اشعار

ای مـسیـحـای سامـرا هادی            آفـتــاب مـســیــر مـا هــادی

عـلـی ابـن محـمـد ابن عـلی            نــــوۀ اول رضــــا هــــادی

نیست جـز دامن کـرامت تو            پـــردۀ خــانــه خــدا هــادی

ذکر هر چارشنبه‌ام این است            یا رضا! یا جـواد! یا هـادی!

به مَـلَک هم نـمی‌دهم هرگز            گـریـۀ زائــر تــو را هــادی

یک شبی را کـنار ما ماندی

سر سجاده جـامـعـه خواندی

تـو دعـا را مـعـرفـی کردی            مرتـضی را مـعـرفی کردی

بـا فــراز زیــارت ســبـزت            راه مـا را مـعـرفـی کــردی

مرتضی و حسین و فاطمه و            مـجـتـبـی را معـرفی کـردی

نه فـقـط اهـل بیت را بـلـکـه            تو خـدا را مـعـرفـی کـردی

سـامـرایـت غـریـب بـود اما            کــربـلا را مـعـرفـی کـردی

با تو ما مرتضی‌شناس شدیم

تا قـیـامـت خـدا شناس شدیم

ریـشـه‌هـای مـحـبـت مـا تـو            مـزرعـه‌هـای سـبـز دنـیا تو

خواهش سرزمین پـائین من            اشـتـیــاق بــهـشـت بــالا تـو

گـاه ابـلـیـس می‌شـوم بی تـو            گـاه جـبـریـل مـی‌شـوم با تو

من نمی‌دانم این که من دارم            به تو نـزدیک می‌شوم یا تو

چه کسی از مـسیر گمراهی            داده ما را نـجـات؟... آقا تو

تـو مــرا بـا ولایــتـم کـردی

آمــدی و هــدایــتــم کــردی

دوسـت دارم گـدای تو بـاشم            سـائـل دسـت‌هـای تـو بـاشـم

مـثـل بـال و پَــر کـبـوتـرهـا            دائـمـاً در هــوای تـو بــاشـم

دوست دارم که از زمان ازل            تـا ابـد خـاک پـای تـو بـاشم

یـا دعـای قـنـوت مـن بـاشی            یـا قـنـوت دعـای تـو بــاشـم

ما فـقـیـریـم، سفره‌ای وا کن

سـامــرایـی حــوالـۀ مـا کـن

با تو این عقل‌ها بزرگ شدند            اعـتـقـادات مـا بـزرگ شدند

پای دل‌های شیعـیان آن قدر            گریه کـردید تا بزرگ شدند

بـا نـگـاه تـو، با مـحـبـت تو            اِبن سکّـیت‌هـا بـزرگ شدند

خـوب شد بچه‌های هیئت ما            پـای درس شما بزرگ شدند

بـچــه‌هــای قــبـیــلــۀ مـا بـا            کـربـلا کـربـلا بزرگ شدند

بی‌تو دل‌های ما بهار نداشت

مثل یک شاخه‌ای که بار نداشت

کوچِ شب‌های تار نزدیک است            طِی شود دِی، بهار نزدیک است

فصلِ وصلِ نگار نزدیک است            دسـت‌بـوسیِ یـار نـزدیک است

نــوکـری را تـو یــادمــان دادی

الـــسَّــلامُ عَــلــَیـکَ یــا هـــادی

تـن مـا فـرش زیـر پـای تـو شد            بــال مـا طـالـب هــوای تـو شـد

دل مـا ســاکـن ســرای تــو شـد            عـاشـق سُـرَّ مَـن رَءآیِ تـو شـد

به ضریحـت قـسـم، گـرفـتـاریم

از تـو یک سـامـرا طلـب داریم

ســایـۀ عــرش کـبـریـا هـسـتـی            ســرپــنـاه فــرشـتـه‌هـا هـسـتـی

آیــنـــه‌دارِ شـــاهِ مــا هــســتــی            ای حـسـیـنی که سـامـرا هستی!

این شباهت به کربلا، عشق است

کُنج شش‌گوشۀ تو را عشق است

غـصـه را تا عـدم بِـکـِش گاهی            دور غــم‌هـا قـلـم بـکـش گـاهـی

پیـش چـشـمـم حـرم بکش گاهی            دسـت روی دلَـم بـکـش گــاهـی

شـیـر نَـفـْسَـم کـنار تو رام است

با وجـودت هـمـیـشـه آرام است

ریــشــۀ اِنَّــمــا تــویـی قــطـعــاً            شــاخــۀ رَبَّــنــا تــویـی قـطـعــاً

مـیـوۀ هـر دعــا تـویـی قـطـعــاً            "مَـن اَتـاکُـمْ نَـجـا" تـویی قـطـعاً

نُـطــق تـو شـرح داده واقعـه را

"جـامـعه" رُشد داده جامـعـه را

زلـف در دسـت بــاد داری تــو            کــشــتـه‌مُــرده زیــاد داری تــو

در کَــرَم اجــتــهــاد داری تـــو            جـــود را از جـــواد داری تـــو

با تـو نـرخِ کـرم چـه بـالا رفت

دست و دلبازی‌ات به بابا رفت!

مــاه بــودی، مُـحــاق را دیــدی            خــانــه‌ای بـی چــراغ را دیـدی

رفـتــه‌رفـتــه فـــراق را دیــدی            غــربـتِ در عـــراق را دیـــدی

اُف به هر ناکِسی که پیرت کرد

وسـط پــادگــان اسـیــرت کــرد

کـاش از غـم دلـت کـبـاب نـبود            سـهـم تـو داغ بی‌حـسـاب نـبـود

حـق تـو این هـمـه عـذاب نـبـود            جـای تو مـجـلـس شـراب نـبـود

بـشکـنـد کـاش دسـت آن نـامرد

بی‌حـیـا مِی به تو تـعـارف کرد

وسط هُرم غـم، جهـانت سوخت            گُر گرفتی، دل جـوانت سوخت

تا خودِ مغـز استخوانت سوخت            گرچه از سوز زهر جانت سوخت

شکر حق پیکر تو عـریان نیست

اهل بیت تـو بی نگهـبـان نیست

شـمر تـیغـی به پـیکـرت نکشید            آن هـمـه داد بر سـرت نـکـشـید

خـنجرش را به حنجـرت نکشید            زیور از گـوش دخـترت نکشید

هیچ‌کس روی سـیـنه‌ات ننشست

حـرمـت خـانـواده‌ات نـشکـسـت

اگر که این دلِ سائل هوای سامرا دارد            امامِ خفته در خاکش، عنایت بر گدا دارد

امامی که پناهِ خستگان و بی‌قراران است            برای دردمندان در حرم دارالشـفا دارد

هر آنکس که کشیده بر ضریحش دست، می‌داند            که دستِ مهربانش نان برایِ بینوا دارد

کلامِ جامعش در "جامعه" می‌گوید این را که            جهانِ بی‌"ولایت" آن‌به‌آن رنج و بلا دارد

بخوان تفسیرِ "بابُ المبتلی" را از همین مَنظر            که "بنده" در سلوکش قلبِ بی‌چون و چرا دارد

همان قلبی که تفسیرِ دقیقِ "مَهْبِطَ الوَحی" است            همان قلبی که با نورِ هدایت وعده‌ها دارد

به عشقِ هادیَ الأُمّه شود تقدیرمان ای‌کاش            دلی را که در اوجِ رنج، پروا از خدا دارد

فدای آن امامی که زمینش زد هجومِ زهر            دمِ جان دادنش ذکرِ علی‌موسی‌الرضا دارد

عطش انداخته در جسم بی‌تابش حرارت را            گلویش زخمی از زهر است و لرزش در صدا دارد

دمِ آخر پریشانِ مصیبت‌هایِ جـدّش شد            امـامِ سـامـرا داغِ غــریـبِ نـیـنـوا دارد

به روی خاکِ حجره صورتش را رو به قبله کرد            به لب‌هایش سلامی بر شهیدِ کربلا دارد

سلام آخـرش را داد با اشکِ روانی که            خبر از نیزه و از خنجر و از بوریا دارد!

اینهمه دور وُ بَرَت داری گدا من هم یکی            می‌دهی نانِ هزاران بی‌نوا من هم یکی

دستِ خیلی را گرفتی بی‌صدا من هم یکی            اینهـمه زائـر‌‌ می‌آید سامـرا من هم یکی

زائران‌ را می‌فرستی کربلا من هم یکی

هـادیِ اُمّـت نـگـاهِ تـو هـدایـت مـی‌کـنـد            آسمانی می‌شود هر کس صدایت می‌کند

هر مُـنـادی آرزویِ یک نـدایت می‌کـند            جان گرفته هر که جانش را فدایت می‌کند

در میانِ سـینـه‌چـاکانِ شـما من هم یکی

می‌چـکـد از هر سرِ انگـشتِ آقـایم کرم            جـبـرئـیل از خـادمـانِ افـتـخـاریِ حـرم

من به خود می‌بالم آقاجان که اینجا نوکرم            بَرنداری سایـه‌سارِ پرچـمت را از سرم

راه دادی خوب و بد را رَهنما من هم یکی

شـیر را آرامـشِ چـشـمانـتـان آرام کرد            نوکـرِ بدنام را این خادمی خوشنام کرد

روضه‌خـوانِ سامـرایت یادِ آن ایّام کرد            ذوالفقاری ذوالفـقارش نذریِ اسلام کرد

از فدایی‌هایِ بی‌چون و چرا من هم یکی

روضه‌هایِ تو گریزِ کوچه و کرب‌وبلا            تار شد چشمِ تَرَت می‌سوخت لبهایِ شما

گوشۀ خانه اگرچه می‌زدی تو دست و پا            خـنجـرِ کُـندی نَـبُـرّیـده سرت را از قَـفا

هر کسی زد پیر هم می‌زد عصا من هم یکی

چنگ‌هایِ گرگها پیراهنی را کَند و بُرد            بر رویِ نیزه به پیشانیِ آقا سنگ خورد

دختری کُنجِ خرابه زخم‌هایش را شِمرد            اُستخوان‌هایِ تنِ او را لگـدها کرده تُرد

منتظرهایت به صف آقا بیا من هم یکی

امامی که از انوارش قیامت می‌شود معنا            اگر هادی‌ست از اسمش هدایت می‌شود معنا

صبوری جلوه می‌گیرد اگر یک گوشه بنشیند            اگر برخیزد از جایش شجاعت می‌شود معنا

عرق از روی پیشانیش اگر بر روی آب افتد            از آن یک قطره دریای طهارت می‌شود معنا

کسی که حـلقۀ وصل محمد با محمد شد            علی هم گر شود با او رسالت می‌شود معنا

علیِّ چارمین وقتی که خود جدِّ محمد شد            برای شیعه‌اش قطعاً ولایت می‌شود معنا

علیِّ آخرین یعنی که بعد از حیدر کرّار            امامت در امامت در امامت می‌شود معنا

نه اینکه کور بینا گردد و از جا به پا خیزد؛            فقط با بردن نامش شفاعت می‌شود معنا

برای جامعه از یک فراز«جامعه» بی‌شک            دیانت می‌شود پیدا، سیاست می‌شود معنا

علیِّ دیگری هم برده شد در بزم«مِی»این بار؛            به سامرّا به جای شام غربت می‌شود معنا

گریز روضه دارد می‌رود در بزم«مِی» وقتی؛            میان تشت، خورشید قیامت می‌شود معنا

حسابش را بکن مستی بگیرد چوب در دستی            در این حالت برای ضربه سرعت می‌شود معنا

دو چندان می‌شود در حالت مستی توانِ فرد            بدین ترتیب در برخورد شدّت می‌شود معنا

وَ دربرخوردها یک روز هم آئینه بر در خورد            شکستن بعد از آن برخورد راحت می‌شود معنا

یکی ازدست، آن یک از در و آن دیگر از دیوار            فقط سیلی بر این صورت سه صورت می‌شود معنا

باز داغ تـازه‌ای کرد، آهِ زهـرا را بلند            صوتِ جانسوزش کند فریاد دل‌ها را بلند

کربلای دیگری خورده رقم در سامـرا            از نـوایش بـشنـوید آوای طـاها را بلند

این حسینِ هفتم شاه شهیدان، هادی است            کز میان حجره‌اش کرده‌است آوا را بلند

عاقبت با زهر کینه چون پدر مسموم شد            آنکه با عِـلمش نموده، نام مولا را بلند

اوست تا روز ابد، نام علی را زنده کرد            تا کـنیم اینک، صدای مـأذنـه‌ها را بلند

او که چون جدش، زمین افتاد بینِ مقتلش            همچنان ارباب، کرده از زمین ما را بلند

با همه بی‌احترامی که به ‌او کردند باز            کرد در عـالـم، مدارِ خُلـقِ زیبا را بلند

با ستـم جـنگـید، با تـیغ زبـانِ فـاطـمی            با جهاد علمی‌اش، کرد عِلمِ اَعلا را بلند

خـانـۀ ظلـمِ بنی‌عـباس را ویـرانـه کرد            ساخت در دلها، بنای آل زهـرا را بلند

بارها او را، ز خانه دشمنش بیرون کشید            لیک در کاخِ ستم، می‌خواند یکتا را بلند

بعد از آن تخریبِ قبرِ جدّ مظلومش حسین            هر سحـر کـرده نـوای واحسینا را بلند

تازیـانه خوردنِ زینب، اَمانش را برید            وای از دستی که شد، سیلیِ حَورا را بلند

با ستم بردند در بزم شراب او را، ولی            کرد با شمشیرِ شعرش، دادِ اعدا را بلند

یادِ جد بی‌سرِ خود کرد، در آن بزم شوم            خـیزران انگـار می‌شد، بر لب آقـا بلند

اهل‌ِبیتـش را نیـاوردند همراهش، ولی            یاد کرد از دستِ شومی که، شد آنها را بلند

چشمِ هیزِ سرخ مویی، بیشتر از نیزه‌ها            تا ابـد کـرده، صدای آل طـاهـا را بلـند

خوشا سَری که شود خاکِ پای حضرتِ هادی            خوشا دلی که پَرد در هوای حضرتِ هادی

به چشمِ بسته خدا را به روی باز ببـیـند            به دیده هر که نَهد خاکِ پای حضرتِ هادی

زِ قبر و برزخ و فردای محشرش نَبُود غم            کسی‌که زادِ رَهش شد وِلای حضرتِ هادی

به سیم و زَر نَکُند اِعتنا کسی‌که به عالَم            طَلب کُـند نظرِ کـیـمیای حضرتِ هادی

به سعی بنده نیاید به دست، قُربِ خداوند            مگر که درک کُند دل، صَفای حضرتِ هادی

کسی‌که جانِ جهان بود، داد جانْ به غریبی            هِزار جانِ مُقـدّس فـدای حضرتِ هادی

مژده یـاران بهـار آمده است            نخل طوبی به بار آمده است

هـمه گـویـنـد یـار آمـده است            عـشـق پـروردگار آمده است

آمده پـنـجـمـیـن سـتـاره نـور

نور حق كرده از مدینه ظهور

به نـگـاه مـنـورش صـلـوات            به تـجـلّـی داورش صـلـوات

به افاضات منـبرش صلوات            به دم شیعه پرورش صلوات

صـلـوات خــدای لــم یــزلـی

به جـمـال مـحـمـد ابـن عـلـی

مـا کـجـا و حـکـایـت بــاقــر            دسـت مـا و عـنــایـت بــاقـر

عـلــمــا تـحـت رایـت بـاقــر            پـــای درس روایــت بــاقــر

آسـمــانـش ســتــاره‌هــا دارد

از نـگـاهـش زُراره می‌بـارد

ای مقـامت فـراتر از ادراک            وی وجودت محیط بر افلاک

شیعه باید شود به پایت خاک            تا حسابی شود حـسابش پاک

از تو داریم مـنـبر و محراب

جـان عـالـم فـدای تو اربـاب

تو مسلط به فـقـه و عـرفـانی            تـو مــبـلـغ بـه عــلـم ادیـانـی

تـو مـعــلــم بـرای انــسـانـی            تـو همان روح و جان قـرآنی

به خدا شـیـعـه را امـید تویی

به هـمـه قـفـل‌هـا کـلـید تویی

الـسـلام عـلـیـک یا سـلـطـان            ای تــجــلــی دانــش یــزدان

ای شـکـافـنـدۀ عـلـوم جهـان            صاحب چـشمه‌های بی‌پـایان

علم دنیا؛ نمی است از یَم تو

هست بالا هـمیـشه پـرچـم تو

نه فـقـط با رسـول هـم‌نـامـی            تـو به حـق آبـروی اسـلامـی

سـاقی امـشب مرا بده جـامی            به هـمـه گـفـتـه‌ام کـه آقـامـی

ای کـرم زاده، زادۀ حـسـنـی

به خـدا صاحب اخـتـیار منی

مـکـتـبـم قـال صادق و باقـر            مـذهـبـم قـال صـادق و باقـر

بر لـبـم قـال صـادق و بـاقـر            هر شـبـم قـال صادق و باقـر

ای کـلامت گـره‌گـشـای همه

آفــریــده شـدی بــرای هـمـه

درس تو درس پاکی و تقواست            عصمت و غیرت و عفاف و حیاست

هرچه داری ز روز عاشوراست            استقامت اساس درس شماست

پـیـرو راه توست کـشـور مـا

چون که فرزند توست رهبر ما

كــشــور مـا دیــار الله اسـت            آگه از فـتـنه‌های روباه است

دست دشمن همیشه كوتاه است            رهبر ما چراغ این راه است

گـر عـلـی سـاربـان بود داند

كه شـتـر را كـجـا بـخـواباند

گـلـشنِ وحـی اگـر جـلـوهٔ دیگر دارد            باغِ سـرسـبـزِ نـبـی مـیـوهٔ نوبر دارد

تا نهد سر به غبارِ قدمِ حضرتِ عشق            تا مـدیـنه دلـم احـساسِ کـبـوتـر دارد

فرشِ سیمین به فلک پهن نموده جبریل            خبر از تابشِ خـورشـیـدِ مـنـوّر دارد

زمزم و سعی و حجر همره کعبه گفتند            چه صـفـایی نـوهٔ سـاقـیِ کـوثـر دارد

غـنچـهٔ شکـر شکـفـتـه به لبانِ سجـاد            زین عطیه که در این خانه ز داور دارد

پدری در پـسـرش نـورِ خـدا می‌بـیند            دم‌بــه‌ دم آیـــنــهٔ نـــورِ بــرابــر دارد

پـسـری آمده از نـسلِ عـلـی و زهـرا            هیبتِ فـاطمی و صولتِ حـیـدر دارد

حِلم و صبرِ حسنی دارد و تقوایِ حسین            زینتِ زیـن‌العـباد، عـلمِ پـیـمـبـر دارد

ملکِ عرش بر او فخر و مباهات کند            فـلـکِ عـلـم از او جـلـوهٔ انــور دارد

چشمهٔ وحیِ خداوند از آن لب جوشید            صدفِ دانش از او ارزش و گوهر دارد

می‌شکوفد به لبش غنچهٔ «قالَ الباقر»            هر سخنور که سخن بر روی منبر دارد

خواندم از زمزمهٔ فاطمه، یا فاطمه‌اش            اُنس و الفت همهٔ عـمر به مادر دارد

مهرِ او در دلِ هر شیعهٔ اثنی‌عشری‌ست            ای خوش آن دل که چنین دلبر و رهبر دارد

هر که دارد گهرِ مهـر و تـولایش را            از دمِ مرگ به کف توشهٔ محشر دارد

باز هم گفت «وفایی» ز مدیحش، آری            لـذتـی نـاب‌تـر از قـنـدِ مـکــرر دارد

ابـر و باد و مه و خورشید خبر آوردند            در بهـشـتِ ابـدی شیر و شکـر آوردند

آسمان داده خبر؛ ماهِ رجب کرده حلول            گل تبسّم زده، بارانِ شعف کرده نزول

رحـمـتِ لـم‌یـزلی باز مـقـدّر شده است            نظـرِ لـطـفِ خـدا چـند برابر شده است

سـخـتی‌اش راحـتیِ روزِ قـیـامـت دارد            روزهٔ ماه رجـب بسکه فـضـیـلت دارد

سـربـه زیـر آمـده دارد چـقـدَر آرامـش            آنـکـه دارد هـوسِ نـاب‌تـرین آمـرزش

سَحری؛ عادت به خـوردنِ تربت دارد            ایـمـنی از عـطـش روز قــیـامـت دارد

وقتِ افطار؛ سرِ سفرهٔ در عرش برین            بیمه کرده همهٔ عمرِ خودش را پس از این

فصلِ بیداری و لحظاتِ خوشِ اقرار است            ماهِ برگشتن و دل دادن و استغفار است

می‌شود کوهِ گـناهان؛ همه تبدیل به کاه            می‌شـود چـند برابر حـسنه در این مـاه

تا زمین‌گـیر شود نـفْـس؛ مهـمّات بگیر            از خـدا نـیـمهٔ شب رزق مناجات بگیر

با اذان توبه کن و لحظه به لحظه هرگاه            "یا مَن أرجُوه" بخوان! سجده کن و خیر بخواه

امشب از عرش؛ به عـشّاق پیـاله دادند            دلِ مـا را که به مـیخـانـه حـوالـه دادند

پـنجـمـین جـنّتِ أعـلی، نـوهٔ خـیرِ کـثیر            اول مــاه رجـب آمــده بـا مــاهِ مـنــیـر

آرزویِ هـمه بـوسـیدنِ این قـرآن است            خانهٔ حضرت سجاد پُر از مهمان است

پـسری که پـدرش درس صحـیـفه دارد            باید از عـالـَم "ذر" لـوح و قـلم بردارد

با محبّت شده بی واسطه بخـشـندهٔ عـلم            بی‌جهت نیست اگر هست شکافندهٔ عـلم

داده دل را به بیاناتِ خوش حیدری‌اش            شبِ میلادش، هرکس شده پا منبری‌اش

روح و جان و شب و روزش شده ارزانیِ علم            پـدرش بـانیِ سـجـاده و خود بانیِ عـلم

شد محمد! به خدا حضرتِ فرهیخته است            رحمت و علم و عمل را به هم آمیخته است

می‌رسد از نـفَحاتِ نـفـَسَش صد شاعر            فقه و عرفان شده مـشتاق به قالَ الباقر

گـفـته این را که بـدانـد دلِ دائم گـمـراه            سببِ هر چه گرفـتاری بنده‌ست؛ گناه*

سخت بیماری و محتاج به درمانش باش            دلِ بیچـاره! بیا دست به دامـانش باش!

* ما مِن نَکبَهٍ تُصِیبُ العَبدَ إلاّ بِذَنبٍ

هیچ گرفتاری‌ای به بنده نمیرسد مگر به سبب گناه. الکافی، ج۲، ص ۲۶۹

ای رجـب بـا عـطـر تو آمیـخـته            ای به اذنـت بـاز بـاران ریـخـتـه

ای به پـیـشت عـلـم‌هـا زانـو زده            شمس پیـش نـور تو، سوسو زده

ای کـمـال حُـسـن نـاب پـنـج تـن            ای که از نسل حـسـینی و حـسن

ای هـمیـشـه نـام تـو، نـام کـریـم            ما هـمـه مـدیـون قـال الـبـاقـریـم

امشب از لطفت، گدایان را نواز            ای که باب جـود تو هـمّیـشه باز

ای شب یلدای هجـرت بیشتر از سال‌ها            ای حضورت در شب غم، بهترینِ فال‌ها

بخت کور عاشقان را باز کن یابن الحسن            تا به کی بسته به چین ابرویت اقبـال‌ها

سجده‌ای، اشکی، دعایی در نماز نافله!            بی‌ولایت بوی عصیان می‌دهد اعمال‌ها

کربلا! من اشک میخواهم که تطهیرم کند            چون شب جمعه شود تقسیم، شور و حال‌ها

کیستی تو که نگاهت به حرم راه‌نماست            طور سـینای تو تـصویرگر آینـه‌هاست

کیستی مرد که حاتم شب و روز خود را            بر سر سـفـره اکـرام تو مـانند گـداست

مَـثـَلِ عــلــم تــمــام عــلــمــای عــالــم            پیش عـلمت مَثَلِ قـطره کـنار دریاست

سی‌هزار از تو روایت شده از یک نفر است            همه سر چشمه‌اش از علم الهی شماست

حوزه و مجتهد و عالم و علّامه و علم            همه از برکت یک لحظه عمرت برپاست

عالـمان پیش تو یک عمر تـلـمّذ کردند            مذهب از سیره علمی شما پا برجاست

الـسـلام ای که تـویـی روح ولایت آقـا            این سلام از نظرم می‌گذرد کز طاهاست

ثـمـر پـاک‌تـرین عـشـق شما هـستی و            مادرت سرور زن‌های دو عالم زهراست

همۀ ارض و سما حـول شما می‌گـردد            نظری کن که نظر بر دل عشّاق رواست

نــور در روح نـمـاز تـو تـجـلـی دارد            در زلالـی نـگـاه تو خـدا هـم پـیـداست

آنقَدَر مدح تو را گفتن و خواندن سخت است            کین قلم جنس، فقط کار خود ذات خداست

شبی بزرگ که رازی بزرگ در بر داشت            رسید و پرده ز رازی چنان، خدا برداشت

شبی خجسته که فردای آن، به دامن باز            ز هر چه داشت جهان، گوهری گرانتر داشت

هـلال مـاه رجـب بـود و بـدر می‌تـابـیـد            سپهر قدر و شرف، آفـتاب دیگر داشت

شـب ولادت مـــولا امــام بـــاقــر بــود            که خاک از قـدمـش جلوه مکـرّر داشت

خوش آن طلیعه که تا دید حضرت سجّاد            عزیز فـاطـمه جا، در کنار مادر داشت

پـدر به روی پـسـر جـلـوه خـدا مـی‌دیـد            بـنـازم آیـنـه‌ای را که در بـرابـر داشـت

تو گفتی آن که غم روزگارش از دل رفت            ز بوسه‌ای که ز رخساره پسر برداشت

دو سبط ختم رسولان، دو رهبر خلـقـند            زهی امام که نسبت از آن دو رهبر داشت

سـلام عـالـم و آدم بر او که جـابـر نـیز            بر او سـلام، ز فـرمـوده پـیـمـبـر داشت

نشان زهد علی را به مسجد و محـراب            بیان عـلـم نبی را به روی مـنـبر داشت

مرا چـه حـدّ سـخـن در مـقـام دانـش او            که مکـتبش چو هشام فـقـیه‌پـرور داشت

وجـود او، بـه هـمـه مـاسـوا مـقـدّم بـود            اگرچه خـلقـت او را خـدا مؤخّـر داشت

به علم او که شکـافـنده عـلوم نـبی است            خـدای؛ رونـق اسـلام را مـقــرّر داشت

درون سنـگـر عـلـم و عـمـل قـیام نمـود            بسی مبارزه‌ها کاندرین، دو سنگر داشت

ز آزمـایـش پـرتـاب تـیـر، شـد مـعـلـوم            که آن امام همی دست و تیغ حیدر داشت

چه داغ‌ها که به جان و دلش ز غم‌ها بود            چه خاطرات که از کربلا به خاطر داشت

کمال و معرفتی را که یافت «روح خدا            «ز قطره‌ای است که از بحر علم او برداشت

امام ما که بزد پشت‌پا به شرق و به غرب            طریق پیروی از آن بزرگ رهبر داشت

مـتـاب از در آل عــلـی و زهــرا روی            که هر چه داشت «مؤید» ز فیض آن در داشت

باید شـروع کـنـیم به نـام خـدای علم            چون می‌رسد به گوش دوعالم صدای علم

غیر از یقین به ظن کسی اعتماد نیست            ظن و گمان و حدس تمامش فدای علم

باید تـمـام هـسـتی خـود را فـدا کـنیم            مثـل شـهـیـد اول و ثـانی برای عـلـم

باید نشست پشت در صاحـبان فضل            تا طی شود جوانی عـالّم به پای علم

ما جاهلیم چشم طلب سوی دست توست            تا ذره‌ای دهـید به مـا هم دوای عـلـم

برغیر اهل بیت به کسی رو نمی‌زنیم            تنهـا عـلی‌ست معـنی این انّـمای علم

آمـد شـکــافــنــدۀ آیــات مــحــکـمـه
آمـد نـتیـجـه و همه هـسـتـیِّ فـاطـمـه

باید همه به پـشت سـرت اقـتـدا کـنند            باید به نـام تو هـمه عـالـم دعـا کـنند

باید برای تو در آغـوش عـرش حـق            گـنـبد بنا کـنـند و ضریـحی بنا کـنند

عـلامـه‌هـای شـهـر هـمه نـوکـر شما            بـایـد گـدایـی در تـو مــاســوا کـنـنـد

آنان که دست به دامن غیر از شما زدند            باید تمام هـسـتی خود را قـضا کـنـند

گر پله‌های منبر هرکس به شأن اوست            باید به عرش منبر عـلمت به پا کنند

هرچـند خـاکی است مـزار شما ولی            هر شب ملائکه به مزارت صفا کنند

یوسف تویی و خلق حسودان بی‌خرد            باید تو را از عـالـم هـستی جدا کـنند

از یک طرف عزیزدل و نجل مجتبی
از یک طـرف عـزیزدل شاه کـربـلا

شد ذکر عـاشـقان جهـان باقـر العلوم            دارد به لب زمین و زمان باقرالعلوم

قـرآن تـمام؛ مـدح شما خانواده است            من کـیـسـتم کـنـم بـیـان؛ باقـرالعـلوم

شد حـرز روی لبِ عـلامه‌های شهر            هنگـام مـشکـلات عـیان باقـر العلوم

افـسـانه است قـصـۀ آرش و غیر هم            بر دست خود بگیر کـمان باقرالعلوم

تـسـبیح به‌دست شده زلیـخا به نام تو            گـشـتند عجـوزه‌ها؛ جوان باقرالعلوم

تنهـا به زیر پـرچم تو سـینه می‌زنیم            ذکرت شده‌ست ورد زبان باقرالعلوم

بر غیر دربتان بروم عین کافری است
کار تمام خلق به درب تو چاکری است

نوری رسیده اعلم خلق است باقر است            او باقر است عالم هر سرّ و ظاهر است

جـابـر بـود سـفـیـر پـیـام سلام وحی            او اعتبار این همه سال عمر جابر است

هرکس کنار درس تو درسی به پا کند            حقاً حـقـیـقـتـاً به خداوند کـافـر است

هر کس که جرعه آب دهد دست شیعه‌ات            والله او به دین خـداونـد نـاصر است

مرجع شدن به فهم عمیق کلام توست            هر کس که نیست پشت سر تو مقصر است

از راه دور دوباره صدا می‌کنم تو را            قلبم دوباره در حرم عرش زائر است

توحـیـد مـحـض آمـده در مـاه بندگی
آمد عزیز قـلب حـسـین روح زندگی

هر تیر می‌زنی نشسته است بر هدف            یوسف نشسته پشت در تو میان صف

مثل علی بگو «سالونی» که ارثیه است            این ارثیه است از طرف شاه لو کشف

باید برای قـبـر تو صـحـنی بـنا شود            بـا نـام حــیـدر و بـه نـام شـه نـجـف

دُرّی شییه تو به عـالم نبـود و نیست            دُرّی که دور تو شده زهرا چنان صدف

شیـرینی تـمامی عـمر نام باقـر است            عـمـر بـدون نام شـما می‌شـود تـلـف

نوکر شدن به پای شما پادشاهی است            دارد به عـالـمـیـن گـدایـی تو شـرف

عیسی به یک‌نگاه شما زنده می‌شود
جـبـرئیل هم کـنار شما بـنده می‌شود

هـلال مـاه رجـب مـقـدمت مـبارکـباد            دوباره پـرتـو رویت به شهر ما افتاد

سلام ماه خـدا مـاه عـفـو و بخـشایش            ز یـمـن تو شـده بـیت گـلـین دل آبـاد

سلام بر دو محـمد سلام بر دو عـلی            شرافت تو فزون‌تر شده‌است زین میلاد

بنات فاطمه هر یک ستاره‌ای رخشان            نـبـی‌ست از بـرکـات وجـود آنها شاد

امـام بـاقــر و پـنـجـم تـجـلـی افـهــام            ز شوق تـشـنه دانش به پـای او افتاد

گشوده دیده به چشمان حضرت سجاد            اگر غـلـط نبود او حـسین دیگـر زاد

قرابتی که اجین گشته با علوم و کمال            ز پایه علم و فـنون را نهاده او بنـیاد

ز فیض ماه رجب باب توبه هم باز است            خدا دوباره به خلقش ز لطف فرصت داد

خجل ز کرده و خودکامگی و بار گنه            به جاست تا که ز اعمال خود زنی فریاد

مرجب است از آن رو که ماه خودسازی‌ست            ذبیح نفس شدن خوش بود در این میعاد

اگرچه دم زدن از عشق بی‌تکلف نیست            غـلام درگـه تو هـر که شد بـود آزاد

ز فـیض ماه رجـب پر نما تو انبانت            که وِرز نیک بماند برای روز معـاد

مـیان روزه و شـب‌هـای آرزومـندی            به قدر گـوشه‌چشمی نما ز مهدی یاد

گـرامی وارثِ محـمـودِ احـمـد            امـام بــاقـری، نـامـت مـحـمّـد

فـروزان اخـتری برتر ز انجم            تو فخر عترتی، خورشید پنجم

امامی، حـجّـتی، دریای عـلمی            کرامت گستری، زیبای حـلمی

امــام و حـجـّت اهـل یـقــیـنـی            فـروغ آسـمـان، مـهـر زمـیـنی

گـشـادی بـال دانـش بر سر ما            گـشـودی راه دین در بـاور ما

از آن موجی که از علم تو برخاست            شریعت زنده و اسلام برجاست

ز دریای تو خـیزد موج دانش            درخـشـد نـام تو بـر اوج دانش

چشد هرکس نم از دریای علمت            سر ایمان نهـد بر پای عـلـمت

کدامین حوزه بی ابر تو بارد؟            فقاهت هرچه دارد، از تو دارد

فضیلت، جرعه‌نوش و مست جامت            حقیقت، سرخوشِ صهبای نامت

دلها به هم شانه به هم سرها به هم خوردند            خیل ملک از قسمت پرها به هم خوردند

بـر دیـدن مـاهـی که نـور فـاطـمـه دارد            در کهکشان انگار اخترها به هم خوردند

نور حـسین آمیخت با نور حسن، در تو            بالاخـره نـور بـرادرهـا به هم خـوردنـد

یک مرتـبه در اکـثر میـخـانه‌های شهـر            در وقت میلاد تو ساغرها به هم خوردند

در مکتبت هست علم قطعاً بهتر از ثروت            غیر از ابوذرها، ابازرها به هم خوردند

غیر از ابوذرها و سلمان‌ها، در این درگاه            در کـثـرت خُدّام قـنـبرها به هم خوردند

در رفـت و آمـدهـا به یـاد مـادر افـتـادم            در رفت و آمدها که هی درها به هم خوردند

ای وای، از آن کوچه‌های تنگ وقتی‌که            بر روی نِیْ چون جام مِیْ سرها به هم خوردند

روی بـال فـرشـتــه‌هـای خــدا            هـم‌صـدا بـا دعـای مـاه رجـب

بـفـرسـتـیـد بـا مـلائـک عـرش            صـلـواتـی به وسـعـت امـشـب

شـب مــیــلاد هــایــمــان مـثـل            شب دلدادگی، شب وصل است

این بـهـاری که از خـدا داریـم            یک بهار چهـارده فـصل است

آری امشب که جشن می‌گیریم            شب میلاد فـصل پـنجـم ماست

گل بـریـزید روی خـاک بـقـیع            که بقیعـش بهشت مردم ماست

اسـمـتـان مـثـل اسـم پـیـغـمـبـر            در مـیان نوشتـه‌هـای خـداست

نامـتـان هم هـمیشه در هـمه‌جا            ذکر خـیر فـرشته‌های خـداست

چــارمـیـن مـیــوۀ دل حــیــدر            چـارمـیـن نـور چـشـمـی مـادر

جابـر آورده پیـش محـضـرتان            اشـتــیــاق ســلام پـیــغــمــبــر

از پــدر هـیـبـت حــسـیـنـی را            در رگ و خون و جان و تن دارید

از طــریــق ســیـــادت مـــادر            سیرت و صورت حـسن دارید

آب یـعـنی که روشـنـایی عـلـم            عـلـم یـعـنی که نـور پاک شما

پس عـصا را شما زدی بر آب            تا گـذر کـرد حـضرت مـوسی

حـرف حـرف کـلامــتــان آقــا            روی دل‌هـا طـبـیـب مـی‌ریـزد

قـوم جــابــر بـه شـوق مـی‌آیـد            از درخـتی که سـیب می‌ریـزد

نـامـتـان را به زیر لب می‌برد            کـه بـه آتـش پــریـد ابـراهــیـم

گوشه‌ای از شکوه نور شماست            مـلـکـوتـی کـه دیـد ابــراهـیــم

بـی ولای عـلـی و مـهـر شـمـا            فــایــده‌ای نــمـی‌کـنـد ایـــمــان

دین چه چیزی است جز ولای شما            یا چه چیزی است جز محبتتان

وقتی از کـوچـه‌ها عـبور کـنید            کـوچه از شـوق می‌شـود دریـا

بس که در وصفتان به هم گفتند            اشـبـه الـنـاس بـه رســول خـدا

منم تشنه، تویی باران، منم قطره، تویی دریا            منم پائین‌تر از پائین، تویی بالاتر از بالا

تویی فرزند ختم الأنبیا، فرزند خیر الناس            تویی فرزند خیر الأوصیا، فرزند اعطینا

ببخش از این که عمری چشم‌های بی فروغ من            نمی‌دیـدند نـورت را کـنار زینب کـبری

دم از تو می‌زند "وَالْفَجْر" هر صبحی که می‌آید            قسم به چادرت، به لیلة القدرت، إِذَا یغْشى

تو با تیغ کلامت کفر دشمن را در آوردی            شبیه خواهرت زینب، شبیه مادرت زهرا

مقامت مثل قبر مادرت پنهان‌تر از پنهان            ولی نور تو پشت ابر هم پـیداتر از پیدا

بلاغت، می‌چکد از خطبه‌هایت واژه در واژه            فصاحت، ذوالفقاری در بیانت محکم و شیوا

چه می‌بیند؟ همان حیدر، به وقت خشم تو، طوفان            چه می‌بیند؟ همان زهرا، به وقت خطبه‌ات، دریا

بخـوان بین رجـزهایت "عـلیٌ حُـبُّه جُنَّه            قَسیمٌ النّارِ وَ الجَنّه وَصیُّ المُصطفی حَقّا"

"امامُ الاِنسِ و الجِنَّه" که تا دشمن بفهمد تو            علی هستی؛ علی هستی؛ علیِ عالی اعلا

نرنج از تهمت اغیار، عروس جعفر طیّار            که بی رحم است این تاریخِ پُر تحریف و بی مبنا

چنان از اشک تو بارانی است این جاده می‌ترسم            که بعد از رفتنت دیگر بماند ناقه در گِل‌ها

من از اندوه می‌گویم، من از اندوه می‌خوانم            و می‌دانم نمی‌دانم از اندوهت کمی حتی

اگر چه بغض داری، اشک داری، غصه‌ها داری            ولی در چشم تو زیباست تقدیر خدا، زیبا

تو بعد از کربلا سمت مدینه آمدی یک شب            چه باید گفت آن شب را، به غیر از لیلة الأسراء؟

سرودی و همه با گریه و ناله به همراهت            چنین گفتی (وَ اَخبِر جَدَّنا اَنّا اُسِرنا) را*

اگر شعر آن چه تو فرموده‌ای باشد، نمی‌دانم            چه می‌گوئیم پس ما شاعران از روز عاشورا

*نقل شده که‌ حضرت اُمِّ‌کلثوم (س) پس از بازگشت از سفر شام و در بدو ورود به مدینه، زمانی که شهر پیامبر (ص) از دور پدیدار شد، با حزن و اندوه بسیار، شهر مدینة النبی را با شعری خطاب قرار دادند و در یکی از ابیات، چنین فرمودند:

وَ اَخـبِـر جَـدَّنـا اَنّا اُسِـرنا            وَبَعدَ الأسر  یا جَدّا سبینا

به جدمان خبر بده که ما اسیر شدیم و پس از اسارت‌، ای جد بزرگوار ما به انواع مصائب اسارت مبتلا شدیم‌.  بحارالأنوار، ج ۴۵، ص ١٩٧