اشعار

دیگر برای درد، درمـانـی نـمـانـده            از غـزه می‌آید خـبر، جانی نمـانده

طفلان و نوزادان، همه تشنه گرسنه            در غـزه حـتـی لـقـمـۀ نـانی نـمانده

آداب جـنـگــیـدن نــمـی‌دانـنـد آیــا؟            آن گرگ‌ها را رحم و وجدانی نمانده؟

کـشتـند و دیـدیم و تـقـلایی نکـردیم            انـگـار در دنـیـا مـسـلـمـانی نمـانده

چشمان دنیا را گرفته خواب غفلت            اصلاً مسلـمان هیچ، انـسانی نمانده

مُردن روا باشد در این داغ فراوان            وقـتی برایم چـشـم گـریـانی نمـانده

مرا سری‌ست که آشفـتهٔ پـریشانی‌ست            مرا دلی‌ست که مهمان‌پذیرِ حیرانی‌ست

قـسم به رفـتـن سـرخِ تـمام هـمسفـران            قـطـار غـائـلـه در ایستگاه پـایـانی‌ست

قسم به شاخهٔ زیتون که سبز خواهد شد            هرآن کفن که در این سرزمینِ بارانی‌ست

هـمـاره در پی آزادسـازی قـدس است            کسی که در سرش اندیشۀ سلیمانی‌ست

بگو که گوش کـند ابرهه، صدا این‌بار            صدای بارش سجّـیـل‌های ایـرانی‌ست!

صدا، صدای سحر بود و شب شکافت به آنی            به لحن رعد ادا شد، چه خطبه‌ای! چه بیانی!

نشست اول اخبار و چشم دوخت به تاریخ            برای دشمن ایـران کـشید خـط و نشانی

که: این پلیدترین دیو، این برادر ابلـیس            به سرزمین یلان حمله کرده با چه گمانی؟

به دوش تک‌تک ما پرچم سه‌رنگ مقدس            به دست تک‌تک ما هست تیغ و تیر و کمانی

حبیب و قاسم و عباس این‌طرف همه جمعند            اگر که آن‌طرف قصه هست شمر و سنانی

صدا، صدای سحر بود و مثل صبح درخشید            شدند مات رجزخوانی‌اش چه بی‌خبرانی!

و تیتر شد همه‌جا: «این صدای روشن حق است»            گـشوده راه خودش را شبیه رود روانی

و بعد، خطبه که پایان گرفت و شور که گل کرد            رسـید از سر گـلـدسـتـه‌ها صـدای اذانی

بیرون بیاورید سر از دخـمه‌هـایتان            قومی که از هراس نمور است جایتان

با من بگو که هیمنۀ آهنین چه شد؟!            پیچـیده زیر گـنـبدتان ضجـه‌هایتان!

دنیا دوباره دیده به چشمان خود، که نیست            چیزی به غیر "بادِ هـوا"، ادعـایتان

مانند "مـوشِ آب کـشیده" گریخـتـند            فـرمـاندهـانِ بـزدلِ یک لا قـبـایـتان

ما نسل حیدریم و سوی خـیبر آمدیم            از ریـشه می‌کَـنـیم اسـاسِ بـنـایـتـان

زخمی زدید اگرچه؛ ولی خوب بنگرید            حالا نشـسـته مـادرتان در عـزایـتان

ما قـومِ وعـده‌های خـدائـیم؛ صادقیم            با دست ما نـوشـته شود انتـهـایـتـان

این جوشش خون شهیدان است می‌بینی            عشق است و اعجاز است و ایمان است می‌بینی

چشمان مظلومان عالم روشن از نورش            این‌ها شهاب رجم شیطان است، می‌بینی

این آذرخش از چشم خیس کودکی تشنه‌ست            نفـرین ابـر و آه طـوفـان است، می‌بینی

این ضجّۀ زن‌های مانده زیر آوار است            فـریاد مردان رجـزخوان است، می‌بینی

آتـشـفـشـان شـعـله‌های انـتـقـام است این            این انفجار بغض وجدان است، می‌بینی

لبخند طهرانی‌مقدم‌هاست، موشک نیست            این وعـدۀ سرخ شهـیـدان است می‌بینی

برخیز، می‌خـوانند ما را جاده‌ها امشب            دل را به دریـا می‌زنـند آمـاده‌ها امشب

آزادگـان بـا شـوق می‌آیـنـد و می‌مـانـند            در دام این دنـیـای پـوچ افتاده‌ها امشب

در آسـمـان دشـمن آتـش‌ها به پـا کردیم            گل داده خونِ پاکِ حاجی‌ زاده‌ها امشب

ما را عبادت بعد از این با تیر و شمشیر است            پهن است بر میدان خون سجاده‌ها امشب

تا فتح خیبر بعد از این سرمست می‌تازیم            تا سر کشیم از جام کـوثر باده‌ها امشب

چون ذوالفقار حیدر از هر سوی می‌بارند            بر گـردۀ اهـریـمن آتـش زاده‌هـا امشب

تا صبح با ما هم دعـا و هـمدل‌انـد آری            در هر کجـای از جهـان آزاده‌ها امشب

ای شب کمین کن این شرر سیلیِ من است            این ساعـت هـجـوم ابـابـیـلـیِ من است

هان ای شبِ نشسته به خیبر چه می‌کنی؟            با وعده‌های صادق حیدر چه می‌کنی؟

با گوشِ جان شنیده جهان این حواله را            فـرمـانِ سـرخ سـیـّدِ هـشـتـاد سـالـه را

پیداست، پیکِ یار خـراسانی است این            یک سطر از کتابِ «سلیمانی» است این

با صد دلـیل محـکـم و با حجّـتی جَـلی            با رمـز یا مـحـمـد و با عـزم یـا عـلـی

حق رخ نمود و شیشهٔ پندارها شکست            موسی رسید و هـیـمـنهٔ مارها شکـست

بر هم زده‌ست پـنجـره‌های سکـوت را            بادی که خـوانـده فـاتحهٔ عـنکـبـوت را

طاغوت خوانده این خطِ آتش دمیده را            این نامهٔ ز سـمتِ سـلـیـمـان رسـیده را

بسم‌اللَه ای غـمِ کـهـن ای قـبـلهٔ نخـست            چشم جهان به روشنی صبحگاه توست

هم بدانـید که با خـون شـهـیدان طرفید            هم بـدانـیـد که با مـردم ایـران طرفـید

هم بـدانـیـد که مـا داغ سـیـاوش داریـم            هم بدانـید که با رسـتـم دسـتـان طرفید

ای شـغـالانِ سـگ زردِ ز هم پـاشـیده            بگـریـزید که با لـشکـر شیـران طرفید

ای که بر شوکت پوشالی خود می‌نازید            این طرف با دژ مستحکم ایمان طرفید

گرچه دشمن نتوان کوچک و بیچاره شمرد            مور و مارید و به موسی و سلیمان طرفید

بـشتـابـید که گـور خـودتان را کـنـدیـد            ای که ما این طرف رود و شما آن طرفید

در سلوک حـیـدریـون در مرام شیعیان            غیر نـان مـرتـضی باشد حـرام شیعیان

با طلوع آفتاب از شوق هر یکـشنبه‌ای            می‌رود سمت نجـف ذکر سـلام شیعیان

یا علی روی لب ما تا قیامت باقی است            یاعلی تسبیح صبح و ظهر و شام شیعیان

جز علی بن ابیطالب به شخصی دل مبند            تکـیه بر شـاه نجـف رمـز دوام شیعیان

باقری؛ طهرانچی؛ عباسی؛ سلامی و رشید            حرف سـرداران‌مـان باشد پـیام شیعیان

یاری مظلوم اگر کردیم میراث علی‌ست            یار مظلومین عصرش بود امام شیعیان

بی‌گمان بر هیچ یک از دشمنان پوشیده نیست            افـتـخـار ذوالـفـقـارِ در نـیـام شـیـعـیـان

لافـتی الا عـلی، لاسـیـف الا ذوالـفـقـار            می‌شود صبح فـرج رمـز قـیـام شیعیان

تحت امر مهـدی زهـرا قـیامت می‌کنیم            دیـدنی بـاشـد یـقـیـنـاً انـتـقـام شـیـعـیـان

روزگاری می‌رسد کـفـار زانو می‌زنند            روزگاری می‌شود دنـیا به کـام شیعیان

شک نکن سیلی سختی می‌خورد آل یهود            از بزرگ و کوچک ما از تمام شیعیان

کار اسرائیل آن ساعت به ذلت می‌کشد            می‌شود پـامـال دشـمن زیر گام شیعیان

محـفـل آزادی بیت المـقـدس دیـدنی‌ست            با حـضور رهـبـر والا مـقـام شیـعـیـان

شک نکن با خانواده دل به جاده می‌زنیم            پر شود قدس شریف از ازدحام شیعیان

مدحت مولی الموالی گرمی بازار ماست            شیعیان حیدریم و فتح خیبر کار ماست

پـیـچـیـد در سـراسـر دنـیـا پـیـام ما            نزدیک‌تر به قـله‌ شد از قـبل گام ما

مضمون شعرهای بلند و حماسی است            هرجا شـنـیده می‌شود امروز نام ما

در انتـظـار لحـظۀ پـیکـار مانـده‌اند            شـمـشـیرهـای آخـتـه و در نـیـام ما

با هر شهید، باور ما زنده‌تر شده‌ست            «ثبت است بر جریدۀ عالم دوام ما»

نزدیک‌تـر شـده‌ ست زمان زوالـتان            نـزدیک‌تـر شده‌ست زمـان قـیـام ما

باید از این به بعد بمانید روز و شب            در انـتـظـار سخـت‌تـرین انـتـقـام ما

به وعده‌های صادقش قسم! قـیام می‌کنیم            شما شـروع کـرده‌اید، ما تـمـام می‌کـنیم

شما شـروع کـرده‌اید ادامـه می‌دهـیم ما            حماسه را به خورد این چکامه می‌دهیم ما

شما شروع کرده‌اید و گور خویش کنده‌اید            نفس‌نفس بزن که تا همین غروب زنده‌اید

به جوش خواهد آمد از غدیر خون ذوالفقار            کنون به دست ما رسیده ذوالفقار بی‌قرار

غدیر، روز ما و روز مرگ اهل خیبر است            غدیر، روز سربلندی سـپاه حـیدر است

برون کـشیم ذوالـفـقـار در نیام مانده را            تــمـام می‌کـنـیـم کـار نـاتـمـام مـانـده را

چنان ز روی خاک حذف می‌شود نشانتان            که نام هم نـمـانـد از شما و دودمـانـتـان

قسم به خون پاک عاشقان که زنده‌تر شدیم            به ذوالفقار مرتضی قـسم برنـده‌تر شدیم

قسم به راه روشن و شکوه و اقتدارشان            نه بسته است راهشان نه نا تمام، کارشان

ببین که لشکر علی به پشت خـیـبر آمده            ببین سپاه کـفـر را که کـفرشان در آمده

بدان که خون کشته‌های ما هدر نمی‌رود            بکش ولی بدان که شورمان ز سر نمی‌رود

همیشه رسم گرگ‌ها زبونی است و ذلت است            همیشه رسم شیرها، شجاعت است و عزت است

بدان که مرگ بر شما همیشه در شعار ماست            همیشه گفته‌ایم که شهادت افتخار ماست

نمی‌تـرسـيم ما از داغ‌ها و تلخـكـامی‌ها            نمی‌ترسيم ما از های و هوی اين حرامی‌ها

برای ما كه معلوم است حقه‌بازی اين‌ها            نمی‌تـرسيم هرگز از تـرقـه‌بـازی اين‌ها

نمی‌ترسيم از دشمن، ز تهديد و ز تحريمش            اگر دريای خون باشد، نمی‌گرديم تسليمش

نمی‌ترسيم از آتش، كه ما از نسل زهرائيم            و قطره قطره قطره از پی هم، موج دريائيم

كه ما حقيم و هرگز از كف باطل نمی‌ترسيم            شهادت افتخار ماست، از قاتل نمی‌ترسيم

نمی‌خواهيم سازش را و از چالش نمی‌ترسيم            كه ما از داعش و از بدتر از داعش نمی‌ترسيم

بترسيد از دمی كه خون به رگ‌هامان به جوش آيد            همان روزی‌كه دريای تشيّع در خروش آيد

بترسيد از همين بغضی كه عمری در گلو داريم            بترسيد از شهادت، چون كه آن را آرزو داريم

بترسيد آری آری چون كه ما از نسل طوفانيم            و طومار شما را عاقبت در هم بپيچانيم

كه ما از غصه‌هامان قصه‌ای بشكوه می‌سازيم            ز سرهای شما تا آسمان‌ها كوه می‌سازيم

چه پيروزی، چه مرگ، آل علی خوشبخت خواهد بود            بدانيد انتقام ما ز دشمن، سخت خواهد بود

بدان بيت المقدس عاقبت آزاد خواهد شد            بقيع آن روز با عشق علی، آباد خواهد شد

جنگ ما آغاز شد، روز نبرد آخر است            آی صهیون حرامی! وقت فتح خیبر است

گور خود را کنده‌ای بنشین و میدان را ببین            می‌رسد سجیل‌ها از راه و صبح محشر است

گوش کن تا بـشنوی فـریـادهای فـتح را            گوش کن! هرچند می‌دانم که گوش تو کر است!

نالۀ مظلوم را یک عمر نشـنیدی، دریغ            پیک مرگت را ببین اکنون که در پشت در است

ذوالفقار است این که می‌آید برای انتـقام            این خروش خون اولاد شهید حیدر است

مرگ در بستر برای ما همیشه ننگ بود            پس شهادت آخرین اوراق سرخ دفتر است

دل اگر کورۀ عشق است، تـپـیدن دارد            اشک اگر از سر شوق است، چکیدن دارد

ما به این عشق پر از حادثه، ایمان داریم            لحظه در لحظۀ این معرکه، دیدن دارد

جنگ اگر با هدف کشتن صهیون باشد            غــرش مـوشـک اسـلام، شـنـیـدن دارد

بر سر غیرت چون آتش خود، می‌جوشیم            شـعـلـۀ آتـش این جـنـگ، دمـیـدن دارد

روز رزم است برادر! به شهیدان سوگند            مرغ جان از قـفسش، قصد پریدن دارد

زنـدگی فـاصـلـه انـداخـتـه در بـیـن مـا            مرگ اگر نقطۀ وصل است، رسیدن دارد

عرصۀ شیر ژیان، جای رجزخوانی نیست            قوم صهیون که حریف یل ایرانی نیست

چه سال‌ها در انتظار ذوالفـقار حـیدری            تویی که در احـاطۀ یـهـودیـان خـیـبری

کـبوتـران صلـح در هوای تو فـدا شدند            تو در همیشۀ جهان، برای عشق سنگری

رواق توست سجده‌گاه خـلوت پیـمـبران            و از گـلاب اشک‌های انـبـیـا مـعـطری

تو دیده‌ای شکوه بی‌مثال مُلک عشق را            برای آن شکوه هم، تو زینتی، تو زیوری

چه خانۀ یگانه‌ای! چه بیت عاشـقانه‌ای!            که دم به دم، نفس نفس دل از مسیح می‌بری

میان طعنه‌های خلق، جان‌پـناه مـریـمی            برای هجرتی عـظیم، تکـیه‌گاه هاجری

نماز روی فرش تو عروج می‌کند به عرش            بُراق شاهد است از تـمام آسـمان سری

خدا به طالع زمین نوشته‌ «ارث صالحین»            تو از زبور قصه را شنیده‌ای و از بری

تویی که حسن مطلع و تویی که حسن مقطع و            تو قـبـله‌گـاه اول و تو سجـده‌گـاه آخری

سلام بر دل پـر خـون مـسجـدالاقصی            به مسجدی که خـداوند گفت «بارَکنا»

سـلام ما به تو و دسـت‌های بـسـته‌شده            سلام ما به تو، ای حرمت شکسته‌ شده

اگرچه شعله به پا کرده فتنه هر طرفی            اگرچه تفـرقه در هر کنار بسته صفی

اگرچه کفر به نیرنگ و جنگ بسته کمر            اگرچه تکـفیر از پشت می‌زند خـنجـر

نبرده‌ایم ز خاطر دمی تو را ای قدس!            تویی هـنوز تویی آرمان ما ای قـدس!

بگو به دشمـنمان انتـقـام سنگـین است            و فـتـح آخـر ما قـبـلـۀ نـخـسـتین است

بگو سپاه عـلی سوی خـیـبر آمده است            بگو که دورۀ کودک‌کشی سر آمده است

قسم به غیرت این کودکان سنگ به دست            که نیست حاصل صهیونیان به غیر شکست

دگر به محکمه‌های جهان امیدی نیست            بیا به معرکه اکنون که فرصتی باقی‌ست

دمی که تـیـغ قـیـام از نـیـام بـرخـیـزد            به عـزم ما هـمه دیـوارهـا فـرو ریـزد

زمانه فـتنۀ شام است و ما سحـر زادیم            زمین اگر همه خامـوش مانده، فریادیم

به رغـم تـوطـئـۀ نـابـرادران، هـستـیم            و در کنار تو ای قدس، همچنان هستیم

مـبـاد آن‌ که رفـیـقـان نـیـمـه‌راه شـویـم            شب است و فتنه، مبادا که روسیاه شویم

ببـین که در غـم تو لحـظه‌ای نیاسودیم            هنوز چـشم به راهـان صبح موعـودیم

نبرده‌ایم ز خاطر دمی تو را ای قدس!            تویی هـنوز تویی آرمـان ما ای قدس!

خداوندا خداوندا پر از داغم، پُر از خشمم            به انگشت اشارت مانده است این روزها چشمم

چه کرد این داغ که این گریه‌ها خامم نخواهد کرد            که موج اشک هم یک لحظه آرامم نخواهد کرد

غروب جمعه را تا صبح، ذکر آه می‌گفتیم            میان آن خـبرها جاءَ نـصرالله می‌گـفـتیم

به روی سینۀ ما نقشی از اندوه را کندند            به صدها بمب در یک روز، از جا کوه را کندند

کسی را داده‌ایم از دست که شیرین‌تر از جان بود            عبایی داشت بر دوشش که الیافش ز طوفان بود

کسی که آفتاب از سایهٔ او بی‌خبر بوده‌ست            چهل سال است هر روزش مهیای سفر بوده‌ست

کسی که از همان اول چنین بوده‌ست اقبالش            که مرگ از دست او عاصی، شهادت بود دنبالش

چنان داغیم که انگار او هر روز با ما بود            قسم بر قدس که چشمان او طوفان‌الاقصی بود

رفیق حاج قاسم بود و دل‌ها در غمش خون شد            رفیق حاج قاسم بود، خار چشم صهیون شد

شبیه حاج قاسم داغ او تا انتقامش هست            شبیه حاج قاسم بیشتر از قبل، نامش هست

دگر در روزگـار ما نـمی‌آیـد همـانـندش            چگونه باورم باشد که رفت از دست لبخندش

به فقدانش ز جان ما هوای زیستن رفته‌ست            نباشد باورم از بین ما سیدحسن رفته‌ست

ز دست ما در این مدت، چه جان‌های نفیسی رفت            همین دیروز بود آری، خبر آمد رئیسی رفت

ببین یک‌رنگی ما را که با آن یار لبنانی            گذشت از جان خود در ضاحیه، سردار ایرانی

اگرچه رهروان رفـتـند، اما راه می‌ماند            قسم بر وعدۀ قـرآن که نصر الله می‌ماند

شعاری نیست این شعر ای برادر، بارها دیدیم            شکوفایی خون را در پس آوارها دیـدیم

مگر آن دشت‌های غرق لاله یادمان رفته            مگر ایام جنگ هشت ساله یادمـان رفته

اگرچه خون به دل داریم، اگر چه چشم‌ها خیس است            بدان که ناامیدی، آخرین نیرنگ ابلیس است

دل خود را قوی دارید و همراه ولی باشید            خود سیدحسن گفته‌ست با سیدعلی باشید

خدایا از سر اخلاص می‌گویم، تویی شاهد            بنفـسی انت یابن فـاطـمه، یا سیـدالـقـائـد

شما فرموده‌ای که این جهاد امروز بی‌مرز است            دفاع از جان و مال مسلمین بر مسلمین فرض است

اگر غزه، اگر صنعا، اگر بغداد و تهرانیم            همه یک پیکر واحد، همه امروز لبنانیم

خدایا شاهدی، این روزها بی‌تاب و دلتنگیم            پی صلحیم، در راهش ولی ناچار از جنگیم

هراسی نیست از دشمن، ز های و هوی و طغیانش            اگر او می‌کند آغاز، دست ماست پایانش

که ما ایمان خود را از الفبای شرف داریم            شب حمله ز سوی وحی، امر لا تَخَف داریم

به اذن‌الله شد دیبـاچۀ نظم جـدید آن شب            صدای ما رَمَیتَ اِذ رَمَیتَ می‌رسید آن شب

ته این ماجرا پایان رزم رستم و دیو است            از این پس یک هدف داریم و آن قلب تل‌آویو است

کجائید آی بـزدل‌ها، دلـیر معـرکه مائـیم            که ما مثل شما مخفی نمی‌گردیم، اینجائیم

اگر دنیا هم آید پشتـتان، ما پنـج‌تن داریم            شما سنگرشکن دارید، ما خیبرشکن داریم

اگر موسی بیاندازد عصای معجزاتش را            به یک لحظه ببلعد اژدهای سرخ آتش را

بگو فرعون را، نعشش به روی نیل می‌ماند            نه حق نابود خواهد شد، نه اسرائیل می‌ماند

فلاخن دست داوود و هلاکت سهم جالوت است            شما یک سرزمین دارید ای صهیون که تابوت است

برای ما همیشه نصرت حق در دل صبر است            شما یک سرزمین دارید در دنیا و آن قبر است

بخوان تاریخ را تا بنگری پیروز خیبر کیست            برو صهیون بپرس از قبر اجدادت که حیدر کیست

به سوی مسجدالاقصی از اینجا راه می‌خواهیم            خدایا ما جهـاد فی سبـیل‌الله می‌خـواهـیم

خدایا جان ما را هم فدای حق کنی ای‌کاش            به دریای شهیدانت مرا ملحق کنی ای‌کاش

که در آغاز و در انجام چون سیدحسن باشیم            نه فکر سر، نه فکر تن، نه در فکر کفن باشیم

دوباره در دلـم دارم هــوای دیـدن او را            نمی‌دانم چگـونـه یـافـتـند آخـر تن او را

ولی از ماجرای پیکـر جـدّش خبر دارم            چگونه از غـم پیـراهن او دست بردارم

رفـتی و بـه دل شـبـیـه یـک آه شـدی            رفـتی و بـه مـا چـراغ این راه شـدی

مـصداق «رجـالٌ صَدَقـوا» گـردیدی            رفــتــی و مـهــاجــر الــی الله شــدی

علی مقدم

یـا اشـک شـده زبـان حـالـم یـا اشـک            با دوسـت سخـن نـگـفـتـم الا با اشک

پرسیدم از او راز شهادت در چیست؟            فرمـود قـسم به حضرت زهـرا اشک

میلاد عرفان پور

او رفت و به سرمنزل مقـصود رسید            او رفت و به آنچه لایقـش بود، رسید

هر کـس وسـط راه بـمـاند، مـانده‌ست            آن مرد که یک لحظه نیـاسـود، رسید

یوسف رحیمی

بر جانِ عـطـشناکِ بشر، باران است            سـرسـبـزتـرین مـرحـلۀ عـرفان است

ای کـاش در آغــوش بـگــیـرد مـا را            هرچند« شهـادت هـنرِ مـردان است»

آمنه‌ آل‌ اسحاق

عـنایـاتِ خـدا تا آخـر این راه می‌مـاند            اگرچه رفت نصرالله، نصرالله می‌ماند

برون می‌آید او ققنوس‌وار از آتش بیروت            چنان‌که تا ابد این مکتب دلخواه می‌ماند

نهال استـقامت سرو شد از رهبریِ او            یقـیناً بـرکـت این سیّـد آگـاه، مـی‌مـانـد

شعار لشکر حق تا ندای "حَسبُنا الله" است            همیشه دست حق با مؤمنین همراه می‌ماند

به حق وعدۀ صادق، به "اِنَّ الباطل زاهِق"            که عمر لشکر شیطان، دمی کوتاه می‌ماند

یقیناً آتش این ظلـم، ظالـم را بـسوزانـد            همیشه چاه‌کَن، خود در درون چاه می‌ماند

به نام نامی حـیدر، به یُمن فاتح خـیـبر            که اسرائیل گردد محو و حزب الله می‌ماند

چه خواهد کرد بعد از این زمین و آسمان بی‌تو            سراسر زخمۀ مرگ است آهنگ زمان بی‌تو

من و بی‌اختیار این اشک جاری در هوای تو            من و این کودک هر لحظه در هر سو دوان بی‌تو

بیا تکبیرگویان بند از دست زبان وا کن            که از این بغض حزن‌آلود بند آمد زبان بی‌تو

ز جا برخیز راهی نیست، هم رسم وفا این نیست            که ما باشیم سوی مسجدالاقصی روان بی‌تو

نشان دادی که هر نصری من الله است نصرالله            چگونه جان نصراللهِ حق یابد نشان بی‌تو

به سرمنزل رسیدن بی امیر کاروان سخت است            ولی هیهات از رفتن بماند کاروان بی‌تو

به ساحل می‌برد ما را نسیم لطفت ای دریا            نخواهد ماند این کشتی بدون بادبان بی‌تو

غروب ضاحیه، گلدسته‌ها، فریاد حزن‌آلود            چه آشوبی‌ست اینجا لحظۀ سرخ اذان بی‌تو

ابومهدی، هنیّه، حاج قاسم، مغنیه، چمران            نمی‌شد جمع آن‌ها جمع سید! بی‌گمان بی‌تو