اشعار

بـیان وصف تو در واژه‌هـا نـمی‌گـنجـد            چرا که خواهر صبری و دختر نـوری

شبیه شأن تو، نامت غریب و پنهان است            تو مثل سورۀ قدری، تو سِرّ مسـتوری

تو خواستی که فقط، ذکر خواهرت باشد            میان مرثـیه‌هـا از تو گر نـشانی نیست

اگر چه عالمه‌ای خود، ولی نشان دادی            به وقت تابش شمس، از قمر نشانی نیست

تویی مفـسّر خـون حـسین و اصحـابش            که روضه‌خوان شده عالم ز فیض تفسیرت

«علی ز سفرۀ افطار تو نمک برداشت»            که تا ابـد همه عـالـم شود نـمک‌گـیرت

عقـیله در ره روشنگـری قـدم برداشت            در این مسیر تو بودی هماره همگامش

اگر چه خـون حـسین آیـۀ بـصیرت شد            تو و عـقـیـله رسانـدیـد بر سرانجـامش

تو در مدینۀ جدت چه روضه‌ای خواندی؟            که شعله بر دل و جان جهانیان زده است:

«مدینه قـافـلۀ عشق را به خود مپـذیـر            چرا که جانب تو بی‌حسین آمده است»

وقتی همه‌جا دور و برش زینب بود            یعـنی كه تمـام بـاورش زینب بود

در شام كه خطبه خواند با صوت علی            از مـستـمعـین مـنـبرش زینب بود

او هیبت و غیرت بنی هاشم داشت            او فاطمه بود و حیدرش زینب بود

در طـول اسـارتـش مـطـیـع امــر            فرمان امـام و رهـبرش زینب بود

در حجب و حیا وعصمت و صبر و وفا            مانند عـقـیله خواهـرش زینب بود

بر حـرمت نـام "اُمِّ کـلـثـوم" قـسـم            این آیـنـه نـام دیگـرش زیـنب بود

دلـم دوبـاره گـرفـتـار اُمِّ‌کلثوم است            که فصل رونق بازار اُمِّ‌کلثوم است

به روز آخـر مـاه جـمـادیُ الـثـانـی            تمـام شیـعـه عـزادار اُمِّ‌کـلثوم است

گرفـتـه است ز حـیـدر مـدال آقـایی            کسی که خادم دربار اُمِّ‌کـلثوم است

همیشه سفـرۀ شیعه اگر نمک دارد            به لطف سفرۀ افـطار اُمِّ‌کـلثوم است

اگر من اهل بکائم عنایت زهراست            و سیـنه‌زن شـدنم کار اُمِّ‌کلثوم است

قـیام سرخ حـسـینی همیـشه مدیـونِ            کلام نـاب و گهـربار اُمِّ‌کـلثوم است

درخت کرب وبلا پُر ثمر اگر گشته            ز جانـفـشانی و ایـثار اُمِّ‌کلثوم است

تـمام گریـۀ ما در مـصـیبت اربـاب            نَـمی ز دیـدۀ خـونـبار اُمِّ‌کلثوم است

یقین قلبی‌اَم این است حضرت عباس            ز روی نیـزه نگهدار اُمِّ‌کـلثوم است

میان مجلس نامحرمان و بزم شراب            سـر بـریـده مددکـار اُمِّ‌کـلـثوم است

به روی قلب عاشق می‌شود زخمی کهن پیدا            کمال عشق تنها می‌شود در سوختن پیدا

من و شمع و شب و پروانه اهل ماتم‌آبادیم            در این غربت، خدا را شکر، کردم هموطن پیدا

غم تو رفته‌رفته از دل سنگم، چه دُرّی ساخت!            میان سـینۀ من شد عـقـیـقی از یـمن پیدا

شکوه آیۀ تطهیر در نُطق تو جاری بود            همان لفظی که می‌شد در کلام پنج‌تن پیدا

شبیه فـاطـمه، مانند زینب بی هـمانـندی            جهان هم‌وزن شأنت هم نخواهد کرد، زن پیدا

کنار سفره‌ات همواره از جمع گدا پُر بود            کنار سفره‌ات همواره می‌شد مثل من پیدا

تو آن آئینه‌ای هستی که هنگام تماشایت            برای چـشم‌ها گردیده تصویر حسن پیدا

غریبی تو، غریبی تو، غریبی تو، غریبی تو            نشد در بَطن این تکرار هم جان سخن پیدا

تو دریایی، کجا قدر تو را مرداب می‌فهمد؟!            کجا اطراف چشمه می‌شود جویِ لجن پیدا

عبای صبر زینب روی دوش امِّ‌کلثوم است            نشد در تار و پودِ آن، گُسَستی مطلقاً پیدا

چهل منزل اسارت را چه آزادانه طی کردی            اگرچه روی دستت بوده ردّی از رَسَن پیدا

همین که لب گشودی، خطبۀ حیدر تداعی شد            به هم گفتند شامی‌ها: شده خیبرشکن پیدا!

تو هم جنجال را دیدی، تهِ گودال را دیدی            میان آن شـلوغی شد سنـانِ بـددهـن پیدا

حسین‌َت؛ حا و سین و یا و نون، افتاد روی خاک            کجای دشت رفتی که نباشد آن بدن پیدا!

سرآخر جسم عریان را حریرِ نیزه‌ پوشاندند            در این صحرا از این بهتر نخواهد شد کفن پیدا

عاشقان را غمِ سر نیست که سر ناچیز است            داغ این رنگ به سیمای جگر ناچیز است

تیر ایـن راه بـر آئـیـنـه نـشـسـتـن دارد            سینه تا هست و دلی هست، سپر ناچیز است

ذرّه را جذبۀ خورشید قـمر خواهد کرد            در بقا، نیـستیِ ذره مگـر ناچـیز است؟

سر خورشید به نیزه‌ است! بزرگ است خبر            راه بستـند؛ ولی پیـش خبر ناچیز است

بادیه بـادیـه آواره‌ شـدن چـیـزی نیـست            تا برادر همه‌جا هست، سفر ناچیز است

راوی قصّۀ درد است؛ سخن کوتاه است            بار این داغ، گران؛ کفّه اگر ناچیز است

او چه کرده‌ است که از سنگ عرق می‌ریزد            پیش اکسیر دمش قیمت زر ناچیز است

رد شدن از دل این شام بسی طولانی‌ است            گرچه با بودن خورشید و قمر ناچیز است

تمام همهـمه‌ها غرق در سکـوت شدند            صدای گریۀ او شهـر را تکـان می‌داد

میان قوم عرب یک نسب‌شـناس نبود؟            شکوهِ خطبه، علی را فقط نشان می‌داد

نگاه کرد به تـسـبـیح خواهـرش زینب            که این حماسه به او قدرت بیان می‌داد

کـلام دخـتـر نـهـج‌الـبـلاغـه نـافـذ بـود            و درس مردی و غیرت به کوفیان می‌داد

خطاب کرد: «شما تا ابد دو رو بودید            اگر خـدا به شما عـمر جـاودان می‌داد

به پاس این همه مدّت که دم تکان دادید            خلیفه کاش همان‌قـدر استخـوان می‌داد

در این معامله، کوفی سفیه بود، سفیه!            که دین خویش نفهـمیده رایگان می‌داد

نشسـتـه‌ایـد سـر ســفـرۀ حــرام آن‌قـدر            که نامـه‌های شما نیـز بـوی نان می‌داد

و رودهای روان را بر آن کسی بستید            که اذن بارش بـاران به آسـمان می‌داد

شما به نـام محـمـّد چـقـدر می‌کـشـتـیـد            خدا اگر به علی همچنان جوان می‌داد»

و کاش خـطبۀ او تا همیشه جاری بود            و کاش گـریه کمی بیـشتر امان می‌داد

سفیه: به معنی: نادان؛ ابله؛ بی شعور

ای آیـنـه‌دار پـنج معـصوم!            در بحر عـفـاف، دُرّ مکتوم

پــــروردۀ دامـــن ولایـــت            مـظـلـومـۀ خـانـدان مظلـوم

قدر تو به ممکنات، مجهول            مهر تو به کـائـنـات، معلوم

شیـرازۀ شـرع از تو محکم            منظومۀ عشق از تو منظوم

تو زیـنب دوّمـی، عـلـی را            نامند گرت به «امّ کـلـثوم«

آئـیــنــۀ آفــتــاب و مــاهـی
یا سـیـّدتـی‌! به ما نـگـاهـی

آن وقت که چار ساله بودی            بر صورت ماه، هاله بودی

در خانۀ شیر حق به خوبی            معـصو‌م تر از غزاله بودی

دیـری نگـذشت کز سـتـم‌ها            سرگرم به اشک و ناله بودی

از آن چه به خانۀ شما رفت            از داغ جگر چو لاله بودی

از قول و غزل فـراتری تو            کی حد تو این مقاله بودی؟

آئـیــنــۀ آفــتــاب و مــاهـی
یا سـیـّدتـی‌! به ما نـگـاهـی

تو محـنـت بی‌شـماره دیدی            غـم، بیـشتر از ستاره دیدی

مـه پـارۀ دشـت کــربـلا را            در خاک، هـزارپـاره دیدی

هم بر دل پاره پاره از زهر            هم پـیکـر پـاره پـاره دیـدی

پـامـال، تن عـزیـز خود را            از مـرکـب ده سواره دیدی

بر دست حسین، غرق در خون            قـنـداقـۀ شـیـر خـواره دیدی

آئـیــنــۀ آفــتــاب و مــاهـی
یا سـیـّدتـی‌! به ما نـگـاهـی

تـو راز عـجـیـب کـربلایی            بـانـوی شـکـیـب کـربـلایی

هـم‌راز شـهــیـد نـیـنــوایـی            دم‌سـاز غــریـب کـربـلایـی

بر خـرمـن هـسـتی ستم‌کار            سـوزنـده‌ لـهـیـب کـربـلایی

در آتش غـم، اگر بـسـوزی            با صبـر، طـبیب کـربـلایی

آنجا که خطابه، کارساز است            تـوفـنـده‌ خـطـیب کـربـلایی

آئـیــنـۀ آفــتــاب و مــاهــی
یا سـیـّدتـی‌! به ما نـگـاهـی

زینب صُغراست او؟ یا مادر کلثوم بوده؟            یا خـطـوط درهم تاریخ نامفـهـوم بوده؟

کِی به دنیا آمده؟ کی رفته؟ کی همسر گزیده؟            در کدامین خاک مدفون است؟ نامعلوم بوده!

«مجلسی» فرموده: در بازار کوفه خطبه خوانده            «شیخ طوسی» گفته: پیش از کربلا مرحوم بوده!

«مامَقانی» چیزهایی گفته، «شهرآشوب» چیزی            در کتاب «طبرِسی» چیزی دگر مرقوم بوده

از چه دورانی سخن می‌گویی ای تاریخ! وقتی            جعل و تحریف و سندسوزی در آن مرسوم بوده

از چه دورانی سخن می‌گویی ای تاریخ! وقتی            تالی قرآن او شـمـشـیر بر حـلـقـوم بوده

از چه دورانی سخن می‌گویی ای تاریخ! وقتی            هر کجایش را که می‌بینی علی مظلوم بوده

شیون هیهـات مِنّا الـذلّه می‌آید به گوشم            سرنوشت سرخ عاشورائیان محتوم بوده

خواهر خون خدا هرجا که باشد کربلایی‌ست            دختر خیرالنّسا هرکس که شد معصوم بوده

پس ملالی نیست هرکس هرچه می‌خواهد بگوید            ما رأیت الّا جَمیلا قصه‌ای منظوم بوده

پس ملالی نیست زیرا آن‌که می‌داند، می‌آید            آن‌که سِرّ خانـدانش سال‌ها مکـتوم بوده

پس ملالی نیست؛ برمی‌خیزد از جا قائم ما            آن‌که تـیغـش مظهر یا حیُّ یا قیـّوم بوده

این شیرزن که اسـوه بُوَد مثل مادرش            فرزانه است و زینب کبری است، خواهرش

در عصمت و عفاف بخوانش چو فاطمه            در منطق و کلام بـبـین مثـل حـیـدرش

بیهوده نیست زینب صغری لقب گرفت            آتش گـرفـته خـرمـن دشـمـن ز آذرش

دشمن به کاخ هم نـبُوَد در امـان از او            با این که هست گوشۀ ویرانه، سنگرش

این خطبه نیست، صاعقه خوانش که شعله زد            بر تار و پود هـسـتیِ خـصمِ بـرادرش

»کلثومِ» دل گرفته و یک کاروان اسیر            جز خواهرش نمانده کسی یار و یاورش

می‌گـویـد از شـقـایـق و از لالـه‌زارهـا            آن صحـنـه‌ها هـنوز بُـوَد در برابـرش

بر بوم سیـنه‌های پُر از سـوز می‌کـشد            تصویری از شکـسـتن نخـل تـنـاورش

اشکش مدام می‌چکد از چشم روزگار            وقتی که یـاد می‌کـند او از صنـوبرش

بـیـگــانـه نـیـسـتـم، ولـی بـی‌لـیـاقــتـم            در نوکری به محضرتان کم سـعـادتم

کم گـفـته‌ام ز غـربـت و تنـهـایی شما            من را بـبـخـش خـواهـر آقـای کـربلا

تو بی‌کـران‌ترین نفسِ خواهرت شدی            در شام و کوفه یار و کَسِ خواهرت شدی

تو پا به پای زینب و یک کاروانِ عشق            غربت کـشـیـده‌ای دَمِ دروازۀ دمـشـق

در کـربـلا مقـابلِ چـشمانِ مضطـرت            پـاشـیـده شد ز هم، تَنِ پـاکِ بـرادرت

رأسِ بـریـده دیـده‌ای و نـیـزه دیـده‌ای            کِی از حسینِ بی‌کفـنت دل بریده‌ای؟!

هم کَعبِ نیزه خورده‌ای از نانجیب‌ها            هم دیده‌ای حکـایتِ شَیبُ الخَـضیب‌ها

گودال رفته‌ای و غـمش را چـشیده‌ای            تو کـمتر از مـصـیبتِ زینب ندیـده‌ای

همـراهِ فاطمه به سر و سینه می‌زدی            حـرفی ز بی‌کـسیِ خود اما نـمی‌زدی

بـانوی کـربـلا، سر و جـانم فـدایـتـان            من را بـبـخـش، کـم بـنـوشتم برایـتان

اصلا خودِ تو خواسته‌ای اینچنین شود            تا زیـنبت یگـانـه صبـورای دین شود

مانندِ مجتبی که خودش را غریب کرد            ذکرِ حسین را به دو عالم مُجیب کرد

مانند او که خواست حسینی شود جهان            می‌خـواست کـربـلا بشود قـبـلۀ زمان

بــانـو تـو هـم فـدایـیِ ایـمـانِ زیـنـبـی            محـوِ صدای گرمِ حسین جانِ زیـنـبی

ای کوثرِ علی، تو خودت جانِ عـفتی            هم کُفْوِ زیـنبی و تو هم کوهِ عـصمتی

لطفـت هـمیشه شاملِ احـوالِ نوکـرت            جـایم بـده به زیرِ پَرَت، جانِ مـادرت

کمتر کسی‌ست در غـم من انجمن کند            از من سخن بیاورد، از من سخن کند

»دل‌هـای جـمـع را کـند آشفـته یاد من            راضی نمی‌شوم که کسی یاد من کند«

یـاد آورم ز قـاسـم و عـبـّاس و اکـبرم            چشمم نظر چو بر گل و سرو و سمن کند

غوغای کربلا، غـم کوفه، حـدیث شام            جان بر لبم رسانَد و خون، قلب من کند

ما را خرابه، جای شد و هیچ کس نگفت:            باید که لاله جلوه به صحـن چـمن کند

از بازگـشـتمان به مـدیـنه کـنـایتی‌ست            هر کاروانِ خسته که رو در وطن کند

بار مرا اگر چه اجل بسته است و باز            خوش روبه‌رو مرا به حسین و حسن کند

شـرمـنـدۀ مـحـبـّت زیـنب شـوم که آه!            بـاید دوبـاره جـامـۀ مـاتـم به تـن کـنـد

وقـتی کـفـن بـرای مـن آمـاده می‌شـود            او بـاز گـریـه بـر بـدن بـی‌کـفـن کـنـد

ای که وجود پاک تو آئـیـنـۀ زهـراست            هر جا تو باشی اسم بابایت علی آن‌جاست

هر جا تو باشی خواهرت آن‌جاست بی‌تردید            هر جا تو باشی ردّ پایی از برادرهاست

امـا تو پـنـهـانی در این پـیـداییِ روشن            این‌گونه پیدا بودنِ پنهان عجب زیباست!

تو زینبی تو اُمِّ کـلـثـومی؛ یکی هـسـتید            »صغری» و «کبری» چیدن تاریخ بی‌معناست

در خطبه‌هایت خطبه‌های فاطمه جاری‌ست            در خطبه‌هایت خطبه‌های مرتضی پیداست

تو خطبه خواندی کوفه و شام از نفس افتاد            این حرف‌ها تیز است، برنده‌ست، بی‌پرواست

از شعله‌های شعرهایت سوخت جان شهر            در سینۀ مردم هنوز از گریه‌ات غوغاست

از آن روایت‌های سوزان می‌شود فهمید            در سینه‌ات تا لحظۀ پرواز عاشوراست

ای نامـۀ سـر به مهـر مکـتـوم            ای مــادر صـبـر، اُمِّ کـلـثــوم!

ای لالــۀ بــوســتـــان احــمـــد            ای حاصل وصلت دو معصوم

مجـهـول جهـانـیان، چو زهـرا            چون زهره، ولی به عرش، معلوم

نان و نـمـک تو خـورده مـولا            در آن شـب واپـسـیـن مـحـتـوم

مـانـنـد حـسـیـن، گـشـته جاری            آوازه‌ات از حـــجـــاز تـا روم

شــرمــنــدۀ خــطــبـۀ بـلـیـغـت            مـنـظـومـۀ هـر کـلام مـنـظـوم

در صبر و وقار، همچو زینب            پـرونـدۀ ظـلـم کـرده مـخـتــوم

هم ظلـمـت کـوفـه از تو نابـود            هـم شـام سـیـاه، از تو مـعـدوم

جـانـم بـه فــدای خـاک پــایـت            ای سـرو خـمـیـده، اُمِّ کـلـثـوم!

چه خوب آموختی تحت لوای مادرت باشی            تمام عـمر زیر سـایـۀ تـاج سـرت باشی

صدف باشی و بی‌اندازه فکر گوهرت باشی            خودت می‌خواستی تحت‌الشعاع خواهرت باشی

نوشتی در کتاب فاطمیون خط به خط "زینب"

قدم برداشتی گفتی فقط "زینب" فقط "زینب"

مدینه از حسن هم یک نفر مظلوم‌تر دارد            همان خواهر که از حال دل خواهر خبر دارد

فدای اُم کـلـثومی که فرمان از پدر دارد            که جای خویش زینب را همیشه در نظر دارد

برای یاری زهرا، دو دم را مرتضی آورد

علی می‌خواست تا زینب دوتا باشد، تو را آورد

قسم بر غربت تاریخ؛ این ترفند ممکن نیست            دروغ محضشان کافی‌ست؛ این پیوند ممکن نیست

علی باشد به این وصلت رضایتمند؟ ممکن نیست            به تیغ خشمگین مرتضی سوگند؛ ممکن نیست

فلانی را بگو شهر نـبی دروازه‌ای دارد

نمی‌داند مگر که هر کسی اندازه‌ای دارد

در این مکتب که حفظ شأن کعبه می‌شود لازم            تویی کعبه، که گرد تو جوانان بنی‌هاشم

برادرزاده‌هایت از ادب پیش تو چون خادم            حجابت قامت اکبر، رکابت زانوی قاسم

چنان عباس، جانت از وفاداری لبالب بود

که بعد از کربلا کارت علمداری زینب بود

شنیدم ساربان نامهـربانی کرده با سرها            سوار ناقه خـواهرها، سوار نی برادرها

چهل منزل شدی سنگ صبور داغ مادرها            چهل منزل کشیدی خار از پای کبوترها

گمانم خوب فـهـمیدی پریشانی زینب را

که بستی با سکینه زخم پیشانی زینب را

ای پـلـه‌هـای مـنــبــر تـو آسـمــان‌هـا            پامنبری روضه‌هایت، روضه‌خوان‌ها

مثل امیـرالمـؤمـنـیـنی، خـطـبـه‌هـایت            پیچـیـده در گـوش زمان‌ها و مکان‌ها

ای سایه‌بان عصمت تو ماه و خورشید            ای در پــنـاه غـیـرت تـو ارغـوان‌هـا

هر تازیـانه خطی از غـم‌نـامه‌ات بود            ای شانه‌هـایت شرح حال نیـمه‌جان‌ها

هـمـراه زیـنب بـیـن گـودالِ تـفـحـص            گـشـتی به دنـبال نـشان از بی‌نشان‌ها

همراه زینب در هجـوم سنگ و آتش            بـــودی پـــنــاه بـی‌پــنــاه الامــان‌هــا

هـمراه زینب روضـه‌های بـاز دیـدی            بـازارهـا، رقـاصـه‌هـا، آوازخـوان‌هـا

از حسن هرچه که در مرثیه کمتر سخن است            اُمِّ کلثوم غریب است چنانکه حسن است

غمش آنقدر بزرگ است که هر روضۀ آن            مثـنـوی گـر بشود دفـتر هـفتاد من است

شیر دل می‌شود آن مرد که فرزند علی ست            دختر فاطمه هر کس بشود شیر زن است

زینب دیگری از کـربـبلا رفـت به شـام            دختر دیگر زهراست که دور از وطن است

کربلا دید زنی را که قـد افراشت و شد            مرثیه خـوان حسینی که بدون کفن است

خیمه می‌سوزد و زن حال عجیبی دارد            شاهد آتـش در با خـبر از سـوخـتن است

شـام بـازار بـدی دارد و گـر ز سخـنش            هرکجا حرف کنیز آمده دندان شکن است

روضه‌خـوان هـمۀ مـرثـیـه‌هـا شد مثـلاً            روضۀ چوب میان آمده، حرف از دهن است

کوچکـتری و در پناه خواهرت هستی            هر لحظه در پیش نگاه خواهرت هستی

بـار بـلا بر دوش زیـنب هـست اما تو            هرچه نباشد تکـیه‌گاه خواهرت هستی

از مـعـنی اُمُّ المـصـائب کـم نداری تو            وقتی شریک سوز و آه خواهرت هستی

با این کبودی‌های دست و صورت و بازو            آئـیـنـه‌دار روی مـاه خـواهـرت هستی

دنـبـال اطـفـال بـرادر در دل صحـراه            همراه خواهر در سپاه خواهرت هستی

ای یــادگــار آخــریـن خــانــۀ زهـــرا            آیا رفـیـق نـیـمه‌راه خـواهـرت هـستی

برگرد نـفـس مطـمئنه با تـنی مجروح            فردای محشر تو گواه خواهرت هستی

پروردۀ‌ زهراست‌ از این‌ رو رشیده‌ست            دریـای بی‌پـایانِ اوصـاف حـمـیده‌ست

او زینب‌ صُغری‌ست این‌ یعنی‌ خدا، باز            “زیـنت”برای شـاه مـردان آفـریده‌ست

مانند زهـرا؛ مثل زینب؛ چون خـدیجـه            او افــتـخـارِ بــانــوانِ بــرگُـزیـده‌سـت

آنسان که ما زهـرا تـر از زینب ندیدیم            چشم فـلک زینب‌تر از او را ندیده‌ست

وقتی‌ که دِق کرده‌ست از داغ حُسینش            فرض‌ است بر ما که بگوئیم او شهیده‌ست

او‌ از طـفـولـیت شـبیه خواهر خـویش            مـاتم‌ کـشـیـده؛ زجر دیده؛ داغـدیده‌ست

پیری قبل از موعـد او بی‌سـبب نیست            بر شـانـه از آغـاز بار غـم کـشیده‌ست

این سرو پا برجا اگر قدّش کمانی‌ست            میراث‌ادارِ مـادری قـامت خـمـیده‌ست

خاکم به سر، زخم زبان از شمر خورده            وقـتـی دم دروازۀ سـاعـت رسیـده‌ست

خاکم به سر، از آفـتاب گرم و سوزان            هم چادرش پوسیده هم رنگش پریده‌ست

از کعـب نـی بـایـد بـپـرسی چند منزل            جـان یـتـیـمان بـرادر را خـریـده‌ست؟

اینکـه رقـیّـه تـشـنه جان داد و گرسنه            در بـینِ ویـرانه امـانـش را بُریـده‌ست

دسـت من و دامـان تـو یا اُمِّ کـلـثـوم            جـان و تـنـم قـربـان تـو یا اُمِّ کـلـثوم

درد مـن و درمـان تـو یـا اُمِّ کـلـثـوم            چـشم من و احـسـان تو یا اُمِّ کـلـثـوم

 تو جـلـوۀ زهـرا و نـور مرتـضایی

تو نـور قـلـب فـاطـمـه نـور خـدایـی

هم جان زهـرایی و هم جـانان حیدر            هم روح زهرایی و هم ریحان حیدر

شد جان احمد مرتضی تو جان حیدر            ای جان به قـربان تو و قربان حیدر

تــو دلــبــر اربـاب‌هـای عـالـمـیـنـی

جان عـلی، جان حسن، جان حـسینی

تـو اُمِّ کـلـثـومـی نـشـد قـدر تـو پـیـدا            قدر تو پیـدا می‌شـود در صبـح فـردا

ای زینب دیـگـر به اهـل بیت طـاهـا            مدح تو بس نور علی هستی و زهرا

وصف تو را باید بهـشـتی‌ها بگـویند

باید نـبـی و حـیـدر و زهـرا بگـویند

از کـودکی با درد و غـصـه آشـنایی            مثل حسن تو غـصه دار کـوچـه‌هایی

از غـصـۀ مـادر هـمـیـشـه در نوایی            تـو شـاهـد اشـک روان مـجـتـبــایـی

تو بـودی و آهی که مانده کـنج سینه

تـو بـودی و زخـم غـم یـاس مـدیـنـه

گـویـنـد در را دیـده‌ای و مـیخ در را            در پشت در یک مادر کشته پسر را

با دست بسته حیدر خونین جگـر را            در بین آن کوچه چهل بی‌پا و سر را

دیدی به مسجد مرتضی را می‌کشیدند

کـفـتـارها شـیـر خـدا را می‌کـشـیدند

تو محـو الـطـاف خـدا بـودی همیشه            با سـیـنـه‌ای غـرق بـلا بودی همیشه

غرق غم و صبر و رضا بودی همیشه            تو روضه خوان کربلا بودی همیشه

دیـدی به دشـت کـربـلا رأس بُـریـده

دیـدی ز غـصـه قـامت زینب خـمیده

هرچند از خـورشـیدها کم می‌نویسیم            حالا ولی با اشـک نـم نـم می‌نویـسیم

با اسـم بی‌بی اسـم اعـظـم می‌نویـسیم            آری ز بـانـوی مـحـرّم مـی‌نـویـسـیـم

در دادگاه عشق محکومیم صد شکر

از نـوکـران اُمِّ کـلـثـومـیـم صد شکر

زهرا و احمد بود علی مـرتضی بود            اُمُّ الـمـصائب بود و هم اُمُّ البـکـا بود

سرتا به پـا مـستـغـرق ذات خـدا بود            پـشـت ولـی الله وقـت فــتـنـه‌هـا بـود

چادر ز جنس غیرت زهرا به سر کرد

با خطبه‌اش بین کوفه را زیر و زبر کرد

آیات قـرآن است سـرتـا سـر کـلامش            جـبـریل سر خم می‌کند از احترامش

عـقـل ضعـیف ما کجا درک مقـامش            دارد تـفـاوت بـا هـمـه نـوع قـیـامـش

گــمـنـام شـد امــا کـرامـت تــام دارد

تـا بـه ابــد حــق گـردن اســلام دارد

به مـردی این زن زمـانـه زن نـدیـده            اوج جـلالش را زمـین قـطـعاً نـدیـده

مثلش کسی در مرثـیه خـواندن ندیده            از ظلم دشمن روز خوش اصلاً ندیده

یـادش نـرفـته روضـۀ بـیت الـولا را

مـیـخ و زمین افتادن خـیـرالـنـسـا را

هم کربلا رفـته‌ست هـم گـودال رفـته            هـم بـه کـنـار پیـکـری پـامـال رفـتـه

هم مثل زینب سوخـته از حـال رفـته            هـم ذوالجـنـاح آمد به استـقـبال رفـته

شـلاق درهـم کرد حـال پـیکـرش را

هیهات او تنهـا گـذارد خـواهـرش را

در شام اصلا قامتـش مثل کـمان بود            از داغ و ظلم بی‌امان او ناتـوان بود

خونین جگر از ظلم های شامـیان بود            راهی بـسوی مجـلس نامحـرمان بود

چه روضه‌هایی قسمت بانوی دین شد

بالانـشـین آسـمـان ویـران نـشـین شد