اشعار

خبـر رسـیـد که نـاگـاه بی‌خـبـر رفـتـی            تو ای کبوتر زخمی، شکـسته‌پـر رفتی

اگرچه در دل مـا تـا الـی الابـد هـسـتی            عزیز اهـل نـظـر! زود از نظـر رفـتی

گمان کنم که همین دفعه بود فرصت شد            که خانـوادگی ایـن‌بـار در سـفـر رفـتی

فرار در منـش شیـعـۀ عـلی ننگ است            همیـشه و هـمه‌جا در دل خـطـر رفـتی

تو استخـوان به گـلو داشتی ز نا اهـلان            تو مقـتدات علی بود، خـون‌جگـر رفتی

به شوق دیـدن جـدت حـسیـن روز دهم            زبان روزه لب خشک و چشم تر رفتی

تو کـاشـتی به دلـم نخـل اسـتـقـامـت را            عجب به بار نشستی! چه پُرثمر رفتی!

تمام زنـدگی‌ات را شهـید زیـستـه بودی            تو زنده بودی و هستی و زنده‌تر رفتی

گفـتم دلِ شکـسـته امان می‌دهد، نداد            پلک ترم به طبع تـوان می‌دهد، نداد

گـفـتم نرفـته است، می‌آیـد دوباره او            از راه دور، دست تکان می‌دهد؛ نداد

گفـتند گاهِ جـنگ، نهان می‌شود، نشد            گـفـتند تن به نقل مکان می‌دهد، نداد

دشمن خیال کرد علی را تـرور کـند            داغش به طرح فتنه زمان می‌دهد، نداد

دشمن خیال کرد که پژمرده می‌شویم            خون شهـید بوی خزان می‌دهد، نداد

دشمن خیال کرد علی رفت و مجتبی            در پیشگـاه حـادثه جان می‌دهد، نداد

مردم! قسم به پیر شهیدان که غیر او            هرکس که گفت راه نشان می‌دهم نداد

می‌خـواسـتم که قـافـیه را بیـشتر کنم            پنـداشتم که گـریه امـان می‌دهد، نداد

به گوشِ هرچه آزاده‌ست، تا آخر صدایش هست            خودش پرواز کرده، پشتِ این کشور دعایش هست

پدر بود و عزیز و رهبر و حامیِّ این مردم            اگرچه رفته او از پیشِ ما، اما خدایش هست

میانِ آسِمان‌ها رفت و جایَش بین ما خالی‌ست            میانِ ما زمـینی‌ها نـوای ربنـایش هست

مسیرِ عشق را پیمود و اکنون پیشِ ارباب است            در این راهِ سراسر نور، اما ردِّ پایش هست

فراقش آتشی انداخته در جان، ولیکن او            به سوی دوستانش رفت، آن‌جایی که جایَش هست

عزیزِ ملتِ ما، مقتدایش مهدیِ زهراست            اگرچه ظاهراً رفته‌ست اما مقتدایش هست

ناگهان بوی بـلا در همۀ دشت وزید            نفس سرد خزان بر سحر خاک خزید

خوشه‌ها یک به یک از شاخۀ تاک افتادند            برگ‌ها سجده‌کنان باز به خاک افتادند

موجی از رود سحر از شب این دشت گذشت            مثل هر شب، شب او در تب این دشت گذشت

آن شب امواج نگاهش به تلاطم افتاد            مرگ را دید و شهادت به تبسم افتاد

خبر آمد سحر از غصه نجاتش دادند            و در آن ظلمت شب، آب حیاتش دادند

خضر ما رفت بیارد خبر از آب حیات            رفت هنگام سحر در پی اکسیر نجات

جلوۀ لطف خدا بود و نگاهش باقی‌ست            مژدۀ روشن صبح است و پگاهش باقی‌ست

ماند او، شعر سرافرازی ما را خواند و...            رفت او، سرّ «لِیَستَنقِذَ...» را فهماند و...

آی صاحب‌نفسان مژدۀ صبح آمده است            چه کسی خیمۀ دیدار برایش زده‌ است؟

از نهـان‌خـانۀ رخـوت به‌در آئید همه            نـشنـیـدیـد؟ خـبرهـاست! برآئـید همه

وعدۀ نور همین‌جاست، درست این ارض است            چون اَنَس خیمه زدن بر سر راهش فرض است

غافل از دشمن، سردرگم، حیران نشوید            گردن‌افراخته‌گان! سر به گریبان نشوید

ظاهراً رفت ولی باطن آن ماندن‌هاست            سورۀ عصر برای همگان خواندن‌هاست

در شب معرکه ماند و به خطر پشت نکرد            در تب معرکه ماند و به خطر پشت نکرد

رفت تا این‌که بفهـمیم که در رفتن‌ها            آتشی هست و بلایی به سر دشمن‌ها

رفت تا بلکه بفهمیم که وقت خطر است            مرگ در سایۀ شمشیر برازنده‌تر است

رفـت تا آمـدنی را هـمه‌جـا جار زند            نشتر صبح به هر خـفتۀ بی‌عـار زند

گـفـت بـیـدار بـمـانـیـد! کـسی می‌آیـد            آیــۀ نــور بـخـوانـیـد! کـسی مـی‌آیـد

اگرچه رفتی و از عاشقان نگاه گرفتی            چه رزقِ ماهی از این لحظه‌های ماه گرفتی

چگونه تا شب قدر این دعا دوام بیارد؟            و خیرِ عاقبتت را از «افتتاح» گرفتی

پناهِ زیرِ زمین شأن بزدلان زمین است            بلنـدعـزمی و در آسـمان پـناه گـرفـتی

دوباره بر همۀ هجـمه‌های تفـرقـه‌افکن            به یک خطابۀ خون، بی‌کلام، راه گرفتی

برای عـزت این خاک هیچ کم ننهادی            و خون کودک یک‌ساله را گواه گرفتی

دقـیق نیّتَت این بود، این‌که زنده بمانی            شـهـادتِ ازلـی را پـنـاهـگـاه گـرفـتـی

عبای زخمی تو مانده تا به مرگ بگوید            که: مردگان دگـرانند... اشتباه گرفتی!

چه با قلب من کرد؛ غم بعدِ تو            چه مرگم شده؟ زنده‌ام بعدِ تو

چه باید سرود و چه باید نوشت؟            که خشک است بغضِ قلم بعدِ تو

علـمـدارِ جـانـبازِ حالا شهـید!            چه خون شد خیالِ حرم بعدِ تو

وفـادارِ عـهـد تـوأم؛ با سـرم،            که پـائـیـن نیایـد عـلـم بعدِ تو

تو لطفی! تو مِهری! تویی دوستی            حلال است خـونِ ستم بعدِ تو

زمین کوهی از لاشۀ گرگ‌ها            ببـیـنـد به خـود دم‌به‌دم بعدِ تو

نشان داد دسـتت به ما راه را            نـشد مـرد این راه کـم بعد تو

امـامِ تـو این روزهـا می‌زنـد            حـوالـی کـعـبـه قـدم بـعـد تـو

نشان بود قتلِ تو اِی نفْس پاک            مـی‌آیـد امــامِ حــرم بـعـد تـو

خبر تلخ و خبر داغ و خبر سخت است و سنگین است            خبرها آهِ دلتنگی، خبرها اشک خونین است

خبر را کوه‌های شانه‌هامان بر نمی‌تابند            خبر بغض است اما نه، خبر سنگین‌تر از این است

خبر را مادران با ضجه می‌خوانند هر گوشه            خبر در جان ما هر لحظه الرحمن و یاسین است

شهادت را طلب کردی و قلب عاشقان لرزید            نفهمیدیم اما تو دعـایت عـین آمین است

تو را گفتند در زیرِ زمینی و تو می‌گفتی            مگر خون من از این مردم آزاده رنگین است؟!

پناه دردهـای مـردم غــم دیـده‌ات بـودی            پناه هر چه محروم و پناه هر چه مسکین است

پس از هر ماتمی تسکین قلب ما شما بودید            پس از تو قلب مردم را در این ماتم که تسکین است؟!

اگرچه رفتنت تلخ است در صبح ظهور اما            کنار یار بر می‌گردی و آن لحظه شیرین است

باز هم وقت روضۀ سقاست            هر طرف شور و شورشی برپاست

بوی خون می دهد ده رمضان            به نظر می‌رسد که عاشوراست

بیعـتِ با یـزیـدیـان، هرگـز!            همه‌جا کربلاست، نوبت ماست

کـوری چشم کـوفـیان زمـان            چه کسی گفته که علی تنهاست؟

هرچه هم غصه بی‌کران باشد            جابه‌جا سیل جمعیت دریاست

پـدرا! حـیـدرا! عـلـی جـانـا!            مددی! وقت فتح خیبرهاست

لفظ «مـظلـوم مقـتدر» حالا            پیش چـشمان مـردم دنیاست

شور خـورشید را تماشا کن            خاک ما کشور امام‌ رضاست

بعد صدها هزار حیله و جنگ            پـرچم ما هـنوز هم بـالاست

سخـتی و پایـمـردی امـروز            عـزت و سربلـندی فرداست

بـسـم رب الحـسـیـن، بسم الله            پایمان محکم است در این راه

گرچه امروز خون‌جگر هستیم            ما پـسرهای آن پـدر هـسـتـیم

ارث ما از پدر شجاعت ماست            کـوه حـیران استـقامت ماست

گـفـت: آرام! مـا خــدا داریــم            مـا در ایـن راه مـقـتـدا داریـم

گفت: گوش تماممان به ولی‌ست            پرچـم انتـقـام دست عـلی‌ست

مهـدی از راه می‌رسد، آرام!            رخـت نو می‌کند به تن اسلام

کـشـتـی نــاخــدا نـمـی‌شـکـند            نـوح را مـوج‌هـا نـمی‌شـکـند

پدر از ما همیشه همت خواست            صبر و تدبیر و استقامت خواست

سـروهـا ایـسـتـاده می‌مـیـرنـد            شــهـــدا بـا اراده مـی‌مـیـرنـد

ما پـسـرهای آن پـدر هـسـتیم            ما از امـروز بـیـشتر هـستـیم

وقت آن شد که بگذریم از نیل            شـده آغــاز مـرگ اسـرائـیـل

چشممان بر امام این جاده‌ست            کـفـن مـا هـمـیـشـه آمـاده‌ست

ایهـاالـنـاس! راه باریک است            مژده، اما ظهور نزدیک است

صف به صف راهی الی‌اللهیم            بــا دعــای امــام در راهــیــم

نـکـنـد در جـهـاد بـنـشـیـنــیـم            وای بر ما! مـبـاد بـنـشـیـنـیـم

شـیـعـه هـرگـز ز پـا نمی‌افتد            عــلــم کـــربـــلا نــمـی‌افــتـد

دل ما خو کند به غـم؟ هرگز            دست می‌افـتـد و عـلـم هـرگز

خـیـمـۀ این قـیـام خالی نیست            دشمنان را دگر مجالی نیست

آتـش انــتــقـام مـا بـرپــاسـت            روزهـامان تمام عـاشوراست

بایست سمت درستی که باور من و توست            که باز دست خداوند یاور من و توست

بـایـسـت مـثـل تــمــام دلاوران شـهـیــد            که سرو بودن و ماندن، مقدّر من و توست

بایست، خوف و خطر را به جان بخر، آری            که نیـل‌های تلاطم مسخّـر من و توست

شهـید بود و شـهـیـدانـه زیـست تا آخـر            که این مرامِ معلایِ رهبر من و توست

در اهـتـزار بمـاند عـلـم، که بعد از این            لوای سرخ علمدار در بر من و توست

و نیـسـت راه فـراری بـرای اهــریـمـن            رجز به روی لب و شور در سر من و توست

همیشه نام عـزیزش عزیز خـواهد ماند            قوی و محکم و نستوه، کشور من و توست

چه سخت است داغ علمدار دیدن            غـم یـار، در اوج پـیکـار دیدن

بـه بی‌تـابـی مـوج‌هـای فـراتـیـم            به هنگـامهٔ چشم خـونـبار دیدن

نـمی‌دید در خـواب هم دیـدهٔ مـا            به خون خفته آن چشم بیدار دیدن

ز یوسف به یک پیرهن خیره ماندن            ز یحیی سری دست اغیار دیدن

به گـفـتن نیاید، به باور نگـنجـد            چـنـان کـوه را زیـر آوار دیـدن

همین است تقـدیر مردان میدان            به پـیـکـارها پـیـکـر یـار دیـدن

تنی را به مـیدانِ مین اربـاً اربا            تنی را پر از خون به رگبار دیدن

ولی نیست هرگز به قاموس مردان            هراسی از این راه دشوار دیدن

هراس است بر جان خیبرنشینان             سَنـابـرق شـمـشیر کـرّار دیدن

مَهـیب است فـریـاد یا حـیدر ما            مهیب است هان! قهر قهار دیدن

هـمـه هـیـبت گـنـبـد آهـنـیـن را            بر این عنکبوتان چنان تار دیدن

مهیب است در بارش «رعد» و «سجیل»            زمین و زمان، تیره و تار دیدن

به‌ناگاه «فتاح» و «خیبرشکن» را            بـر ایـن قـلعـهٔ کهـنه آوار دیـدن

جـسدهای مشئـوم دیـوانه‌دیـوان            به هر کوی و بازار بر دار دیدن

«بَـعَـثـنا عَـلـَيكُم عِـباداً لَـنا» را            به سربـند گُردان احـرار دیدن!

زمانِ «فَجاسُوا خِلالَ الدِّيار» است            شـرر بر سراپـای اشـرار دیدن

طرحی از پیکار دارد خطبه‌های جاری‌ات            یاد خیبر می‌کنم با سبک پرچـم‌داری‌ات

آه ای انسان کـامل، مست جام کـیـستی؟            مؤمن عزم توأم، در رندی و هشیاری‌ات

دست تو آمد بـرون از آسـتـین معـرفـت            هست در دست ولـی‌الله دسـت یـاری‌ات

بارها زنجیر خواب از چشممان برداشتی            می‌وزد بر شام ما بارانی از بیـداری‌ات

سنگ جهل دوستان و زخم سنگ دشمنان            آی آئـیـنه! نکـرده سنـگ‌ها زنگـاری‌ات

جنگ احزاب است و ابن‌عبدودها یک‌به‌یک            محو طـوفـانِ اشّـداءُ عـلی الکـفـّاری‌ات

در تب طوفان‌‌سواری، داد ساحل را نوید            خواند «بسم‌الله مَجریها» دو چشم قاری‌ات

«لا اله» تو پر از مضمون «الا اللهی» است            منطـق توحـید دارد مشـرب بیـزاری‌ات

بار عامی داد چشمت رو به تو آورده‌ایم            این منِ مغرور هم شد شاعر درباری‌ات

بعد از این پژواک باید بود؛ عزمم جزم شد            تا بگویم چشمه‌ای از آن‌همه سُتواری‌ات:

«آی دنیا از یهـودی‌مـشربانت خـسته‌ایم            زرپـرسـتان سیـاسـت‌مشرب بازاری‌ات

خسـته‌ایم از داسـتان ظـلم‌های بی‌صفـت            از شبث، از شمرهای دائماً تکراری‌ات

ما هزار و چارصدسال است جز زخم جگر            پیرهن بر تن کنیم از زخم‌های کاری‌ات

غیرت محضیم ما و نه به دشمن گفته‌ایم            نفرت محضیم دنیا! از تو و بی‌عاری‌ات»

اقــرار کـن بـلـنـدی ایـن اقــتــدار را            این انـقـلاب مـسـتـمـر ریـشــه‌دار را

باید به تنگ‌چشمی دشمن نشانه رفت            فـرّ و شکوه این همه نقش و نگار را

مرگا به ما اگر که به ضحاک وانهیم            این سرزمـین رسـتـم و اسـفـندیار را

بهمن اگر چه سرد؛ ولی نیمه‌های آن            حس می‌کنم طـراوت فـصل بهـار را

روزی که چشم ظلمت شب روشنا گرفت            روزی که داد خاتمه شب‌های تار را

در موجی از کدورت و در اوجی از غبار            دیــدنــد آن زلالــیِ آئـــیـــنـــه‌وار را

هرسال یاد و خاطره‌ات زنده می‌شود            قـلـبی تـپـنـده‌تـر شـده‌ای روزگـار را

ای نگـاهـت امـتـدادِ سـورۀ یاسین شده            با حضورت ماه بهمن، صبح فروردین شده

تا بیایی باز هم یک صبح زیبا پیش ما            کـوچه‌های دل برای مقـدمت آذین شده

از نسیم نام تو شب‌ها همه مهـتاب بود            از طنین گام تو این روزها شیرین شده

سفرۀ یکرنگ ما نان و نمک می‌پروراند            حیف شد، بعد از تو باز این سفره‌ها رنگین شده

آن طرف سیل کبوترها که هم‌بال توأند            این طرف مائیم، با پرونده‌ای سنگین شده

از افق‌هایی که هم‌رنگ است با خون خدا            باز می‌گردند روزی اسب‌های زین شده

ببین نماز عشق را، قـیام شیعه را بیین            بیا شکـوه تـامّ و تـمـام شـیـعـه را ببـین

صدا نـمی‌زنـد بـرو، اشاره می‌کـند بـیا            طلایـه‌دار امـتـش، امـام شیـعه را ببـین

بیا و قامتش نگر، جلال و‌ هیبتـش نگر            به خطبه‌اش صلابت کلام شیعه را ببین

اگر نبرد شد هدف، ببین به شور لا تَخَف            به صحنه‌اند صف به صف، مرام شیعه را ببین

فدا شدن کرامت و شهادت است عادتش            به روی مرگ خنده و سلام شیعه را ببین

اگر نمردی از عذاب وعده‌های صادقش            بمان و ضرب شست انتقام شیعه را ببین

نگاه آسـمانی‌هاست در این ظهـر آدیـنه            به تو ای بهترین، زیباترین مصداق آئینه

نمک‌پروده‌ات هستیم و از عشق تو سرشاریم            چگونه می‌شود پنهان بماند شوق در سینه

قیامت چیست؟ غیر از قدّ و بالایی که تو داری؟            صلابت چیست؟ غیر از خطبه‌خوانی با طمأنینه

شکوهی را که ما در آینه حتی نمی‌بینیم            تو می‌بینی، تو می‌بینی در این جام سفالینه

تو حتی با نمازت کفر دشمن را درآوردی            و با تکبیرةالاحرام تو می‌سوخت از کینه

تو حالا با نماز جمعه می‌خواهی بفهمانی            نمی‌مـاند سـلاح مرد میدان بین گنجـینه

در آسمانِ نگاهش بهشت منزل داشت            بهشت روشنی از آن همه فضائل داشت

شکوه و هيبت و حسن و ملاحتش بی مثل            عجب جمال و جلالی در آن شمايل داشت

نگـاه روشن او آيـه‌هـای «والفجر» و            لبـش تـرنّـم «يا اَيُّـهـا المُزَمّل» داشت

رسيد صبح سـپـيـد نزول «أَعْـطـَـينا»            رسيد و کوثری از روشنی حمايل داشت

مسيح بود و دمش جان تازه می‌بخشيد            که زنده از نفحاتش هزارها دل داشت

دمی به ابروی پـيـوسـته خم نمی‌آورد            اگر که لشکر طاغوت در مقابل داشت

اگر که سيل عداوت، چو کوه پا برجا            اگر که موج ندامت، صفای ساحل داشت

نشد فـداش گر اين نيـمـه‌جـانِ نـاقـابـل            به راهش آن همه جان‌ْبرکفانِ قابل داشت

چه کرد روح خدا در جهاد عشق و عقل            حکـيم عاشق و دلدادگان عاقـل داشت

گذاشت بر دل ما گرچه داغ هجرش را            مسیر روشن او سالکان واصل داشت

نهاد دست خدا در وجود «سيّد علی»            شکوه و هيمنه‌ای که «امام راحل» داشت

خدا کـند که بـفـهـمـیم این سـعـادت را            حـیـات طـیـبـه را، نـعـمـت ولایـت را

ای نگـاهـت امتـدادِ سـورۀ یـاسـین شده            با حضورت ماه بهمن، صبح فروردین شده

تا بیایی باز هم یک صبح زیبا پیـش ما            کوچـه‌های دل برای مقـدمت آذیـن شده

از نسـیم نام تو شب‌ها همه مهـتاب بود            از طنین گام تو این روزها شیرین شده

سفرۀ یکرنگ ما نان و نمک می‌پروراند            حیف شد، بعد از تو باز این سفره‌ها رنگین شده

آن طرف سیل کبوترها که هم‌بال توأند            این طرف مائیم، با پرونده‌ای سنگین شده

از افق‌هایی که هم‌رنگ است با خون خدا            باز می‌گردند روزی اسب‌های زین شده

مثل شـیـرینی روحـانی یک رؤیـا بود            سال‌هایی که در آن روح خدا با ما بود

یاد باد آن شکـرین فرصت ایام وصال            که به کـوتـاهی یک خـاطـرۀ زیـبا بود

وقت آئینه به تسبیح جمالش خوش بود            حال پـروانه ز کـار نگهـش شـیـدا بود

کس ندانست که با او ز نهان‌خانۀ اُنس            چه حکایات لطیف و چه هدایت‌ها بود

عـارفی بود که در فـصل بلـند نگهـش            بـاب نـورانـی بـرهـان تـمـاشـا وا بـود

هـمـۀ آیـنـه‌هـا را بـه تـشـهـّد وا داشـت            نور اسماء و صفاتی که در او پیدا بود

هر چه از دامن خوش‌بوی کرامات افشاند            همه انـفـاس مـسـیحـایی روح‌افـزا بود

شرح اسرار سبک‌روحی او داشت نسیم            کاین‌چنین در چمن لاله و گل غوغا بود

پرده از راز شهـیدان سحـر بر گـیرید            تا بـبـیـنـنـد که با او چه کـرامت‌ها بود

ولایت است عـیار خـلوص ایمان‌ها            مسیـرِ وصلِ خـدا و کـمالِ انـسان‌ها

در امـتحـان ولایت به جـلـوه می‌آید            تفـاوتی‌ست میانِ زبـیر و سـلـمان‌ها

اگر مـطـیع عـلـیِ زمـان شـویم همه            فـریـب مان ندهد رویِ نیـزه قرآن‌ها

به سوی عزت ایران و انقلاب ماست            قـیام و جـنـبشِ طـوفـانی مسلـمان‌ها

قسم به نامِ خـمینی به کـوریِ دشمن            تمام منـطقه پُـر می‌شـود ز ایران‌ها

مـقـابـل نـفـسِ فـاطـمـیِ رهـبـرمـان            درآمـدنـد بـه زانـو تـمـام شیـطـان‌ها

به محضر ولیِ عصر عهد می‌بندیم            که تا هـمـیـشه بمـانـیم پـایِ پیمان‌ها

به صهیونیسم جهانی پیام ما این است            به سررسیده دگر عرصه‌هایِ جولان‌ها

هـزار سال گـذشته ز غـیبت موسی            به سامری نفـروشـیم نـورِ ایـمـان‌ها

به رهـبریِ عـلی و بـصـیرت مردم            شویم الگـویِ وحدت میانِ دوران‌ها

در آن دلی که اثرکرده لقمه‌هایِ حرام            دگر اثـر نـپـذیـرد ز نـورِ بـرهان‌ها

سلام بر شهـدائی که بی‌نشان رفـتند            سـلام بـر تـنِ افـتـاده در بـیـابـان‌هـا

خـدا کـند که مـطـیع ولی شویم همه            امـیـرِ لـشگـر سیـدعـلـی شـویم همه