ آئـیـنـهٔ نـگـاه عـلـی نـیـست این نـگـاه چشم علی که محـو افـقهای دور بود از درد و داغ شعلهور اما صبور بود چشمی که خطبه خطبه نگاهی شگرف داشت چشمی که با همیشهٔ تاریخ حرف داشت آن حرفها چه ژرف، چه ژرفند خواندهاید؟ آن حرفها شگفت و شگرفند خواندهاید؟ از درد بیامان چه بگـویم؟ شـنـیـدهاید از خار و استخوان چه بگویم؟ شنیدهاید مولا رسیده بود به سوزانترین مصاف اما نبـرد دست به شـمـشـیر اخـتـلاف تیغی که در مصاف به فریاد دین رسید این بار در غلاف به فـریاد دین رسید چون لیلة المبیت، علی از خودش گذشت آتش به سینه داشت ولی از خودش گذشت آتش به سینه داری اگر، شعلهور مباش هیزم بیار سوخـتن خشک و تر مباش دامن مـزن به آتـش این قـیل و قـالها از حق بگو، چنانکه علی گفت سالها از حق بگو ولی نه به توهین و افـترا با منطق عـلـی، نه به توهـین و افـترا القصه سـیـرهٔ عـلـوی این چـنین نـبود تاریخ را بخوان اخوی! این چنین نبود بـادا که تـا هـمـیـشـه بـمـانـیم با عـلـی سلمان شویم و مـسلم این راه، یا علی
: امتیاز
|
 |
|
مدح و ولادت پیغمبر اکرم صلیاللهعلیهوآلهوسلّم
از هـرچه آفـریـده؛ فـرا آفـریـدهاند خُـلـقی ز خُـلق خَلق، جدا آفریدهاند صبح و تبسم و سحر و سبحه و سلام سنگ صبور، صلح و صفا آفریدهاند چون چشم غرق شور که شب چشمه میشود چون شـط با نـشـاط رهـا آفریدهاند نام معـطر تو وزیـدن گرفت و بعد ریحان و روح و رایحه را آفریدهاند سرریز روشنیست تن تو گمان کنم خـورشـیـد در مـیان عـبا آفـریدهاند پشت سر تو قریه به قریه بهار رفت از بس تو را خوش آب و هوا آفریدهاند فصل ربیع بود که از فضل چشم تو بــاران ربــنــا و دعــا آفــریـدهانـد گل را، بهار را، غزل و عشق را، شبی تلـفـیـق کـردهانـد و تو را آفریدهاند تا که خدا به خویش تماشا کند تو را آئــیـنـهای بــرای خــدا آفــریـدهانـد تا با تو گل بگوید و گل بشنود خدا تا گـل نفـس شوید، حـرا آفـریدهاند ای ناز از شکـوفه گـیلاس جان تو دل نازک از دل تو کجا آفریدهاند؟
: امتیاز
|
 |
|
مدح و ولادت پیغمبر اکرم صلیاللهعلیهوآلهوسلّم و هفته وحدت
سخن ز حبل الهی و بانگ «وَ اعتَصِمُو»ست حقیقتی که هدایت همیشه زنده به اوست حـقیقتی که هـمـه انـبـیا از آن گـفـتـند به امت خود از آن چشمۀ روان گفتند حقیقتی که از آن، طاعتی فراتر نیست حقیقتی که اساس شریعــت نبـویست بـرادریـم هـمـه، در پـنـاه پـیـغــمـبــر کدام نعمت از این نعمت است بالاتر؟ اگر که خواهی از آن ذات، رحمتی ازلی برای وحـدت امّت بکـوش، مثل عـلی علی ستارۀ صبرش، شبی افول نداشت و حرفهای عجولانه را قبول نداشت عـلی پس از جمل آیا پی قـیام گرفت؟ مگر ز همسر پیغـمبر انتـقـام گرفت؟ علی اگر چه به سینه بسی جراحت داشت در ازدحام صفوف نماز، شرکت داشت علی کجا سر بازار ظلم، حجره گرفت؟ مقدسات که را یک به یک به سخره گرفت؟ علی که در سخـنش لحن ناگـوار نبود عـلی که اهل سخنهای نیـشدار نبود علی نگفت و به نام عـلی چهها گـفتند به جان حضرت او یک به یک خطا گفتند بسا مرید علیاند و کارشان شوم است علی هنوز در این روزگار مظلوم است جـنایتیست به نـام عـلـی جـفـا کـردن زبان به یاوه و حرف سخیف وا کردن جنایتیست جهان را به چوب خود راندن هر آنکه گفت ز وحدت «خلیفهای» خواندن! هر آنکه گفت ز وحدت منافقش خواندن برای هَـدم برائت، موافـقـش خـواندن بههوش باش که طرد و تنش برائت نیست اسائۀ ادب و سـرزنـش بـرائت نیست برادر! این دل پُـر زخـم را مـداوا کن بـیا به خـاطـر مـولا کـمی مـدارا کـن برادرم، سخن از «اتحاد» باطل نیست چنان که «روزه» و «حج» و «جهاد» باطل نیست اگر میان من و تو هنوز مهر و وفاست به نصّ آیهٔ «اَلمؤمنون اِخوَه» به پاست برادر! آن نفس مهرپروری چه شدهست؟ به من بگو که حقوق برادری چه شدهست؟ چه شد که بانگ به صلح و صفا زدن عار است؟ تو را به نام برادر صدا زدن عار است؟ بگو به امت پیـغـمـبر این سخـن دائم: روایت است که «اَلمُـسلِمُ اَخُ المُسلِم» از آن بتـرس که خوبان پی ستم افـتند بـرادران مسلـمـان به جـان هم افـتـنـد به افـتراق زمان، افـتـرا به هم بـزنـند به نام حق عـلی، پشت پا به هم بزنند چنان مگو که کلامت به خصم، خانه دهد به دست ظالـم تکـفـیـریان بهـانه دهـد سکوت کن، نه سکوتی که گوشهگیر شوی به دست ظالم جبر زمان اسیـر شوی! نه هر که اهل سکوت است بیگمان خفتهست که در سکوت هزاران هزار ناگفتهست بـرادرم، سـحـری با دلـم موافـق باش بـیـا و پـیــرو راه امــام صـادق بـاش که بر فـضیلـت او دست مـدعـا نرسد «به حُسن و خلق و وفا کس به یار ما نرسد»
: امتیاز
|
 |
|
مدح و ولادت پیغمبر اکرم صلیاللهعلیهوآلهوسلّم
مـیلاد تو آغـازِ جـمـیـعِ بـرکـات است رفتار تو الگوی وقار و سکنات است لبخند ملـیـحِ تـو نـمـاد حـسـنـات است خال لب تو محور مجموع کرات است ای حضرت محـبوبِ خداوند، محـمد! ای بندۀ مـحـجـوبِ خـداونـد، مـحـمـد! سرمنشاءِ هر خوبی و احسان، قدم توست محرابِ دلِ غمزده، ابروی خَم توست هر مأذنهای نام تو دارد، حـرم توست از روز ازل دستِ علی بر علَم توست یعنی، تو و حیدر شجری واحده هستید چون خار به چشمان بنی ساعده هستید دارید اگر دشمنِ بد ذات، غمی نیست تا هست علی با تو، تو با او اَلَمی نیست در مکتبِ عشاق، بجز تو صنمی نیست این عشقِ تو و حب علی، چیز کمی نیست تا بود، خـدا بود و عـلی بود و محـمد قبل از همه، انـوارِ جلی بود و محـمد ای احمد مختار، تو قبل از همه بودی با رخصتِ دادار، تو قبل از همه بودی با حـیدر کـرار، تو قبل از همه بودی با عترتِ اطهار، تو قبل از همه بودی آنگه که مَلَـک هم نرسـیـده به ولادت بودید خدا را ز دل و جان به عـبادت روزی که نه تسبیح و نه تهلیل بپا بود اَذکـارِ شـما سـنـتِ رایـج به سـما بود سر حلـقۀ این ذکـر، لب لعـلِ شما بود زهرای تو مَجـذوبۀ در ذات خـدا بود تا نـور دو عـینِ تو هـدایـتـگـرِ ما شد چشـمانِ حـسـیـنِ تو هـدایتـگـر ما شد بودند مـلائک همه دیـوانـه و مـسـتت بستند همه دیـده به تـسـبیحِ دو دسـتت چون یاد گـرفـتند صفا را ز نشـسـتت خود را بجز از ذکرِ خداوند گسستـنـد ما مستِ حسینِ تو شدیم از ازل ای یار پابستِ حسینِ تو شدیم از ازل ای یار با نورِ تو شد، نورِ حسینِ تو که لاحق از او به وجود آمده نه حجـتِ نـاطـق مکشوف شد از نهضت او خیلِ حقایق برخاسته از کرب و بلا مکتبِ صادق میلاد تو زیباست به این طالعِ مسعود از زهرۀ زهرای تو تا مهـدیِ موعود گر منتـظـرِ مجـلـسِ مـیـلادِ تو هستیم ما چـشـم براهِ شـب امـداد تو هـسـتـیم آمـادۀ رهتـوشـه از این یاد تو هستـیـم کشکول به دستیم و نمکزاد تو هستیم دنبـالِ بـهـانـه، پیِ یک ذکـرِ گـریـزیم تا بهـرِ قـتـیـلُ العـبـَرات اشک بریزیم گویـنـد روایـات که مـمـنـونِ حـسـینی او خـونِ خدا باشد و تو خـونِ حسینی او محوِ اِله هست و تو مفتون حسینی دلبـاخـتـه و واله و مجـنـونِ حـسـیـنی از عرصۀ منبر به سر آیی به سرایش تا پـیـرهـنِ او نـکـنـد گـیـر بـه پـایـش این پیـرهن از کودکیاَش مسئله دارد زهرا هم از این قصۀ پُر غم گله دارد یک جامـۀ پـاره چقدَر مـشـغـلـه دارد غارتگرِ این جامه مگر حوصله دارد؟! جسمی که به او ضربه، ز هر رهگذر آید بیسر که شود، پیـرهـنش زود درآیـد با اینکه به گودال، به لب داشت مناجات اَعـراب نکـردند بر او هیچ مـراعـات هر قوم به یک حربه نمودند مباهـات آن لحظه که با خالقِ خود کرد ملاقات یک تن نَه، بریـدند گروهی سرِ او را بـد جـور شـکـسـتـنـد دلِ مــادر او را میدید حـرم پـیکـرِ او را شـده غـارت هم کشتن و هم غارت و هم قصدِ جسارت آغاز شد از بعـدِ شهـادت چو اسـارت بردند حرم را به چه سختی و حقارت یـارب سـرِ بـازار کـجـا و حـرم یــار دیگر برسـان، بـر سـرِ دیـده قـدم یـار
: امتیاز
|
 |
|
مدح و منقبت پیغمبر اکرم صلیاللهعلیهوآلهوسلّم
نُزهت خُـلـد بـرین صفای محمّد فـیض جـمـال اللَهی لـقای محمّد كـرد خــداونـدگـار عـالـم و آدم خلقت كون و مكان برای محمّد در شب معراج، سِدره از سر اخلاص بوسۀ تـكـریم زد به پـای محـمّد دست عنایت ز جَیب لطف درآمد شقّه گـشا گـشت از لـوای محمّد از همه كون و مكان كسی نشناسد قـدر محـمـّد به جز خدای محمّد پرتو حق كرد در جهان متجلّی آیـنـۀ روی حـق نـمـای مـحـمـّد بدر ز حسرت شود هِلال كه خود را حـلـقه كـند بر در سرای محـمّد روز نـشـانی ز آفتاب جـبـیـنش شب اثر از زلف مشكسای محمّد مجد و جلال و وقار و شوكت و حشمت یافـتـه نـشـأت ز كـبـریای محمّد هرچه صدا، می شود خموش و نماند در همه هستی به جز صدای محمّد از هـمـۀ انـبـیـا قـبـای لَـعـَمـرك راست نه، جز به قدِّ رسای محمّد رفت به راهی كه روح هم نتوانست رفـتن آن راه پـا به پـای محـمّد نغمۀ جاء الحق است صیت ظهورش شـور هُـوَالله بـود نـوای مـحـمّد جز به حریمش جبین عجز نساید هست "محـمّد" بلی گدای محمّد
: امتیاز
|
 |
|
مدح و ولادت پیغمبر اکرم صلیاللهعلیهوآلهوسلّم
با فقیران مینشست، از رنجشان آگاه بود هم حبیب خلـق بود و هم حبیبالله بود بر فراز ابر؟ نه، در اهـتزاز بـرج؟ نه فاصـله تا خـانـهاش انـدازهٔ یک آه بود روشنی میداد و گرما؛ خاک را، افلاک را با یتیمان همنشین، با قدسیان همراه بود میشد او را دید و از اندوه با او حرف زد حیف اما فرصت اهل زمین کوتاه بود در زمستان عدم، خورشید را آموزگار در شبستان سـتم، الهـامبـخـش ماه بود در شب میلاد او، شد طاق کسری زیر و رو در طلوع مقدمش، خاموش آتشگاه بود داشت دشمن هم؟ بله، با این همه خوبیش هم در کمینش بیشمار اهریمن بدخواه بود او محمّد بود، زیبا بود و یار بیکسان او محمّد بود و خصم اهل کبر و جاه بود با محمّد باش و بر خیل ستمکاران بتاز این پـیام دفـتر «بالحـقّ أنـزَلـنـاه» بود با محمد باش و از او خواه راه و چاه را او محـمـد بود آری، او رسـولالله بود
: امتیاز
|
 |
|
مدح و ولادت پیغمبر اکرم صلیاللهعلیهوآلهوسلّم
و آنشب از شمیم عطر نامش گلستان پُر شد تمام خانه از بوی خوش این میهمان پُرشد شگفتا "یوسفی در کاروان حُسن پیدا شد" که از نور جمالش صحن جان عاشقان پُر شد گریبان چاک کرد از مقدم او طاق کسرایی زمان خالی شد و دریاچههای باستان پُر شد سماع لحظهها از چشم صحرا سرخ میبارید فرشته بس! دگر میخانۀ پیـرمغان پُر شد خبر دادند سیمرغی ز کوه طور باز آمد که از آوای سرشارش تمام آشیان پُر شد چنان مضمون صفت بود آن دو چشمان غزل گونش که تا یک پلک زد، دیوان جان شاعران پُر شد طواف لاله گرد کعـبۀ آئـینه دیدن داشت شبی که مکه از نام "محمد" ناگهان پُر شد
: امتیاز
|
 |
|
مدح و ولادت پیغمبر اکرم صلیاللهعلیهوآلهوسلّم
مقصود خداوند ز خلـقت عـسلـش بود خیرالبـشرش آیت ضرب المثـلش بود سـرمـایـه و آرایـه و آسـایــۀ هــسـتـی یعنی که مـحـمـد هـمۀ ما حـصلش بود تصنیف دل آرا و شـمـیم خوش ایـمان زهرا و عـلـی قـافـیـههای غزلش بود سر سلـسـلـۀ نـور عـلـی نـور هـدایـت میراث گرانمایه و خـیرالعـمـلش بود این سلسله سررشـتۀ عـشقی ابدی بود سرمنشأ این سلـسـلـه روز ازلـش بود این سلسله سرچـشمۀ رزق بشری بود این سلـسله سرلـوحۀ بین الملـلـش بود هر رشته خودش سلسلهای بود خدایی موسی ید و عیسی دم و احمد بدلش بود هر آیۀ قـرآن که به مـعـنـا بـشکـافـنـد وصفی است که از احمد و اولاد یلش بود وصفی که شنیدیم به مجـمـوعۀ قـرآن در نقطه بـایی است که حـداقـلـش بود
: امتیاز
|
 |
|
مدح و شهادت امام حسن عسکری علیهالسلام و مناجات امام زمانی
باز اگر در زده این عـبد، گـرفـتار شده به خـودش آمـده و دیده که سـربار شده گرچه بیچارهام و چهرۀ من تکراریست راه مـن وا شـده بـا تـوبـۀ تـکـرار شده یار، فکر من و من فکر گناهم شب و روز در دل سوخـتهاش، غـصه تـلـنبار شده نـبــریـدم ز در خــانــۀ او جــای دگــر گـرچـه آلــودگـیام مــانـع دیــدار شـده او کریم است که فکر نمکِ آش من است او بـغـل کـرده گدا را که طلـبکـار شده آمـده یـوسـف ما بر سر بـازار، امروز مـیخـرد آبــروی هـر که دلآزار شـده خوش بحالم که شدم پیر خرابات غمش خوش بحالم که دو تا چشم ترم، تار شده سامرا پرچـم مشکی زده از داغ حـسن به فـدای گـل نـرگـس که عـزادار شـده بـرسـانــیـد مـرا پــای پـیـاده بـه حــرم بـه امـامـی که اسـیـر غـم اشـرار شـده بنویسید حسن، مثل حسن مظلـوم است این حـسن نـیـز شـهـیـد دم افـطـار شده گرچه با زهر جفا هر دو حسن سوختهاند یک حسن سوخـتۀ کوچه و دیـوار شده شاید این لحظه که تب کرده، تنش میسوزد آخـرین روضۀ او روضۀ مسـمار شده با لب تشنه زمین خورد، ولی گفت حسین از غـم کـرب وبـلا کـار دلـم زار شـده
: امتیاز
|
 |
|
مدح و شهادت امام حسن عسکری علیهالسلام
هشتـمین روزِ تب و نالـۀ جانفـرسایت آه از این زهر، از این زهرِ توانفرسایت هشتمین روزِ ربیع است و خزان پُر شده است هشت روز است از این داغ جهان پُر شده است شد جگـر سـوزتـرین روضۀ پایانی تو قـطـرههـای عـرق گـرم به پـیـشانی تو شده خـورشـید پـریشانِ غروبت امشب با تو شد سامره گـریان غـروبت امشب آب شد از نـفـست حـضرت نرگـس آقا رحـم کـن بر دل بیطـاقـت نـرگـس آقا این پرستار از این حال کباب است ببین از تبت سوخـته مانند رُباب است ببـیـن نرگس از این غم جانسوز نمیرد چهکند قـبل جان دادنت امـروز نـمـیرد چه کند گرچه خون بود جگر، طشت نیاورد کسی هـمـسرت بود اگر طشت نیـاورد کسی فـاطـمـه آمـد و یـاد حـسن اُفـتـاد حـسن داد از داغ حـسـن داد زِ بـیـداد، حـسـن آه از آن روضه که چون زخمِ گلو بود بگو از غـریـبی که زنش قـاتل او بود بگـو گرچه از زهر در این چند نفس آب شدی پسرت شکر سرت آمد و سیراب شدی پـارههـای جگـری با غـم تـو میگـریـد پـنـجسـالـه پـسـری با غـم تو میگـریـد روز هـشتم نفـس گرم تو مهـمانش بود لحظۀ آخر و چـشم تو به چـشمانش بود کار برعـکـس نـشد تا به سر او بـروی که سـراغ بـدن مــخـتـصـر او بــروی بینفس پیش پسر داد کشیدن سخت است نیزه از سینۀ اولاد کـشیدن سخت است حال تو شکر که با خـنده نپـرسید کسی به همه رو نـزدی بر تو نخـنـدیـد کسی آب هـنگـام تـبت بود ولی چکـمـه نبـود ظرف آبی به لـبت بود ولی چکمه نبود نیزهای روی گلوی تو جسارت که نکرد هرچه که داشتهای حرمله غارت که نکرد بیرمق بر قـدمت نیـستی آقا صد شکر نگـران حـرمـت نیـسـتی آقا صد شکـر
: امتیاز
|
 |
|
مدح و شهادت امام حسن عسکری علیهالسلام
ای متجلی از رخت جلوۀ حُـسن داوری غـیر نـبی به انـبـیـا داده خـدات برتـری هم به زمین امامت و هم به سمات، سروری خلقت و طینتت همه فاطمی است و حیدری حسن نکویت از همه کرده ندیده دلبری تویی امام عسکری، تویی امام عسکری محیط علم و معرفت یگانه گوهرش تویی سپهـر، نـور اگر دهد مه منـورش تویی ملک اگر ملک شده، امام و رهبرش تویی سلام ما به سامره که سایهگسترش تویی مزار تو در آن زمین، نموده نورگستری تویی امام عسکری، تویی امام عسکری در آسمان معرفت شمس تویی، قمر تویی تمام نخل علم را، ریشه تویی، ثمر تویی بحار نور را همه صدف تویی، گهر تویی شب سیاه هجر را، صبح تویی، سحر تویی ز وصف ما، ز مدح ما، تو بهتری، تو برتری تویی امام عسکری، تویی امام عسکری تو چـشـمۀ عـلـوم حـق ز دَه یـمِ ولایـتی تو حُـسن کردگار را جـمال بی نهـایـتی تو برتر از حدیثی و تو فوق هر روایتی تو مظهر حـقـیقـتی، تو مشعـل هـدایـتی تو آن ستوده حضرتی، تو آن بزرگ آیتی تویی امام عسکری، تویی امام عسکری اگر چه در زمین دمد فروغ جاودانیات کنند سجده قـدسیان به حُسن آسـمانیات هزار حیف، شد بدن چو لالۀ خزانیات نوشته شد به خون دل، کتاب زندگانیات بسان شمع سوخته، نماند از تو پیکـری تویی امام عسکری، تویی امام عسکری سـلام روح و اولـیـا به پـیکـر مطهـرت چه شد که زهر دشمنان شراره زد به پیکرت نشان مرگ شد عیان به عارض منورت به وقت مرگ مهدیات چو جان گرفت در برت دگر به نیزه بر سرت، نشد جفا ز هر سری تویی امام عسکری، تویی امام عسکری نماز خواند مهدیات به پیکـرِ مطهـرت به احترام شد نهان، به خاک، جسم اطهرت دگر میان شهرها نشد اسـیر، خـواهرت نخورد چوب بر لب و نرفت نوک نی سرت نشد تن تو غرقِ خون ز تیر و تیغ و خنجری تویی امام عسکری، تویی امام عسکری هماره پَـر زند دلم به محـفـل عـزای تو شراره بر دلم فکن که سوزم از برای تو چه میشود سفر کنم به شهر سامرای تو سلام من، درود من، به صحنِ با صفای تو نمیزنم نمیزنم جز درِ این حرم، دری تویی امام عسکری، تویی امام عسکری
: امتیاز
|
 |
|
مدح و شهادت امام حسن عسکری علیهالسلام
نبی سِرشت و علی شوکت و حسن سیما حـسین سـیـرت و مـیـراثدار آل کـسا کریم مثل حسـن، مهربان شبیه حسین پـنـاهـگـاه فـقـیـران و مـلـجـاء ضُعـفـا هــزار حـاتـم طـایـی گـدای دربــارش خدای جود و کرم، پادشاه فضل و سخا "زکی" و "خالص" و "صامت"، "سراجِ" اهل ولا "کریم"و "ناصح" و "طاهر"، "شفیعِ" روز جزا "ابومحمد"، "ابنُ الرضا"، "سخی" و "رفیق" امــام یــازدهـم آن کـمــال بـی هـمـتــا شَهی که نقـطـه پـرگار آفرینش اوست طُفیل هستی او بود خَلق ارض و سما خَم است پیش دو ابروش گردنِ گردون به خـاک پـاش فـتـادهسـت عـالـم بــالا کلاه از سر هـفـت آسـمـان زمین افـتد اگـر کـنـنـد نـگـاهـی بر آن قـد رعـنـا به دسـت بـوسی او اولـیـاء مـفـتـخرند به پـای بـوسی او جـبرئـیل گشته دوتا نشد به حج برود گرچه او، ملالی نیست که حـج ز یُـمـن قـبول امـام یافـت بها ز داغ دوری او کـعـبــه داغــدار بُـود ازآن نـمـوده به تن جـامـۀ سـیـاه عـزا امام، رُکـن حـقـیـقـی کـعـبـه میبـاشـد که کعبه گرم طواف است دور سامرّا کـلید عـالـم امکـان به دستهـایش بود به حـصر بـود؛ ولی بـود سـیـّدُالاُمَـرا به حـصر بود؛ ولی پـادشاه عـالـم بود که نیست شیر خدا را ز سلـسـله پروا نگـاه کن که اسـیـران پـیچ زلف توأیم کدام شاه به غیر از تو میخـرد ما را چه نور بود که از چهرۀ تو تابان بود که شیـر رام تو شد همچو آهـوان خـتا به دسـتهای تو افـتـاده لـرزه آقـاجان چه کرده با جگر تو مگر که زهر جفا غریب بودی و مظلـوم همچنان حـیدر جـوان شهـید شدی مثل مادرت زهـرا پسر رسـید به بـالـین و آب دسـتت داد رسـیـده اسـت زمـان گـریـز کــربـبـلا پسر رسید در اینجا به محـضر پدرش پــدر رسـیـد کـنـار پـسـر ولـی آنـجــا به پارههای تن اکبرش گریست حسین کـشـید ناله "عـفی بعـدک عـلی الدنیا"
: امتیاز
|
 |
|
مدح و شهادت امام حسن عسکری علیهالسلام
ریشه کرده مهرت از روز ازل در جان ما هست ما از آن تو عشق تو هم از آن ما کار و بار شاعران با لطف تو رونق گرفت نـام زیـبای تو حُـسـن مـطـلـع دیـوان ما نـور چـشـمان تو تـدوین کـتـابالله کـرد آیـه آیـه سـوره سـوره زیـنـت قـرآن مـا خط به خط روزی سه وعده بوسهبارانت کنیم نور و قدر و کوثر و یاسین و الرحمان ما از خودت تنها خودت را در دوعالم خواستیم دردمـنـدیم و نـگـاه رحـمـتت درمـان ما منفعت یعنی همینی که گـدایت میشویم از کرامتهای تو پُـر میشود دامـان ما خـادمـان خانهات روزیرسان عـالـمانـد بیگمان پیوند خورده با تو آب و نان ما ارتبـاط مستـقـیـمی دارد این زانـو زدن روی فرش روضه با تـقـویت ایـمان ما مینـویسد نام زیـبـای تو را بر سـیـنهها در میان دسـتـههای سـیـنهزن دستان ما سجده بر خاک حرم کردیم و نورانی شدیم صحن روشن گشته از پیـشانی تابان ما روی کاشی حرم با خون خود حک میکنیم خط نخواهد خورد هرگز بعد از این پیمان ما در دفـاع؛ از حـریم تو جـوانی میدهیم دیدنیتـر میشود با خـون حـنابـنـدان ما مادرت بین قـنوت خود دعـامان میکند حضرت زهرای مرضیهست پشتیبان ما قیمتش بالاست اشکی که برایت جمع شد بیش از اینها هم میارزد لؤلؤ و مرجان ما جای ارباب مصیبت؛ جای مهدی خالی است در میان روضـههای خـیـمةالاحـزان ما این هم از آثار عمری داغ حصر سامراست حبس گـشـته نالـهها در سینه سوزان ما یک دل سیری نشد آبی بنوشی عـاقـبت کـربلایی شد دل و انـدوه شد مهـمان ما رو به قـبـله ذکر یا جداه گـفتی زیر لب روضههـایت ابـتدای حـزن بیپـایـان ما
: امتیاز
|
 |
|
مدح و مناجات با امام حسن عسکری علیهالسلام
الـســلام عــلـیــک یـا دلـبــر نظری زیر پا کنی خوب است مـتـوسـل شـدم به چـشـمـانت حاجتم را روا کنی خوب است درد من را تو خوب میدانی درد من را دوا کنی خوب است تـشـنــۀ بــادهام ز دســتــانـت نوکرت را صدا کنی خوب است قـدمی رنجـه کـن به چـشمانم روی چشمم دعا کنی خوب است زنــدگــیِ مــرا ز آقــائــیــت وقف گنبد طلا کنی خوب است پـدر صاحـب الـزمان امـشب قسمتم کربلا کنی خوب است مینـویـسم همیـشه حـیدریام حـیدری از نگاه عـسکـریام
: امتیاز
|
 |
|
مدح و شهادت امام حسن عسکری علیهالسلام
تنها نشسته است و دلش غرق ماتم است قربان آن دو چشم که سرشار شبنم است سر را درون حجره به زانو گرفته است داغ پـدر بـرای پـسـر داغ اعـظـم است قربان آن سری که به دیوار غربت است قـربان آن دلی که درونـش محـرم است قــربـان آن امـــام، ز وقــتـی امــام شـد دشـمن زیـاد دارد و یـاران او کـم است در «سُرَّ مَنْ رءآ» به بـلا گـشته مبـتلا این «ساءَ مَنْ رءآ» ست زمینی که پُر غم است روز شـهــادت پـدر صـاحـب الــزمـان روز عـــزای اشــرف اولاد آدم اســت در این عزا حضرت زهراست نوحهخوان گریهکـنـش عـلی و میـانـدار خاتم است جبریل گـشته سیـنـهزن بزم روضـهاش اوضـاع عـرش خـدا نـیـز دَرهـم اسـت
: امتیاز
|
 |
|
مدح و شهادت امام حسن عسکری علیهالسلام
این که افتاده و نور از نسبش میریزد پـاکی هر چه سحـر از لقـبش میریزد شعـلۀ خـیـمه ز گـرمای تبـش میریزد زهر انگـور خـراسان ز لبش میریزد از تب داغ نـفـسهاش عـطش میبـارد زهر با ایل و تبارش سر و سرّی دارد "ماه خورشید نمایَش" به خسوف افتاده روضه آتـش شده بر جان لهـوف افتاده سی و دو درد به تـقـدیر حـروف افتاده کیست این؟ "ابن رضا" یی که رئوف؛ افتاده آب میلرزد و در لرزش دستش جاریست قصۀ تـشـنگی طایـفـهاش تکـراریست چه زمینیست که زندان شده اقیانوسش ترک خشک عـطش باز شده کابـوسش واژه در واژه سراب است فقط قاموسش یــازده بــار خــدا آمــده بـا فـانــوسـش جـلـوۀ ذات فـرود آمـده محـسـوس شده یـازده بار همین مـعـجزه مـبعـوث شده شانزده سال فقط بغـض مکـرر؛ کوچه حـسرت جای قـدمهـای کسی در کوچه رد پـایی که نـشد حک بـشود بر کوچه بعـد او آهِ کـشـیـدهست سـراسـر کـوچه یک دل سیـر نـدیـدهست قد حـیدریاش به چه دل خوش بکند بی حسن عسکریاش حرمش گرچه اثر از غـم غـربت دارد حــسـن دوم زهــراسـت؛ ابــهــت دارد دشمن از گـنبد او کـینه و وحشت دارد هتک و تخریب در این طایفه قدمت دارد بیجهت نیست مدام اسلحه بر کف دارند از حسنهای علی ترس مضاعف دارند پرده را پس بزن ای آن که تماشا داری ارث پاکی ز "محمد"، ز "مسیحا" داری بهره از دامن "زهرا" و "ملیکا" داری "آنچه خوبان همه دارند تو تنها داری" آی رؤیای قـشنـگی که حقـیقـت داری! به نمـاز آمدهای، قـصد قـیامت داری؟! عطر نرگس به پَر شال تو بستهست نسیم هر چه گل، گوشۀ دستار تو گشتهست مقیم با تو کردهست خدا بوی خوشش را تقسیم میکـند نبض زمان را ضربانت تنظیم پرده را پس بزن ای حضرت خورشید! بتاب تا بـلـرزد ز تمـاشـات دل هـر سـرداب زیر پاهای تو جاریست بهاری مسدود دستهای پُر بـارانِ تو خـورشـید انـدود نفست رخصت جاری شدن چشمه و رود گـوشـۀ دنـج نـگـاه تو بـهـشت مـوعـود در پس این شبِ آفت زده پیچیده صدات بر تو و لحظۀ زیبای ظهورت، صلوات!
: امتیاز
|