اشعار

زمینِ تـشنه بـغـل کرده آسـمان تو را            که قـطره‌ای بچـشد مـزّۀ جهان تو را

نوشته‌اند به توصیفِ وحی، فصل به فصل            پیـمـبـرانِ اولـوالـعـزم، داستان تو را

مــنـاره‌هـای فــلـک بـا "انـا ولـی‌الله"            رسانده‌اند به گـوشِ زمان اذان تو را

سرِ گـرسنه به بالین گذاشتی هر شب            ولی گـرسـنه نـدیـدنـد میـهـمان تو را

نگاهِ حسرتِ گـندم دخیل بسته به جو            که بوسه داده ضریحِ تنورِ نانِ تو را

نـدیـده‌اند ضعـیـفـان نگـاهِ خـشمت را            و دشـمـنانِ خـدا روی مهـربان تو را

مجالِ خواندنِ نهج‌البلاغه در عرش است            کسی نمی‌فـهمد در زمین زبان تو را

به ردّ شمس قسم، یک اشاره‌ات کافی‌ست            که قاصدت برساند به ما زمان تو را

فرشتگـانِ سبک‌بال در زمین جمع‌اند            که تا نجـف بـرسـانـند زائـران تو را

علی که رشتۀ خلقت به دست قدرت اوست            مقدرات جهان بـسته بر نـظارت اوست

مقـام او به تـصور نـمی‌رسـد که خـیال            شکسته بال‌تـر از اوج بی‌نهـایت اوست

علی که هرچه که خوبی‌ست توأمان دارد            علی که هر چه که پاکی‌ست در طریقت اوست

علی که حج و نماز و دعا و صبر و رضاست            علی که آینۀ کـفر و دین، مودت اوست

عـلـی که نـقـطـۀ بـاء است باء بـسم الله            علی که شرط قبول عمل، ولایت اوست

غدیر فصل خطاب است بر کبیر و صغیر            که حرف اول و آخر، فقط محبت اوست

نهاده کیسۀ خرما به دوش، در پی کیست؟!            شهی که تکه‌ای از نان خشک قسمت اوست

لباس وصله بر اندام هـیچ شاهی نیست            که همترازی با اهل فـقر، عادت اوست

همان علی که به هنگـامۀ رکـوع نـماز            زکات، چشمه جـوشندۀ سخـاوت اوست

هـمان علی که عـلـمدار فـتح خـیـبر شد            همان علی که ظفر وام‌دار رأیت اوست

همان که تیغ اگر خورد، پای پس نکشید            همان علی که اُحُد جلوۀ اطاعت اوست

چـنانکه در تب و تاب نبـرد ثـابت کرد            که ذوالفـقـار، برازنـدۀ شجاعـت اوست

دلاوری که چـنـان او نزاده مـادر دهـر            امیر مـقـتـدری که کـرم سجـیت اوست

همان علی که به خندق خلوص ضربت او            نـماد روشـنـی از قـلـۀ عـبـادت اوسـت

"حماسه" واژۀ گـنگی‌ست در نبرد علی            به وقت جنگ، زمین عرصۀ قیامت اوست

اگرچه خفته جهان بود، خفت جای نبی            که ترس واژۀ بی معـنی هـویت اوسـت

به کهکشان علی هر ستاره خورشیدی‌ست            علی که نورتر از نور، واقعـیت اوست

کمال هرچه کمال و جمال هرچه جمال            چکیده از سر انگشت با کرامت اوست

خدا که گنج نهان است رخ نموده در او            عـلی تـجـلی انـسـانـی حـقـیـقـت اوسـت

حقیقتی که به خون غرقه گشت در شب قدر            حقـیقـتی که به دل‌ها غم شهادت اوست

به فکـر قـاتل خود نیز بود و وا عـجـبا            از آن امیر دلیری که عدل، خصلت اوست

زن یـهـودی و خـلـخـال و آهِ تـلخ عـلی            دلـیل تـلـخی این آهِ تلـخ، غـیرت اوست

نه از عـلی نـتـوان دید ظـلـم بر مـوری            از آن علی که جهان در کف کفایت اوست

عقیل، عدل علی را چشیده است و زمان            هنوز در عجب از جلوۀ عـدالت اوست

به غیر گوهر از آن لب نکرده بذل، علی            به گونه‌ای که بیان قاصر از فصاحت اوست

علی که هر چه که گـفتیم از فضایل او            به قدر سایه‌ای از کاروان شوکت اوست

به جز کلام خـدا، آیـه‌های روشن وحی            کدام جمله سزاوار وصف و مدحت اوست

جهـان نـدیـده چـنـان او امـام مظـلـومی            هر آنچه مانده ز اسلام، رنج و محنت اوست

به شـقـشـقـیه قـسم خـار در میانۀ چـشم            چو استخوان به گلو بازگوی غربت اوست

چه غربتی که فقط چاه همدمش شده بود            چه غربتی که فقط مرگ، خواب راحت اوست

به پشت در که رسید اشک شد به گونه چکید            چو دید دخـتر یاسین پی حـمایت اوست

گـرفـتـه قـاطـبـۀ کـفـر تازیـانه به دست            به خون کشیدن آیات وحی، نیت اوست

کسی نبـود بگـوید مـزن حـرامی پـست            که این کبوتر زخمی تمام عزت اوست

علی شکست در آن صبر ناگزیر که دید            تلاش دشمن غدار، هتک حرمت اوست

از این عریـضۀ غـم‌بار و تلخ می‌گذرم            از این عریضه که مردن، سزای صحبت اوست

نبـاشد آنکه نـبـیـند عـلـی ولی خـداسـت            بمیرد آنکه به دل در پی عداوت اوست

هزار شکر خدا را که شیعه‌ایم و هنوز            هر آنچه لطف به ما می‌رسد به برکت اوست

به نام نامی زهـرا قـصیده خـاتمه یافت            که نام فـاطمه باب شروع رأفت اوست

ما را به عـلـی، میـثـم تـمّـار ببینید            ما را همه از عشق، سرِ دار ببینید

گفتم علی و... لب من طعم رُطب داد            مـسـتـی مـرا مـوقـع افـطـار ببـینید

تکـثـیر شده نـام عـلی در جگـر ما            ما را نه‌کـم این‌بار که بسیار ببـینید

باید که محـبـّین عـلی را بـشـمارید            خواهید که یک قوم جگردار ببینید

جـای هـمـۀ مـردم ایــران عـزیـزم            امـروز فـقـط حـیـدر کـرّار ببـیـنید

نه خواهش و نه پوزش و نه صلح و نه تسلیم            ما را فقط ای قـوم به پـیکار ببـینید

شیریم که از نعرۀ ما خواب ندارید            ما را به سـرِ ضجّـۀ کـفـتار ببـیـنید

ما سایۀ مرگیم به روی سر صهیون            ما را به سرِ خویش علی‌وار ببینید

دیروز عَلَم‌دار اگر رفت، به جایش            امروز جـوان‌های عَـلـَم‌دار ببـیـنـید

پر است از عطر یاس و نرگس و باران شبستانش            شبستانی که می‌روید بهشت از روح و ریحانش

شبستانی مُقَرنَس مَفرشش عرش خداوندی            ملائک بر سر سجّاده محو نقش ایوانش

و چشم‌انداز مُلک لم‌یزل در چار سویش سبز            شکفته‌ست آسمان‌ها در حیات نوربارانش

مقدّس معبدی، لاهوتیان را مظهرُ الأسماء            قیامت عالمی، پیغمبران نادیده حیرانش

جـمالُ اللّه، نـورُ اللّه، وجـهُ اللّه، ستـرُ اللّه            حجاب از «قُل هُوَ اللهُ أَحَد» برداشت سلمانش

هِیَ السّرُ الخفیّ فی لیلةِ‌الإسرا وَ لاتُدرَک            به اسم اعظم مکـنونه‌اش زنده شهیدانش

بیا تسبیح بردایم و تسبیحش به جای آریم            که از آیات ربّانیّه سرشار است عرفانش

قیامش در دل آتش ظهور سرخ رستاخیز            گلستانی‌ست از خون خدا، جان‌ها به قربانش

علی تنها علی آئینۀ زهراست ای مردم!            خداوندی که بی‌همتاست، بی‌همتاست قرآنش

عـلـی را ایـسـتاده دیـده‌ام تا دیـده‌ام تنهـا            علی تنها علی حق است و حق برهان برّانش

سلامش را تو پاسخ گو، به دیدارش تو در بگشا            علی را سایه‌بانی نیست الّا بیت‌الأحزانش

چه کردی آی سیلاب دل‌آشوب آشیانش را؟            که غـرق آه می‌بـیـنم پـریشان پریشانش

اگر خاری به او نازک‌تر از گل گفته، بی‌پروا            بزن ای رعدِ هستی‌سوز، از بنیان بسوزانش

نمی‌دانم کجا این قصّه را باید به پایان برد؟            اگرچه انتقامی سخت خواهد داد پایانش

کسی که قاب کرده چهره‌اش را حق به سیمایش            عبادت می‌کند هر روز سلمان با تماشایش

کسی که در نمازش آنچنان بیخود ز خود می‌شد            که می‌شد تیر را بیرون کشید آن وقت از پایش

علی "ممسوس فی ذات "است، ما که جای خود داریم            هزاران مجتهد هم عاجزند از درک معنایش

هزاران بار دیگر گر ترک بردارد این خانه            یقین دارم نمی‌آید برون از کعبه همتایش

یقیناً زائرش معراج رفته نه حرم، وقتی            شکـوه عرش را دیده به ایوان مطلایش

کسی را که" سلونی" گفته را باید اطاعت کرد            نه آن را که "اقیلونی" نمی‌افتد ز لب‌هایش

خدا لعنت کند هر کس که خورده حق مولا را            خدا لعنت کند هر کس که تکیه کرده بر جایش

در هر نفـس، دلگـرمی طه، علی بود            حـتی مـیان عـرش، آن بـالا عـلی بود

قـرآن مگر بی‌مـدح حـیدر سوره دارد            هر جای قـرآن گـشته‌ام، پیدا علی بود

"ألـیـَوم أکـمـَـلـتُ لَـکُـم" یعـنی مـحـمد            شرط کـمـال بعـثـتـش، تنهـا عـلی بود

در جنگ‌‌های سخت آن دوران، همیشه            ذکـر پـیــمـبـر، لافـتـی إلا عــلـی بـود

از مـاجـرای فـتـح خـیـبـر شد نمـایـان            تنهـا یـل بی‌بـاک و بی‌هـمـتا علی بود

در سخـتی جـنگ اُحـد، از گِرد احـمد            رفـتـنـد اصـحـاب نـبـی امـا عـلـی بود

آن کس که نفس مصطفی بود و به جایش            در بسترش خوابـید بی‌پـروا، علی بود

با او کـسی احـساس تـنهـایی نمی‌کـرد            بر بی‌پنـاهان، ملجـأ و مـأوا عـلی بود

حـیـرت‌زده هـستـنـد سـلـمـان و ابـاذر            هر منـزلی رفـتـند در آن‌ جا عـلی بود

با یا علی، موسی کـلـیم‌الله گـشت و...            ذکـر لب عـیـسی‌بن مـریم یا عـلی بود

آن کس که مست سجده‌هایش بود جبریل            آن عـاشـق دلـداده، مـولانـا عـلـی بود

بالاتر از هر رتبه‌ای را مرتضی داشت            آرامـش انــسـیـة الـحـورا عــلــی بـود

ممسوس حق بودند در یک نور واحد            حیدر، بتول و حضرت زهرا علی بود

خدا دلدار بود و بی‌گمان دلداده حیدر بود            به بزم معرفت هم ساقی هر باده حیدر بود

نه تنها در شب هجرت و یا بَدر و اُحد بلکه            کسی که قبل خلقت امتحان پس داده حیدر بود

شب معراج تا جایی که چشم کهکشان می‌دید            شگـفـتـا ابـتدا و انتهـای جـاده حیدر بود

قسم بر شرح "لولاک " و قسم بر خلقتِ افلاک            که تنها لایق  یاسِ پیـمبرزاده حیدر بود

جهانداری که از دستش جهان روزی طلب می‌کرد            ولی سر کرده خود با قرص نانی ساده حیدر بود

شهادت می‌دهد محراب مسجد آن کریمی که            توانگر کرده سائل را سر سجاده حیدر بود

کسی که در مصافش مرحبا گفتند مرحب‌ها            کسی که قلعۀ خیبر به پاش افتاده حیدر بود

چه در خیبر، چه در خندق، چه احزاب آن یلی که بود            برای جانفشانی هر زمان آماده حیدر بود

یتیمان در دل کوفه پس از شق القمر گفتند:            مگر آن ماه شب‌گرد، آن یلِ آزاده حیدر بود؟

یقیناً حیدرآباد است اگر دل با علی باشد            خدا می‌داند از اول بهشت، آبادِ حیدر بود

به قرآنی که داری در میان سینه‌ات سوگند            که هرگز از تو و از خاندانت دل نخواهم کند

و ایمان دارم ‌ای مهرت قیامت‌ها به پا کرده            گنهکارانِ چون من عاشقت را زود می‌بخشند

پُر از حس غـریب روزهای آخـر سالَـم            پر از دودی که برمی‌خیزد از خاکستر اسفند

دلم امشب شبیه کوچه‌های تا حرم تنگ است            دلم در حـسرت ایوان دلباز شما تا چند؟

و غمگـینم به قدر شانۀ سنگـین گاری‌ها            که ساکم را به سختی تا خیابان تو آوردند

و مسکینم به قدر آن گدایانی که در غربت            فقط امّید دارم از تو ‌ای شاه نجف لبخند

نشستم گوشۀ صحنت برایت شعر می‌خوانم            اگر این لحظه‌ها حس می‌کنم هستم سعادتمند

داده است خدا مقـام والا به نجف            تعـظیم کند عـرش معلی به نجف

هـستـیم در آرزوی تـعـبـیـر شدن            هر بار ببـیـنـیم اگـر خواب نجف

افـسوس ز مادر پـدر خود دوریم            مادر به مدیـنه رفـته بابا به نجف

کی طاقت دوری از علی را دارد؟            هر روز رود حضرت زهرا به نجف

حاجات، نگـفته هم ادا خواهد شد            رفتیم فقـط محض تماشا به نجف

در روز جزا اگر بهـشـتی گردیم            گویند به گوش ما بفـرما به نجف

امروز که در فراق تو طی شد و رفت            ای کاش می‌آمـدیم فـردا به نجف

حـق دارم اگـر محـو شـکـوه تو بمـانم            بـنـد آمــده از هـیـبـت نــام تـو زبــانـم

من آمـده‌ام از تو بـگـویم، چه بـگـویم؟            من آمده‌ام از تو بـخـوانم، چه بخـوانم؟

از شوق تو لـبـریز شده چـشمۀ چـشمم            از عشق تو سرشار شده جان و جهانم

آواره‌ام و آمـــده‌ام غـــرق تَـــحـــیــــُّر            در جـسـتـجـوی راهـم و دنـبـال نـشانم

این خاک مرا می‌برد از خود به کجاها؟            این خاک، همین خاک که من زنده از آنم

من اشک شدم تا که بر این خاک بیفتم            این‌بـار یـتـیـمـانـه به سـوی تـو روانـم

آئـیـنـۀ دل غـرق غـبـار است، نگـاهی            تا گـرد و غـبـار از دل تنـگـم بـتـکـانم

از بندۀ خود دست نگیری، که بگیرد؟            بـی‌لـطـف تـو آشـفـتـه‌دلـم، دل‌نـگـرانـم

هیهات که از چشم تو یک لحظه بیفـتم            این غصه شده اشک و بریده‌ست امانم

ای کاش که این مرتـبه جـامـانده نباشم            ای عـشق! به یـاران شـهـیـدم بـرسـانم

گره زده‌ست خودش را به زلف حیدر، شب            که با جمال علی روشن است دیگر شب

و ردّ شمس برای امیر چـیزی نیست            که صبح می‌شود از یک نگاه قنبر، شب

به سمت قلعه چنان حمله برد صاعقه‌وار            که روز، گشت به چشم یلان خیبر شب

میان این همه حاکم، به جز علی چه کسی            به خانهٔ فقرا سرکشی کـند در شب؟!

نسـیـم می‌گـذرد از عـبـای او آرام...            و از شمیم عـلی می‌شود معطر، شب

تمام دلخوشی مستـمـند این شده است            سـرِ قـرار بـبـیـنـد امـام را هـر شـب

و از تبار عـلی می‌رسد کسی از راه            که از طلوع نگاهش رسد به آخر، شب

زمینِ تـشـنه بغـل کرده آسـمان تو را            که قـطره‌ای بچـشد مزّۀ جهـان تو را

نوشته‌اند به توصیفِ وحی، فصل به فصل            پیـمـبرانِ اولـوالـعـزم، داسـتان تو را

مـنــاره‌هـای فــلـک بـا "انـا ولـی‌الله"            رسانده‌اند به گـوشِ زمان اذان تو را

سرِ گرسنه به بالین گـذاشتی هر شب            ولی گـرسـنه نـدیـدنـد میـهـمان تو را

نگاهِ حسرتِ گـندم دخیل بسته به جو            که بوسه داده ضریحِ تنورِ نانِ تو را

نـدیـده‌اند ضعـیـفان نگـاهِ خـشـمت را            و دشـمنانِ خـدا روی مهـربـان تو را

مجالِ خواندنِ نهج‌البلاغه در عرش است            کسی نمی‌فهـمد در زمین زبان تو را

به ردّ شمس قسم، یک اشاره‌ات کافی‌ست            که قاصدت برساند به ما زمان تو را

فرشتگانِ سبک‌بال در زمین جـمع‌اند            که تا نـجـف برسـانـند زائـران تو را

قسم به ایـوانت روبـروی باغ بهـشت            به سیـنه می‌کـوبم سنگِ آستان تو را

ترابِ بوترابم، جایی از هفت آسمان بهتر            غبارِ خانه‌اش از قصرهای آن جهان بهتر

علی یعنی علی، یعنی علی، یعنی علی، یعنی ...            چه می‌دانم، هر آن چیزی که می‌دانی از آن بهتر

بگردید و بگـردانید و بگـذاریـد جای او            اگر دیدید از حـیدر، امیـرِ مـؤمنان بهتر

اگر کاغذ سلاحِ جنگ با قرآن ناطق شد            همان بهتر که روی نیزه‌ها باشد، همان بهتر

چه گوهرهاست در دستِ عقیل از داغی آهن            "عدالت" می‌درخشد مثل دُر، در آن میان بهتر

به دارِ نخل، هُرمِ هر دَمِ تمّار "حیدر" بود            نخواهد دید نخلستان از آن خرماپزان بهتر

غبار پای او سر می‌زند ویران‌نشینان را            گدای دیدن روی عـلی، بی‌خانـمان بهتر

اگر ای خار، پای زائرانش را زدی بوسه            گلستان می‌شوی، گل می‌دهی از زعفران بهتر

فقط اینجا گدا را خانه‌زاد خویش می‌دانند            کجا داریم از این خانه، از این خاندان بهتر؟

کجا دیدید حاکم، تحتِ امرِ خود شود محکوم            یهودی‌ها خبر دارند، از آن داستان بهتر

چرا تا "أشهدُ أنّ علی ..." فرسنگ‌ها راه است؟            از این‌جایی که می‌گویند از هر جا اذان بهتر!

ولی می‌آید آن روزی که با خود می‌بَرد ما را            به دورانِ علی، عصری که بود از هر زمان بهتر

به رسمِ احترامِ مقـدمِ مولا به پا خـیزید!            اگر شد حالِ سختِ احتضارم، ناگهان بهتر

ای که در پایت، غزل از جنس باران ریخته            در زلال خطبه‌‌ات، امواج طوفان ریخته

طرح انگور ضریحت بس که مستی آور است            در حریمت عاشق و مجنون، فراوان ریخته

از کرامات کنیز خانه‌ات این بس که حق            در کلامش شهدی از آیات قرآن ریخته

کاش می‌دانستم از خُم، حضرت پروردگار            در سبوی حضرت ساقی چه میزان ریخته

هر کجا دُرّ نجـف دیدم یـقـین کردم خدا            لا به لای خاک هم مـاه درخشان ریخته

هم اسیران، هم فقـیران را پـناهی تا ابد            روی دامـان شـما اشک یتـیـمان ریخته

بی عشق علی، غنی فقیر است            آزادۀ بـی عــلـی اسـیــر اسـت

بی عشق علی، بهشت دوزخ!            در باغ، نـسـیم زَمهَـریر است

وقتی سخـن از غـلامی اوست            هر منصب و مسندی حقیر است

در فـهــم فــضــائـلِ جــنـابـش            عقل بشر از ازل صغیر است

یـا مَـن هُـوَ مَـظـهَـر العَجـائب            تـمّـار بـه دار نـاگـزیــر اسـت

یـا مَـن هُـوَ عــالِـم الـخَـفـیّــات            زیـبـنـدۀ حـضـرت امـیر است

مـعـیـار حـلال زادگی‌ هـاسـت            مِهـرش پیِ پـاکیِ ضمیر است

از خـیرِ بهـشـت ما گـذشـتـیم!            ایوان نجف چه بی نظیر است

انـگـور ضـریـح بـاده ریـزش            درمـان دلِ بـهـانـه‌ گـیـر اسـت

چـندی‌ ست زیـارتـش نـرفـتـیم            از عمر نمانده هیچ! دیر است

ثبت است به طاق عرش نامش            شاهی که همیشه سر به زیر است

هــارون حـکــومـت مــحــمـد            در مـمـلـکـت خـدا وزیر است

روزی‌ دِهِ عـــالَــم‌ اســت امـــا            در خانه گـلـیم او حصیر است

دیگر چه هراسی از قـیامت؟!            در روز حساب دستگـیر است

با عـشـق عـلی نـمی‌شوی پیر            این مـعـجـزۀ مِی غـدیـر است

با تو پیدا کرد عـالم درکی از پـیدا شدن            هست دنیا در پی‌ات از لحظۀ دنیا شدن

از نخـستِ آفـرینـش، رود دنبـالت دوید            در سرش افـتاده بود اندیـشۀ دریـا شدن

یک نفس خورشید برگشت از مسیر و باز سوخت            روز از شوق تمـاشا در تبِ فـردا شدن

صبح خلقت، بانگِ قد قامت که برمی‌داشتی            موج‌ها می‌سوخـتـند از اشـتـیاقِ پا شدن

در کسی شأنیت مولا شدن غیر از تو نیست            آنچنان که با زنی ظـرفـیت زهـرا شدن

چشم بیدارت گواهم در شب سخت مبیت            از تـو می‌آیـد فـقـط آئـیـنـۀ طـاهـا شـدن

خط پیـشانی‌نوشـتم مدحـت اولاد توست            این غبار ای آینه! دارد سرِ خـوانا شدن

خوانده‌ام من تک تک قاموس‌ها را، نام تو            ترجـمانش می‌شود بالاتر از معـنا شدن

ما لبی تر کرده‌ایم از وصف نامت یا علی            آب دریا کی میان کوزه خواهد جا شدن

شعر در گفتن تو وقت عبارت عاجز            پـلـۀ آخـر مـنـبـر بـه روایـت عـاجـز

تو نمردی تو که تا آخر هستی، هستی            به بـلـندای حـیـات تو شهـادت عـاجز

ردّ زانـوی تو افـتاد به مـحـراب خـدا            به عـیـارت همۀ عـمر عـبادت عاجز

پیش تو فـن بـیان همه را چون دیـدیم            نارسـا بود بیان همه صحبـت عـاجز

همه از برکت درگاه تو روزی دارند            ای که در عدل تو هفتاد حکومت عاجز

تیغِ افـتادۀ یاغـی به خودش پس دادی            در ستایش‌گریِ چون تو شهامت عاجز

به خـدایی نرسیـدند و نخـواهند رسید            بی‌تو گـمـراه به دنـبال دیـانت عـاجز

تو که هستی که خدا با نفست حرف زده            شد به دانستن این مرتبه عزّت عاجز

به صف حشر نباشی همگی حـیرانند            قلم عـفـو تویی، بی تو قـیامـت عاجز

کرار واژه‌ای‌است که زیـبندۀ علی‌ست            خورشید محـو چـهـرۀ تابـندۀ علی‌ست

شکـر خـدا کـبـوتـر جـلـد نـجـف شـدم            خوشبخت آن دلی که فقط بندۀ علی‌ست

فرقی نمی‌کند چه کسی نوکرش شده‌ست            مـولا شدن هـمیشه بـرازنـدۀ عـلی‌ست

بگـذار، تازه روز قـیـامت عـیان شود            حتی بهشت جلوه‌ای از خـندۀ علی‌ست

از شوکت عـلی چه بگویم که معـرکه            در انحصار بانگِ خـروشندۀ علی‌ست

سائل شدن بـهـانۀ ما بود … قـصد ما            تـنـهـا زیـارت رخِ تـابـنـدۀ عـلـی‌سـت

ای آنکه در تمام جـهـانت عـدیل نیست            در ممکنات، مثل تو حق را بدیل نیست

دست خـدائی و زده بـیرون از آسـتـین            در آستین حق به جز از این قبیل نیست

روشن‌تـرین گـواه تو هست و عـدالـتت            آن دِرهَمی که در کف دست عقیل نیست

در خلوتی که خاص تو و کردگار توست            حـتی مـجـال پَـر زدن جـبـرئـیل نیست

مـا از رواج سـکـهٔ مـهـر تـو غـافـلـیـم            این سکه در زمانه متـاعی قـلیل نیست

مـا را بـدون هـیـچ دلـیـلـی قــبـول کـن            هرچـند کـار عـشـق بـدون دلـیل نیست

فـردا اگـر به خـانـهٔ قـبـرم نـظـر کـنـی            جائی به با صفـایی آن مستـطـیل نیست

خورشید و ماه را به نگاهی صفا ببخش            آنهـا وگـرنه در نـظـر ما شکـیل نیست

بهتر همان که بسته به زنجـیر غم شود            دستی که بر محبت مـولا دخـیل نیست

تا در اوصاف امیرالمـؤمنین آید به کار            نه قـلم را اقـتدار و نه زبان را اخـتـیار

مظهر حق شیر حق مرآت حق میزان حق            کشور حق را مدیر و لشكر حق را مدار

گو که بنویسند جّن و انس وصفش را مدام            نیست ممکن وصف مولا را یکی از صد هزار

قصّۀ جـانـبازی آن جان شیـرین رسول            جان شیرین می‌دهد بر تن برادر گوش دار

کافـران دادند با هم دست از هر طایـفه            بهر قتل خواجۀ لولاک در یک شام تار

گفت پیغـمبر به شیر حق امیرالمـؤمنین            کای نبی را جان شیرین ای ولیّ کردگار

کافران بر قتل من با یکدگر بستـند عهد            باید امشب جای من در بسترم گیری قرار

گفت حیدر: ای دو صد جان علی قربان تو            این تو، این جان علی، این تیغ خصم نابکار

جان پاک تو سلامت جان من بادا فدات            گو ببارد تیغ و تیرم از یمین و از یسار

خفت آن شب مرتضی در بستر ختم رسل            گشت پیغمبر دل شب در بیابان رهسپار

نـاگـهـان بـوبـکـر آمـد بر سـر راه نـبی            در درون آن شب تاریک، دور از انتظار

چشم پیغمبر چو بر وی در سر راه اوفتاد            برد هـمره تا نگردد راز پنـهـان آشکار

نفس خود را جای خود در بستر خود جای داد            خصم خود را ناگزیر آورد سوی کوهسار

آنکه جای مصطفی خوابید، باشد جانشین            وآنکه یار غار او شد، به که بنشیند به غار

با نبی در غار بودن کی کرامت می‌شود            جان به راه یار دادن عزّت است و افتخار

این تعصّب نیست انصاف است لختی گوش کن            فرق بسیار است بین یار غار و یار یار

او به "لا تحزن" ز فعل خویشتن گردید منع            این به "مرضات اللّه"ش گوید ثنا پروردگار

او ز بیم جان فراری بود از میدان جنگ            این به دور مصطفی گردید روز کارزار

او "اقیلونی" سرود این بر "سلونی" لب گشود            او سراپا عجز بود این پای تا سر اقتدار

او ز خیبر شد فراری این در از خیبر گرفت            فرق دارد فرق، مرد جنگ با مردِ فرار

هر نفـس در بستر خـتم رسل بهر عـلی            بود بیش از طاعت کونین اجرش در شمار

ذات حق آن شب به جبرائیل و میکائیل گفت            کی کند جان از شما در راه یکدیگر نثار؟

هر دو ماندند از جواب و سر به زیر انداختند            هر دو ساکت هر دو گردیدند از حقّ شرمسار

پس خطاب آمد که بگشائید چشمی بر زمین            بذل جان شیر حق بینید در این شام تار

خـفـته بهر بذل جان در بستر ختم رسل            گشته محو این همه ایثار چشم روزگار

ای وجودت شمع جمع آفـرینـش یا علی            وی خزان زندگی را نام دلجـویت بهار

با سر انگشت تو مهر و مه کند در چرخ سیر            بر تماشای تو می‌گردند این لیل و نهار

گو برد حقّ تو را صد تن به جای آن سه تن            آنچه زآن توست، آن تو است ای جان را قرار

چه شوی مسندنشین و چه شوی خانه‌نشین            تو امـامیّ و امـامـت از تو دارد اعتبار

بانگ جبریل از اُحد آید به گوش جان که گفت            لافـتـی الاّ عـلی لا سـیـف الاّ ذوالـفـقار

لب نمی‌بندد ز اوصاف تو «میثم» یا علی            گر فتد در زیر تیغ و گر رود بر اوج دار