اشعار

به حضور حضرت چشم تو شده سِرِّ آئینه بر ملا            به نفیر نافذ هر دمت به اجابت آمد هر دعا

که به یمن مقدمت آمده به شعف طلیعۀ اقتضا            به مقام حادث ذات می که تویی کتابت اصطفا

سر سجده برده به قامتت شریان جرعۀ ابتلا

یم استجابت هو هوَ به عبادتت شده بی‌قرار            نرسد به منزل می فروش که عیان شود رخ نوبهار

مگر از شمیم صحیفه‌ات بزند پیالۀ بیشمار            که تو انتهای اجابتی به تو ملتجی شده روزگار

به دعای حضرت اشک تو به اجابت آمده هر دعا

تویی آنکه نام جناب تو شده زین زینت عابدین            لمعات نور قدیم تو به حدوث عیان شده در زمین

قدحی که پُر شود از دمت شود آیت ره متقین            که شعاع اقدس فیض تو بُوَد اصل شائبۀ یقین

به دو دیده دیدۀ دل رسد به اشاره‌ات سوی کبریا

عجبا ز تاک دوچشم تو که زغصه آمده خونفشان            چه اقامه‌ای چه مقاله‌ای که ز اشک چشم تو شد عیان

گذری به رهگذر بلا به نوای خستۀ کاروان            همه خار و نشتر و کعب نی ره شام و شادی شامیان

به اسارت آمده سوی تو غل جامع از شرر بلا

تو خطیب خطبۀ عزتی تو بدیع روح عبادتی            تو قیام قائم غربتی تو کتاب و نص سیادتی

تو امام روز قیامتی تو علیم علم شهادتی            که اسیر صبر تو شد ستم که تو روح حکم ولایتی

به مقام نوری حضرتت به تجلی آمده هل اتی

همه شور شعر بلاکشان نفسی ز نشئۀ جام تو            شرر شرارۀ یعدلون اثری ز شرح کلام تو

صفحات مصحف صبر خم غلیان فیض مدام تو            نرسد کسی به شکوه دل مگر از جواز مقام تو

شرف مقام حضور تو جلوات جلوۀ من تشاء

شب بی‌دلی دل بیدلال همه طوف کعبۀ کوی تو            مه کامل‌آئینه‌ای که زد می حیرت مه روی تو

اثری که محفل می کشان گره خورده بر شب موی تو            شعفی شبی چه شود رسد اثرات خلسه ز سوی تو

اگر این چنین شود آن شود که شود فنا غزل بقا

کلمات مصحف عشق تو به عبارت آمده برزبان            نفحات سِرّ نفحت از دم حضرتت شده در بیان

گِل آدمی به ولای تو زده ره به جانب لامکان            اثر از نگاه تو داده جان به گلی که آمده نیمه‌جان

که پریش طرۀ حضرتت شده شوق عاشق مبتلا

در دل قصری مجلل، در اتاقی مرمرین            در سرایی پرنیان‌پوش و حریری دلنشین

با نسیم شب شکوه شمعدان خاموش شد            قصر در خوابش فرو رفت و جهان بی‌هوش شد

لحظه‌ای باران گرفت و ماجرا تغییر کرد            خواب شیرین تو را آخر خدا تعبیر کرد

چشم‌هایت را گشودی دیدی آن منظور را            در دل رؤیای صادق درک کردی نور را

خواب آن‌شب چشم‌های بسته‌ات را باز کرد            قلب تو بیدار شد، آیـنده را  آغـاز کرد

خوب دانستی که آن رؤیا فقط رؤیا نبود            نور آن بانو که خواب از چشم‌هایت می‌ربود

نور زهرا بود و غرق آفتابت کرده بود            چشم تو روشن که زهرا انتخابت کرده بود

آتشِ افـتاده بر جـانت چه زود آرام شد            نور ایـزد در وجـودت شعـلۀ اسلام شد

سرنوشتی نو بنا کردی، جهانت جان گرفت            راه سخت پیش رو را اشتیاق آسان گرفت

از خراسان تا مدینه راه بسیار است؟ نه            این مسیر آرزوهای تو دشوار است؟ نه

در دلت عشق حسین بن علی روشن شده‌ست            مرزها را درنوردیده‌ست و هم‌میهن شده‌ست

شاه بانو! شهر را لبریز ایمان کرده‌ای            چشم تو روشن، جهان را نورباران کرده‌ای

آرزوهـای بـلـنـدت را به سـر آورده‌ای            بانو از سوی خدا امشب خبر آورده‌ای

در مسیـر رشـته‌های نـور بالا رفـته‌ای            از میـان آسـمان قـرص قـمـر آورده‌ای

دختر ایران! عروس هـاشـمیون! حـبّذا            از تـلاقی دو دریـا صـد گهـر آورده‌ای

آینه در آینه این طفـل تکـثـیر عـلی‌ست            خوب‌تر از خوب‌تر از خوب‌تر آورده‌ای

می‌شود فهـمید از لبخـند پُرمهـر حسین            بهترین فرزند را از هر نظر آورده‌ای

شهربانو لحظۀ مـادر شدن لخـتی بخـند            با حسین و با علی در اوج خوشبختی بخند

مادر! امشب شعر با دست شما تفویض شد            از عـلی بن حـسین بن عـلی لبـریز شد

آن‌که در اصل و نسب می‌گفت: «انا بن الخیرتین»            در عبادت کیست مانند علی بن حسین؟

با دعـای مـستـجـابش باز شد سجـاده‌ها            دست او شد دسـتگـیر ما هـمه افـتاده‌ها

دین ما از زینت اهل عبادت جان گرفت            از مناجاتش صحیفه رنگی از قرآن گرفت

خاک ما با اشک زین‌العـابـدین آمیخـته            اشک نه، از چشم او یک کربلا خون ریخته

شهربانو! مـادری کردی برای ما تـمام            یا عـلی بن حـسـین بن عـلـی آقا سـلام

شبیهِ سیبِ غلطانی که از جوی تو می‌آید            دلِ سرگـشـتۀ ما از شبِ مـوی تو می‌آید

تو آنقدر از خدا سرشار هستی که نمی‌دانیم            که این عطرِ خداوند است یا بوی تو می‌آید

تو از آن جلوه‌هایِ ذاتیِ حقی که از لاهوت            علی حق و علی حَی از دَمِ هویِ تو می‌آید

حسین آنقدر عادت بر تماشایِ علی دارد            به هرجا می‌رود تنها دلش سوی تو می‌آید

حسین است و علی اکبر رسول الله را آورد            امیرالمومنـینش هم که با روی تو می‌آید

کنارِ شهـربـانو فـاطـمـه ذوقی دگر دارد            که از این مـادرِ ایـرانیان بویِ تو می‌آید

خدا می‌خواست میدان‌داری‌ات پنهان شود وَرنَه            سلحشوری علمداری به بازویِ تو می‌آید

گره بر اَبرویت ای‌کاش می‌دادی و می‌گفتند            کجیِ ذوالفـقـار آری به اَبرویِ تو می‌آید

خدا می‌خواست دستت بسته باشد وَرنَه با تیغی            سرِ گردن‌کشان در زیرِ زانویِ تو می‌آید

خدا را شکر در بیچارگیِ ما در این ایام            به دادِ ما دعـاهـای تو دارویی تو می‌آیـد

بخوان "یا مَن تُحَلُّ..." تاکه حل گردند مشکل‌ها            که هرجا سائلی باشد سرِ کویِ تو می‌آید

چه خاکی خطبه‌هایت بر سرِ آلِ یزید آورد            هنوز از کاخِ ویرانش هیاهویِ تو می‌آید

دلِ زینب کنارت قرص می‌شد در تمامِ راه            که پایش بعد عباسش‌ به زانوی تو می‌آید

« ندانم دل کجا می‌نالد از دردِ گرفتاری            صدایِ چینی‌ای از چینِ گیسوی تو می‌آید»

نمی‌دانم چه آمد بر سرت از کوفه تا شام            صدایِ فـاطـمه از دردِ پهـلویِ تو می‌آید

اذن از پدر گـرفـتم، تا از پسر بخـوانم            با اشک شوقِ جاری، با چشم تر بخوانم

بـا نـیـت تــعــبــد در ایـن شـب تــولـد            از مظهـر تهجد، شب تا سحر بخـوانم

در دوری از مدینه، سجـادیه‌ست سینه            با جان و دل به یادش، خَمسَ عَشَر بخوانم

دین در مـقـالـۀ او، بـر لـب رسـالـۀ او            در جان خـطـبه‌اش قرآنی دگر بخوانم

روشن شود زمین از نور جبین حضرت            این نورسیده را من، قُرص قمر بخوانم

اسم عـلی گـذارد بر بچه‌هـایش ارباب            تا از نخـست امـام خود بیـشـتر بخوانم

الگوی من کُمیت است، شعرم از اهل بیت است            حیف دو روز عمر از، کوه و کمر بخوانم

من بی‌فروغ ماندم؛ پس ماه هر شبم باش

نوری بده به شعرم؛ قدری مخاطبم باش

دلبـر اگر تو هـسـتی، دلـداده شهـربانو            از شوقْ روی پـایت، افـتـاده شهربانو

ناز قــدوم پــاکـت، ســجــادِ خــانـواده            با شوق پهـن کـرده، سجـاده شهـربانو

تا قسمت تو باشند، در خدمت تو باشند            آمـاده اسـت اربـاب، آمـاده شـهـربـانـو

با گـیـسـوی کـمـنـدت، پیـشانی بلـندت            همواره نـقـش بسـتی، در یاد شهربانو

زیبـاتر از جمـالـت، والاتـر از جـلالت            هرگز به خود ندیـدند، اجداد شهـربانو

بعد از غـزل نـوشـتـن، نذر عـلیِ لـیلا            مدح تو را بگـویـم، سـجـادِ شـهـربـانو

شاعـر ز مدح پـاک تو دست بر ندارد

شعرم به خوبی تو، مضمون دگر ندارد

انگـیـزۀ تـغـزل، ادعـیـۀ صحـیـفـه‌ست            شعری که مدح او نیست، از ریشه‌اش ضعیف است

کی با دو دست بسته، شد از جهاد خسته؟!            دشمن تفکراتش، سرتا به پا سخیف است

بیمار خیمه‌ها نیست؛ این حرف مشمئز چیست؟!            تخریب اسـاس کـار ذریۀ سـقـیـفـه‌ست

فتح الفـتوح او را، از کوفـیان بپـرسید            نسل علی که ابن مرجانه را حریف است

شعری که بی‌هدف نیست یعنی که بی‌شرف نیست            شعری که حق بگوید، نزد خدا شریف است

شعرم به وجد آمد، وقتی از او سرودم            من با سرودن از او، حال دلم ردیف است

هم شیعه مسلکـم از فیض دعای سجاد

هم عاقـبت بخیرم از سجـده‌های سجاد

شاعر به غیر از این‌ها حرفی دگر ندارد            امروزه شعر خـنـثی قـطـعاً ثمر ندارد

راه نـجــات تـنـهــا راه ولایـت و بـس            راهی جـز این نـداریم؛ اما اگـر ندارد

این خاکْ پُر بها شد، تا بیمۀ رضا شد            غیر از نگاه حضرت، ایران سپر ندارد

ما جای ان یکاد از سلطان طوس خواندیم            وقتی که دشمن ما، جز دردسـر ندارد

در سینه درد و رنج است، صد کربلای پنج است            پس توپ و تانک و ترکش، دیگر اثر ندارد

سیدعـلـیِ ایـران، شـیـخ نـعـیـمِ لـبـنـان            خاورمـیـانه قـطـعاً کـم شـیـر نر ندارد

یک عمر در نبردیم، از جبهه برنگردیم            شیعـه از اعـتـقـاد خود دست بر ندارد

در سـایـۀ پیـمـبر، لـشکـر اُسـامه دارد

تا انقـلاب مهـدی، نهـضت ادامه دارد

گـفـتم ابوفـاضل نوشـتم یا اباالفضل            دیـدم دلـم ره می‌سـپارد تا اباالفضل

حرف از می و پیمانه و ساقی‌ست یعنی            باید در این میخانه باشم با اباالفضل

خـاکـم ولی ناچـیز نـه، زیرا نـرفـتم            زیر قـدم‌هـای کـسـی الا ابـاالـفـضل

گفتند و خواندیم و شنـیدیم و ندیـدیم            سقا فرات است و خود دریا اباالفضل

تا یـاد دارم دلـبـر و دلـدارم او بـود            دیروز او امروز او فـردا اباالفصل

در قبرم آن پائین دلم قرص است زیرا            دارد مـرا می‌بـیـند آن بالا اباالفضل

عمری برایش نوکـری کردم، یقـیناً            پرونـده‌ام را می‌زند امضا اباالفضل

ای عاشقان! ای عاشقان! عالم سراپا ناز شد            سیمرغ قاف عشق را، هنگامۀ پرواز شد

زاسرار خلقت بهر ما، افشا هزاران راز شد            کلک جهـان‌آرای حق، آمادۀ اعجـاز شد

از فرط شادی و شعف، عفو گنه آغاز شد            باب‌الحوائج آمد و درهای رحمت باز شد

ساقی! بیاور جام می، چون اشجع‌الناس آمده

عاشوریان را مژده ده، برگو که عباس آمده

از دامن ام‌البنین، ماهی به یثرب سر زده            کز حُسن رویش طعنه‌ها، بر خسرو خاور زده

پهلو به پهلـوی عـلی، مانند شیر نر زده            گل‌بوسه‌ها بر دست او، داماد پیغمبر زده

از بهر یاری حسین، تکبیر از دل بر زده            پرچم عـلیه دشـمـنان، بر قـلـۀ باور زده

ساقی! بیاور جام می، چون اشجع‌الناس آمده

عاشوریان را مژده ده، برگو که عباس آمده

سرچشمۀ آب بقا، جوشد ز چشم مست او            گردد فدایی حسین، از چشم مستی هست او

عفو گناه ما کند، خالق به ناز شصت او            دل بر حسینش بسته او، نازم به بند و بست او

هستی دهد در راه حق، هستی شود پابست او            تا دین نیفتد از بها، افتد ز پیکر دست او

ساقی! بیاور جام می، چون اشجع‌الناس آمده

عاشوریان را مژده ده، برگو که عباس آمده

او آمده تا خویش را، سرمست شیدایی کند            کز مستی و شیدایی‌اش، بر خلق آقایی کند

در کـربلای پُر‌بلا، جـنگی تمـاشایی کند            در خدمت پیر عطش، لب‌تشنه سقایی کند

صدها هزاران درد را، درمان ایمایی کند            زانفاس گرم خویشتن، کار مسیحایی کند

ساقی! بیاور جام می، چون اشجع‌الناس آمده

عاشوریان را مژده ده، برگو که عباس آمده

از روز اول مایۀ، عز و وقار زینب است            در کربلای پُر‌بلا، او پاسدار زینب است

در موقع اندوه و غم، او غمگسار زینب است            اهل حرم را محرم و، آئینه‌دار زینب است

پشت و پناه و همدم و، همکار و یار زینب است            هر جا که نام زینب است، او در کنار زینب است

ساقی! بیاور جام می، چون اشجع‌الناس آمده

عاشوریان را مژده ده، برگو که عباس آمده

پرچم‌فراز دین حق، پروردۀ مولاست او            چون در شجاعت رهبری، بی‌باک و بی‌پرواست او

همسنگر آزادگی، با یوسف زهراست او            باب‌الحوائج در جهان، بر خلق ما فیهاست او

غیرت بسان قطره و، در مرتبت دریاست او            ناموس حق را حامی و، غارتگر دل‌هاست او

ساقی! بیاور جام می، چون اشجع‌الناس آمده

عاشوریان را مژده ده، برگو که عباس آمده

باشد حسین فاطمه، چون شمع و او پروانه‌اش            جان می‌کند ایثار او، چون او بُوَد جانانه‌اش

کرب‌وبلا میخانه و، او ساقی میخانه‌اش            حق از می قالوا بلی، پُر می‌کند پیمانه‌اش

آب فرات آمد به جوش، از نعرۀ مستانه‌اش            آزاد‌مردی زنده شد، از همت مردانه‌اش

ساقی! بیاور جام می، چون اشجع‌الناس آمده

عاشوریان را مژده ده، برگو که عباس آمده

دل به دستت می‌سپارم ای «امانت‌دار دست»            خاکِ پایت می‌شوم، می‌شویم از اغیار دست

امتحان کن تا ببینی مرگِ یک دلداده را            پا بکش از خانۀ دل، از سرم بردار دست

جانِ بر لب می‌رسد آخر به پابوست، اگر            وقتِ جان دادن نگه دارند یک مقدار دست

تازه می‌فهمم گـرفـتی بـارهـا دسـتِ مرا            لحظه‌ای که در قیامت می‌کند اقرار دست

قیمتِ پابوسی تو هر چه باشد روی چشم            مثلِ وقتی که جـدا کردند از زوّار دست

آبروی بی‌خـریـدارانِ مُــفـلـس را بـخـر            لابلای زر خریدان روی ما بگذار دست

نوبتِ اعـجـازِ "یا باب‌الحَـوائج" می‌رسد            تا طبیبان می‌کشند از ماندنِ بیمار دست

دست‌گیرا! روز محشر دستِ ما را هم بگیر            ای که حتی عاقبت می‌گیری از کفار دست

تیر بارانِ تـنـت را اشـک‌بـاران می‌کـنـم            حالتِ مشکت به چشمم می‌دهد هر بار دست

چشم‌هایت روی دیدارِ بـرادر را نداشت            با گلابِ اشک، شست از آخرین دیدار دست

بـاز فـلـک آیــنــه‌بـنــدان شـده            جـلـوۀ آسـمـان دوچـنـدان شـده

ماه، سـتـاره‌ریـز و شادان شده            مهر، زرافشان شده، خندان شده

فضای نُه فلک چراغانی است

که در مدینه باز مهـمانی است

مـژده کـنـون به بـاغـبـان آمده            بـهـار سـوی بــوســتــان آمـده

یـک گـل حـیـدری‌نـشـان آمـده            مــاه بــنـی‌هــاشـمــیــان آمــده

چهرۀ این قمر بسی دیدنی‌ست

بوسه ز رخسارۀ او چیدنی‌ست

شمیم نابش به فـضا پخـش شد            به هـمـره بـاد صـبـا پخـش شد

عطر حضورش همه‌جا پخش شد            فروغ نورش به سما پخش شد

فضا از او زینت دیگر گـرفت

فلک از او جلوه و زیور گرفت

اُم‌بـنـیـن شـاد ز مـیـلاد اوسـت            مـحـو جـلالـت خـداداد اوسـت

ادب نـشـانـه‌ای ز اولاد اوست            عشق و شرف مایۀ بنیاد اوست

محو جمال حق‌پرستش علی‌ست

بوسه‌زن چهره و دستش علی‌ست

گفت که نـور هر دوعینم تویی            زینت من تـویی و زیـنـم تویی

فـروغ نـور مـشـرقـیـنـم تـویی            گـفت که حـمـزة‌الحـسینم تویی

ساقی لب‌تـشـنـه، لـب عـلـقـمـه

تو را صدا زند "پـسر" فـاطمه

حـسـن فـروغ مـاه عـبـاس شد            حـسـیـن جـلـوه‌گـاه عـبـاس شد

عــلـی چـراغ راه عـبـاس شـد            نـگـاه در نـگــاه عــبــاس شــد

نور خـدا به چـشـم عـبـاس دید

درون گـنـجـیـنه‌اش الماس دید

زمـان، زمـانـۀ ابـوالفـضل بود            به لـب تـرانـۀ ابـوالـفـضل بود

علـم به شـانـۀ ابـوالـفـضل بود            فضـل، نـشـانۀ ابـوالفـضل بود

لطف و کرم، نشانۀ جود اوست

چشم همه به جود مشهود اوست

نام ابوالفضل چنان زمزم است            به زخم سینه‌های ما مرهم است

کسی که فخر عالم و آدم است            باب حـوائـج هـمـه عـالـم است

عقده‌گشای عـقـده‌های گلـوست

نگاه هر که درد دارد به اوست

دل مرا پُـر از نـوا کـرده است            غرق نـوای نـیـنـوا کرده است

معطر از عطر دعا کرده است            هوایی کـرب‌وبـلا کـرده اسـت

باز عطایی به «وفایی» ببخش

صله به او کرب‌وبلایی ببخش

ای دست طلب بسته به دامان اباالفضل            بسپار دل خـویش به دستان اباالفضل

سر می‌رود از خاطره‌ها عطر گل یاس            هر جا بدمد عـطر گـلـستان اباالفضل

امواج عجیبی‌ست در این دشت عطش‌نوش            گیسوی دلاویـز و پـریـشان اباالفضل

هر حلقۀ آن زلف پُر است از دل پُر خون            در بـند و رها گـشتۀ درمان اباالفضل

دل‌داده و جان‌داده و سرداده و سرمست            این است فـقـط حال محـبان اباالفضل

شب مُردم و در صبح جنون زنده شدم باز            عشق است و سحرخیزی یاران اباالفضل

"بر من که صبوحی زده‌ام خرقه حرام است"            این رزق حلالی‌ست ز دستان اباالفضل

می‌گریم و می‌میرم و سر می‌کشم از خاک            هر لحظه منم گوش به فرمان اباالفضل

این دل که چنان شمع پُر از سوز و گداز است            شرمنـده شد از دیدۀ گـریان اباالفضل

بسیار گـدا شاه شد از دست کـریـمش            دریـای عـطا سـفـرۀ احسان اباالفضل

یـارا بـرسـان مـنـتــقـم خـون خـدا را            یارا بگـشا این گره را جان اباالفضل

آغـاز می‌کـنـم سـخـنـم را به نـام ماه            دم می‌زنم دوباره ز لطـف مـدام ماه

سر می‌زنم به دور سرایش تمام سال            شعبان که می‌شود به خدا در تمام ماه

خیره به دست رازق باب الحـوائجـم            چون دست‌گیری است فقط در مرام ماه

فردا که می‌رسد همگی غبطه می‌خورند            هم اولـیـاء و هم شـهـدا بر مقـام ماه

در سجده خواستم که در این شام با شکوه            خاک سرای دوست شوم یا غلام ماه

دار و نـدار خود همه را بذل می‌کنم

هر بـنده را مـرید ابالـفـضل می‌کـنم

تا که صدای شیـر دلاور شـنـیده شد            لـبـخـنـد بـر لـب اســدالله دیــده شــد

تبریک را به حضرت اُم البنین بگو            کوه ادب ز کــوه ادب آفــریــده شــد

با صد امید ارمنی آمد به مجـلـسـش            عباس مشتری است، یقین کن خریده شد

این چشم کال ما به نـوایی نمی‌رسید            با آب مشک حضرت ساقی رسیده شد

کف می‌زنیم و باز کمی گریه می‌کنیم            دیوانـگـی ما به کـجـاهـا کـشـیده شد

دینم کنار مـاه فقط کامل است و بس

صحن دلم به نام ابوفاضل است و بس

عمری دخیل و سائل کاشانه‌ات شدیم            مست از سبوی کوثر میخانه‌ات شدیم

از بس به ما بزرگی و شوکت رسانده‌ای            معتاد بر مـواهـب پـیـمـانـه‌ات شـدیم

ما پست‌ها کجا تو کجا پس خودت بگو            اصلا چه شد که ما همه دلداده‌ات شدیم؟!

حاشا به تو اگر که مریض از درت رویم            امشب که جمع، بین شفاخانه‌ات شدیم

آتش بزن تو این همه پَر را کنار خود            حالا که شمعی و همه پروانه‌ات شدیم

بالای کعبه خطبه بخوان بنده‌ات شویم

ما آمـدیـم تـا که پـنـاهـنـده‌ات شـویـم

در کـاروان عـشـق سـپـاه عـقـیله‌ای            این روزهـا محـافـظ راه عـقـیـلـه‌ای

در لفظ عام اگر چه که ماه قـبـیله‌ای            اما علی الخصوص تو ماه عـقیله‌ای

در این مـسـیر قـوت قـلـب رقـیـه‌ای            در این مسیر ضربِ سلاح عقـیله‌ای

فکر کسی به هتک حریمش نمی‌رسد            تا عـلـت شـکـوه نـگـاه عــقــیـلــه‌ای

گیرم که روی نیزه رَوی باز حیدری            در مـجـلـس یـزید، پـنـاه عـقـیـلـه‌ای

ای تو رکـاب زینـت بـیت ابـوتـراب

آبی بریـز، تـشـنه شده کـودک رباب

رو کرده هر آئیـنه به آئین اباالفضل            هر کس که مسلمان شده با دین اباالفضل

از جانب خورشید به من مرحمتی شد            چون گوش سپردم به فرامین اباالفضل

لب‌تـشنگی آل عـبا چیز کـمی نیست            از منظر چشمان جهان‌بین اباالفضل

شرمندگی از اهل حرم هست پدیدار            از حالـت پیـشانی پُر چـین اباالفضل

زیباتر از این چیست که در معرکۀ عشق            زهـرا برسد بر سـر بالـین اباالفضل

هسـتـیـم گـدایـانِ درِ خـانـۀ عــبــاس            هستیم به عالم همه مسکین اباالفضل

او باعث و بانی شده تا شعـر بگویم            دریـای مـعـانی شده تا شعـر بگـویم

مرا وصـل کـرده نـیـازم بـه تـو            رسـیـدم در اوج نـمــازم بـه تـو

ســراپــا نــیــازم، بـنـازم به تـو            بـفـرما! که جـان را بـبازم به تو

تویی قـلبـم و بی‌تو سنگـم حسین

بدان که بدون تو لـنـگـم حـسـین

شـرف بر عـقـیـق یـمن می‌دهی            مِــی از بــادۀ پـنـج تـن می‌دهـی

سـبو را، ز دست حسن می‌دهی            به من اذن نـوکـر شـدن می‌دهی

در خـــانـــۀ تــو ادب مـی‌کــنــم

فقـط گـریـه از تو طلـب می‌کـنم

درست است سنگین شده پوشه‌ام            درست است بی‌زاد و ره‌توشه‌ام

هنوز از نجف، مست آن خوشه‌ام            به دنبـال بـوسه به شـش‌گـوشه‌ام

به شوق تو پَر از قـفـس می‌کشم

به دور ضریحت نفـس می‌کـشم

شود کوثر، اشکِ گـران‌قـیمـتت            شـفـا مـی‌دهـد چـای بـا تـربـتـت

نـصـیـبم نـمـا بـاز هم رحـمـتـت            مـنـم رعـیـتِ رعـیـتِ رعـیـتـت

عبای خودت را به چـشمم بکش

به این پیکـر زخـم، مرهم بکش

به روی رکـابـم نـگـیـن می‌زنـم            رویش نقش عرش برین می‌زنم

عـلـم را به روی زمـین می‌زنـم            درِ بـیـتِ اُم الـبــنــیـن مــی‌زنــم

بهـین مَه به هفت آسـمــان آمــده

عــلـــمـــدار اربــاب‌مــان آمــده

صفا داده اشکـش به جریان نیل            ز لعـلـش طلب می‌کـند سلـسبـیل

اسـیـر نگـاهـش شـده جـبـرئـیـل            به قـنـداقـه‌اش جـان عـالم دخـیل

فـدای دو تـا چـشـم او نـشـأتـیـن

بـقـربـان دسـتـان ذخـر الحـسـین

رجـزهاش از الان همه حـیدری            شده کـار شـمـشـیر او صفـدری

ابالـفـضلیَ است و عـلی اکـبری            زنــــد گـــردن اولـــی آخــــری

به رگهای او غیرت زینب است

قـدش سـایـۀ قـامـت زیـنب است

جـهــنـم بـپـا مـی‌شـود بـا تــبـش            بهـشت است مدهـوش جـام لبش

عـلـی جلـوه‌ها کرده در یا ربش            به زهـرا رسـید از نـمـاز شبـش

زیـارت کـه بـا زمـزمه می‌روم

هـمـان اولـش عـلـقـمـه مـی‌روم

عـلی را بـبـین و هـوالـهـو بـزن            گدا باش و صرفاً به او، رو بزن

فـقـط پـیش پـاهـاش، زانـو بـزن            دم از زادۀ شــهــربــانــو بـــزن

جهان، مست عطر سه سردار شد

حـسـیـن بن حـیـدر پـسـردار شد

چه عشقی‌ست ذکر و وضو داشتن            در این دست خـالی سـبو داشتن

امــیــد فـــراوان بـه او داشــتــن            درِ خــانـــه‌اش آبـــرو داشــتــن

دمش گرم! سینه زدن رزق اوست

محرم صفرهای من رزق اوست

خــریــدارِ آه گـرفــتــارهــاسـت            شـفــابـخـش آلام بـیـمـارهـاسـت

دعـای سـحـرگـاهِ بـیـدارهـاسـت            غـمـش کـاسۀ آب افـطـارهـاست

قـنوتش مـناجـات شعـبانـیه است

همه روضه‌ها را خودش بانی است

دلـش ابـری از آسـمـانِ حـسـیـن            بـلا دیـده در کــاروانِ حـسـیــن

کـجـا می‌رود در امـانِ حـسـین؟            چه دارد به سر، ساربانِ حسین؟

صدا زد به این حج، پریشان برو

عـقـیق خـودت را بـپـوشان برو

بـاد از جانب صحـرا خـبـری آورده            آسمان قید نزولش خدمه باران است

ابرهامان همه در معرض اشک شوق‌اند            و زمین چشم به راه قدم باران است

بر روی خاک پر وبال ملائک پهن است            از مـسـیــر گـذر اُمِّ بـنـیـن آمــده‌انـد

همه دور سر این ماه پسر می‌گردند            دسـت بـوس پـسـر اُمِّ بـنـین آمـده‌انـد

در توان چه کسی هست که با آمدنش            خلق را وجۀ او سر به سجود آورده

فـاطـمـه بـنـت اسـد اُمِّ اسـد گـردیـده            کودکی‌های عـلی را به وجود آورده

خانه با آمـدنش رونق بـسیار گرفت            باغ را عـطر گل یاس بهـاری کرده

سالـهـا مـنـتـظر آمـدنـش زینب بـود            روی او فاطمه سرمایه گذاری کرده

نه فقط شیعه به او باب حـوائج گوید            از دخیل نگهش گَـبر مسلـمان گردد

دست او پنجره فولاد همه ادیان است            او اشاره کند ایران همه سلمان گردد

تویی تصویری از میقات، عبّاس            سلام ای قـبـلۀ حـاجات عبّاس

سـلام ای نـورِ چـشمِ شاهِ عالم            پــنــاهِ سـیـِّد الـسـّادات عـبــّاس

به رویِ شانه‌هایت بیرقِ عشق            به لبهایت دَمِ هِیهـات... عبّاس

مـطـیعِ محـضِ امـرِ مـقـتـدایی

وزیـرِ والـیِ کــرب و بــلایـی

وزیر و کاشف الکربِ الحسینی            عـلـمــدارِ سـپــاه نَـشـعَـتِـیـنـی

تـو زورِ بــازویِ شـاهِ وفـایـی            تو کوهی تکـیه‌گـاهِ زیـنـبـیـنی

تو در صفِّین مشقِ عشق کردی            تو قـابِ غـیـرتِ شیرِ حُـنـیـنی

دعـاگویِ تو شاهِ عـالمین است

حریمت بی‌گمان بابُ الحسین است

شبـیهِ عـلـقـمه غـوغا به پا کن            مـرا بـا دلـبـرِ خـود آشـنـا کـن

مرا وقـفِ حسین ابنِ علی کن            دلِ این نوکرت کرب وبلا کن

بـیا بی‌دست دستـم را بگـیر و            مرا اهـلِ حـضور و رَبَّـنـا کن

بـیـنـداز آتـشِ عـشقـت به جانم

بگو در لـشکـرِ صاحب زمانم

دارم از رابـطـۀ شـاه و گـدا مـی‌گـویـم            پشتِ این در «بده در راه خدا» می‌گویم

تا بیـایـنـد، همه هـمسـفـر اشـک شـویم            «هر که دارد هوس کرب‌و‌بلا» می‌گویم

فطرس از راه برس؛ راه بلد می‌خواهم!

از پـرِ نـامـه‌رسـانِ تو مـدد می‌خـواهـم

آسمـان‌جُـل‌تـر از آنـم که کـبـوتـر باشم            آمـدم در صـفِ زوّار، کـه آخـر بـاشـم

سائلم؛ شغل من این است، فقط در بزنم            مـن فــقــط آمــده‌ام دربــدرِ در بــاشــم

پشت این قـافـلـه مـا را بـدوانـیـد فـقـط

دست ما را به ضریحـش برسانید فقـط

دستِ عرشی شدۀ تربت او بر سرم است            هرچه افتاده در این جاذبه کارش کرم است

جنسِ گهوارۀ ارباب، ضریحی از چوب            بندِ قنداقه‌اش از ریشه دخیلِ حرم است

شعـر نه؛ واژه‌ای از دفـتر شـاعـرهایم

زائــرِ اذن دخــولِ لــبِ زائـــرهــایـــم

گرچه دور است، ولی حال و هوایش اینجاست            آجرِ روضه‌ایِ بـزمِ عـزایش اینجـاست

دست‌بوسان؛ به حرم؛ همنفـسِ خوبانند            صفِ طولانیِ بوسیـدنِ پایش اینجاست

هـر کـجـائــیـم، کــنـار حـرم اربــابـیـم

خـاک پــائـیـم، غـبــار حــرم اربــابـیـم

خبری هست، همه عـرش خبردار شده            «فطرس» آن قاصدکِ خسته که پَر دار شده

در دلِ قـــصـۀ آزادیِ خـود مـی‌گـویــد            «باز هم حـیدر کـرار، پـسـردار شده»

ما هم این بین به مولودیِ باران رفـتیم

یارمـان آمد و ما نیز، به قـربـان رفتیم

مـادر آب، بـه دامـان؛ سـر دریــا دارد            پدر خـاک، به لـب؛ تـربـتِ اعـلا دارد

بوی سـیـب آمـده از راهِ طـواف قـبـلـه            باد، همراه خودش عطـرِ تنش را دارد

مادرِ آب، عـطـش را به بغـل می‌گـیرد

اشـک می‌آیـد و لبـخـنـدِ لبـش می‌مـیرد

روضه نازل شد و در میکده باران آمد            صحبت از آب شد و آیـۀ عـطـشان آمد

مقتلِ ناطقِ این روضه؛ پس از باریدن            بـه تــســلای دلِ مــادر گــریـــان آمــد

مادرش روضه به لب «وای بُنَیَّ» می‌گفت

از سحر تا دل شب «وای بُنَیَّ» می‌گفت

خواهری در دل گودال، به سر خواهد زد            مادری ضجه‌ای از داغِ پسر خواهد زد

لشکـری می‌رسـد و بـر بـدنِ تـشنه‌لـبی            خنجر و تیغ و عصا؛ سنگ و سپر خواهد زد

آسمان ریخت زمین؛ حضرت دریا افتاد

روضه‌خوان! روضه نخوان؛ مادرش از پا افتاد

هنگامِ رحمت است؛ به فطرس خبر دهید!            اشکی اگر چـکـیـد، سریـعـاً اثـر دهید!

ای اهلِ آسمان! زِ سرِ صَف، یکی یکی            وقتی رسـید نوبـتـتان، زود، سَـر دهید!

قـنداقـۀ حـسین، به احـمد رسید و گفت:            این گل شبیهِ کیست؟ جماعت! نظر دهید

شَهدی چو قند، می‌رسد از سمتِ کویِ یار            ای نخل‌ها، چه جایِ تعـلل؟ ثـمر دهید!

باید به راهِ دوست، فدا کرد جانِ خویش            جانِ عـزیـز را که نـبـایـد هَـدَر دهـیـد!

امشب از آن نگـاه، نگـیرید سـود اگر،            مجبور می‌شوید از این پس ضرر دهید

تو را این‌گونه می‌نامند مـولای تلاطم‌ها            و نـامـت غـــرش آبــی آوای تـلاطـم‌هـا

تو را این‌گونه می‌فهمند مجذوبان كه اربابی            و نامت مونس هموارهٔ شب‌های بی‌خوابی

تو را پیـغـمبر بی‌سرترین پیغام می‌دانند            تو را بنـیـان‌گـذار اصلی اسـلام می‌دانند

و تو تكثیر حق در جان هفتاد و دو پیغمبر            كه پیغام تو را بردند از لاهوت آن‌سوتر

تو میلادت شروع جنبش خونین آزادی‌ست            تو میلادت برای عاشقان غم، عارفان شادی‌ست

تو را بر محملی از دل، از آن بالا فرستادند            تمام آسـمان و اهل آن در پـایت افـتـادند

تو را كه مصطفی همواره از جبریل می‌پرسید            علی در قاب چشم فاطمه هرشب تو را می‌دید

زمین می‌ماند و تو ظهر شورانگیز عاشورا            و یک روز حماسی و غرورانگیز عاشورا

به پیش بادها استاده‌ای، ای روح طوفانی            نگاه تو عمیق و ساده چون آیات قـرآنی

خدا را هرچه با اثبات خود اثبات می‌كردی            تمام عقل‌ها و روح‌ها را مات می‌كردی

كنون من مانده‌ام بین سرود و مرثیه حیران            منم یک لحظه زیر آفتاب و لحظه‌ای باران

قلم از عشق تو آقا زیارت‌نامه می‌خواند            و فطرس در جوار تو برایت نامه می‌خواند

یكی از نامه‌ها خیس است همراهش سلام ماست            و تو با مهربانی می‌نویسی این غلام ماست

کبوترم که غزل صحن آسمان من است            کـلام پـهـنـۀ پـرواز بی‌کـران من است

به عـارفـانـه‌تـرین اوج‌هـا رسـیـده پرم            به عاشقانه‌ترین شعرها نشان من است

همیشه در پی توصیف عشق می‌گـشتم            که عـشق نقـطۀ آغـاز داستان من است

«همه قـبـیـلۀ من عـالـمـان دین بودند»            کنون ببین که جنون سهم دودمان من است

به فکـر واژه‌ای از جنس عاشـقی بودم            حسین گفتی و گفتم حسین "جان" من است

حـسـیـن گـفـتی و آتـش گـرفـت ابـیـاتـم            که یاد خـون خـدا آتـش نهـان من است

شراره‌ای است که پنهان نمی‌شود در دل            حرارتی است که در سینه میهمان من است

قداستی است که در قلب می‌تپد شب و روز            محبتی است که آئـین خـاندان من است

در این زمانه که هر گوشه تیره‌گی چیره است            چراغ روشن تـاریکی جهـان من است

منم که فطرسم و نادم از گذشتۀ خویش            حسین پاسخ الغـوث و الامان من است

چگونه با تو بگویم من از حـقـیقـت او            حسین بغض فرو خوردۀ بیان من است

حـسـیـن نـام بـلـنـدی کـه بـعـد نـام خـدا            همیشه و همه جا بر سر زبان من است

کسی که عـبد خـدا بـوده است از آغاز            یگانه‌ای است که مولای مهربان من است

حسین گفتی و گفتم "حسین" یعنی "عشق"            بلی حسین فقط "عشق جاودان" من است

هرکسی دنبال دنیا رفت عـزّت را ندید            هرکسی با عشق بد تا کرد جنّت را ندید

ساقه‌های عرش شاهدهای این حرف من‌اند            چشم هرکس خورد بر نور تو ظلمت را ندید

در زدیم و دستی آمد روزی ما را رساند            سائل اینجا لحظه‌ای رنگ خجالت را ندید

لطفشان حتی به یک تبعید رفته می‌رسد            مثل فطرس هیچ کس اینقدر رحمت را ندید

هر نفس پشت نفس مقروض اربابم ولی            این بدهکار از طلبکارش شکایت را ندید

هر سری بر دامنت آمد سـعـادتـمند شد            هر سری محروم فیضت شد سعادت را ندید

ما به پابوس شبـیـر از پیـش شبّر آمدیم

با چه شـوقی از بـرادر به بـرادر آمدیم

تو می‌آیی و به محض آمدن گل می‌کنی            کـربـلا را تا ابـد میـخـانـۀ کـل می‌کـنی

از همین گهواره چشمانت به زهرا خیره شد            از همین آغـاز بر زهـرا توسل می‌کنی

در قـنوتت ذکر پـشت ذکر بالا می‌رود            دست‌هایت را به سمت آسمان پل می‌کنی

بین دو انگشت تو جایی به ما هم می‌رسد؟            پس بهـشتی بودن ما را تقـبل می‌کـنی؟

پنجـمین خـورشید دنیایی و با این آمدن            پنج ضلع نور را رو به تکامل می‌کنی

معنی یک روح مانده در دو پیکر می‌شوی

آخرش سیراب انگـشت پیـمبر می‌شوی

شب رسیده وقت تاریکی‌ست ماهت را بده            یک کمی از لطف‌های دل بخواهت را بده

راه دوری آمدم از ری مزاحـم می‌شوم            خـسـته‌ام آواره‌ام لـطف پـنـاهـت را بده

گر بنـا داری بـیـایی و خـریدارم شوی            زودتر از لحظـۀ موعـود چاهت را بده

خودنمایی کردن من را ریا هرگز نبین            گوشه چشمی از تو می‌خواهم! نگاهت را بده

آمـدم مـثـل رسـول تـرک آقــایـی کــنـم            فرصت نوکر شدن در خیمه‌گاهت را بده

سال‌ها شعبان به شعبان زیر دِینت رفته‌ام            روزی سـال گـدای روسـیـاهـت را بده

خوشه‌ای انگور داد و از تو باغش را گرفت

شیخ جعفر شد کسی که از شما حلوا گرفت

عـرش را دیـدیـم ما در آسـمـان کـربلا            پس سر ما خـاک شد بر آستـان کـربـلا

پیش ما اوقات شرعی از اذان مأذنه است            گـوش را دادیـم تـنـهـا بـه اذان کــربـلا

در قیامت میـزبانی می‌کـند از کل خلق            هر کسی که بود یک شب میهمان کربلا

از زمین و آسمان آتش ببارد باک نیست            ما همه هستیم یک یک در امـان کربلا

از جوان و پیر وقتی نذر گنبد می‌شویم            اسم‌مان هم می‌شود پیـر و جوان کربلا

چشم ما هر شب برایش می‌شود نهر فرات            گریه پشت گـریه پـای داسـتـان کـربـلا

تو به دنـیا آمدی پیـغـمـبر ما گریه کرد

روضه گودال را تا خواند زهرا گریه کرد

رود سـمت خـانـۀ دریـا قـدم بـرداشـتـه            دامـن دشتِ پُـر از آلالـه، نَـم بـرداشـته

تا که بنویسد به روی پلک او "فَتحًا مُبین"            حضرت حق از پَرِ فطرس قلم برداشته

آهِ حسرت می‌کشد، هی پشتِ دستش می‌زند            چون که جبریل از لب او بوسه کم برداشته

چهرۀ "قند" و "نمک" پوشیه‌اش افتاده است            دست حیدر پرده از تیغ دو دم برداشته

عکس لبخند ملیحش قاب‌ها را شاد کرد            از رخ آئـیـنـه‌ها تـصـویر غـم برداشـته

بوی سـیـبی از پَـر قـنـداقۀ او پخش شد            عـالمی را ناگهان عـطر حـرم برداشته

آسِمان بار امـانت را به پیـغـمـبر سپرد

آفـتـابش را به دست ساقی کـوثر سپرد

چـشم ما انـدازۀ بال مگـس نـمـناک شد            بعد از این نم بود که لوح دل ما پاک شد

کـشتی‌ات تا بادبان عاشـقی را باز کرد            با سجـودِ بـادهـای بی‌امـان کـولاک شد

مـادر تو مادر آب است ای فرزندِ نور            مـادر تو هـمـسـر بـابـای اهل خاک شد

مـادر تو بـانی خـلـق تـمـام عـالَـم است            مـادرت شأن حـدیث قـدسی لـولاک شد

گرچه شیعه مست انگور "ضریح" مرتضی است            چـادر خـاکیِ زهـرا سـایۀ این تاک شد

حضرت صدیقۀ کبری دلش می‌خواست، پس            "یا حسین بن علی" ذکر لب افلاک شد

این حسینِ روی لب‌ها از دعای فاطمه است

تا قیامت شیعه مدیون عطای فاطمه است

پنجمین خورشید روی پشت بام پنج تن            نـیـمـۀ شـب‌ها تـویی مـاه تـمـام پـنج تن

تو نوای نای خـاموش حَـسن گردیده‌ای            از گـلـویت پخش می‌گـردد پیام پنج تن

یا حسین و یا حسین و یا حسین و یا حسین            ذکـر شـیـرین تو شد تکـیـه‌کلام پنج تن

صبح و ظهر و عصر و شب، هرلحظه از عرش خدا            می‌رسد تا کـربـلا عرض سلام پنج تن

ظاهراً ما را خدا خوانده غـلام کوی تو            بـاطـناً ما را خـدا خـوانده غلام پنج تن

عاشقی وقتی که پایانِ خوشی دارد، خوش است            پس تو باید می‌شدی حُسنِ ختام پنج تن

سیب را آدم به عشق روضۀ تو چیده است

هفت شهر عشق را عطار در تو دیده است

کهکشان با صدهزار آئینه تزئین می‌شود            آسـمـان بـا آفـتـاب و مـاه آذین می‌شـود

ای که احکام شریعت در وجودت جمع شد            غـالـباً دین با بیانات تو تـبـیـین می‌شود

در قیامت رَخت شاهی را به تن خواهد نمود            پشت درب خانۀ تو هر که مسکین می‌شود

نان بچّه‌شیعه‌ها از دستپخت فاطمه است            رزق ما از سفـرۀ بابات تـأمین می‌شود

هرکسی قدر پَرِ ارزن برایت خرج کرد            از زبان حضرت صدیقه تحسین می‌شود

خواهرت در روضه تقسیم وظایف می‌کند            تحت امرش شغل نوکرهات تعیین می‌شود

یاد خُـشکی لب تو سخت گـریه می‌کـنم            سیـنه‌ام هر گاه از اندوه سنگین می‌شود

سرنوشت ما گره خورده است با اشک عزات            عاقبت‌خیری ما در روضه تضمین می‌شود

چای تلخ اربعین‌ات را که می‌نوشد حسین            زندگی زائرت یک عُمر شیرین می‌شود

نوکـرانِ تو به عـشق اکـبـرت بابایی‌اند

زائـران اربـعـیـنـی تو پـائـیـن‌پـایـی‌انـد