اشعار

شبِ ستیز، شبِ آذرخش و طوفان است            شب است و کوه دماوند آتش‌افشان است

شب است و از نفسِ شب گدازه می‌جوشد            شب است و از تنِ شب خون تازه می‌جوشد

شب است و شعله‌کشان است شور خون‌خواهی            تنوره می‌کشد از جان تنور خون‌خواهی

ز هر کـرانـه نـدای قـیـام خـاسته است            به خواستاری خـون امـام خـاسته است

قسم به شـعـشـعـۀ نـور در پـگـاهِ نَـبَـرد            که خصم درنَبَرَد جان به گرمگاهِ نَبَـرد

به خشم و شعله، زمین شور نینوا دارد            امــام خــامـنــه‌ای دیـده بـر شـمـا دارد

شـمـا کـه راه‌نــوردانِ آسـمــان بــودیـد            شما که در هـمۀ قـرن قـهـرمـان بـودید

مسلّم است که میدان تهی نخـواهد ماند            به شب دوباره خیابان تهی نخواهد ماند

سـلام ای یــلِ نــام‌آورِ شـهــیـد! ســلام            امـام خـامـنـه‌ای، رهـبـر شـهـید! سـلام

ببین که شعلۀ خـشمیم و تیغ شمـشـیریم            قـسـم به خـون شـما انـتـقـام می‌گـیـریـم

ای خاک پاک! کشور من! استوار باش            مثل هـمیـشه محـکـم و با اقـتـدار باش

ایران مـهـربـان من! ای نام دلـنـشـین!            ای مــادر یـگـانـۀ مـا! مـانـدگـار بـاش

با من بخـوان حـقـیقـت فـتـح قـریب را            دل خوش به صدق وعدۀ پروردگار باش

دشـمـن به قـصـد بـردن ایـمـانت آمـده            محـکـم‌تـر از همیشه بیا پـای کار باش

چون رهبرت که مشت گره کرده شد شهید            تا لـحـظـۀ شـهـادت خـود پـایـدار باش

برخیز و مشت کن غم و اندوه خویش را            آتش‌فـشان شور و شعور و شعار باش

بر جان دشمنان قسم خورده مرگ شو            بر چشم دشمنان قسم خورده خار باش

میدان حـریف می‌طـلـبد پس قـیـام کـن            پرچم بگیر بر کف و دل بی‌قرار باش

دست خداست بر سر ما، وعده را ببین            باطل شکـست می‌خـورد امیدوار باش

از عمق جان خویش بگو مرگ بر یهود            پیـروز و سربلـند در این کارزار باش

هـنگـام جـنگ آمده " نـادِ عـلی" بخوان            بر فـرق دشـمـنان عـلی ذوالفـقار باش

حسین بن علی حتی به خون غلطان نمی‌میرد            اگرچه اِرباً اِربا با لب عطشان نمی‌میرد

ندانـستـند مرحَـب‌زادگانِ زخـمیِ خـیـبر            که حیدرزاده هرگز پشت بر میدان نمی‌میرد

شبیه بزدلانِ پهلوی در خاک غربت نه!            درون خانه‌اش می‌ماند و پنهان نمی‌میرد

ولایت پرچمی از جنس ایمان است، پیمان است            عـلمداری اگر افـتاد آن پیـمان نمی‌میرد

بدان ای دشمنِ بیگانه با نام وطن! صهیون!            که ما جسمیم و ایران‌ جان، و هرگز جان نمی‌میرد

به ما زخمی زدی ای روبَه ترسو! ندانستی            اسیر پـنجـۀ شـیر ژیـان آسان نمی‌میرد!

سلیمان گرچه با موران مدارا می‌کند، اما            به کِیدِ جنّیان و لشکـر موران نمی‌میرد

به عزم راسخِ هر گامِ جاری در خیابان‌ها            لرستان و اراک و مشهد و تهران نمی‌میرد

اگر ققنوس‌وار آتش‌نشین شد، زاده می‌گردد            تبار او به کوثر می‌رسد، قرآن نمی‌میرد

تـنـیده نام او در تار و پود پرچـم ایران            و تا بـاقی‌ست نام نامیِ ایـران نمی‌میرد

خـیـابان خیـابـان خـیابان خیـابـان            به میدان بـیـائید مـردم، به میدان!

مبادا که از شیر خالی شود شهـر            که آن گـرگ‌ها تـیز کـردند دندان

به دست مـصـمـّم بگـیـرید پـرچـم            به دست شما مانده چـشم شهـیدان

کمین کرده دشمن به هر کوی و برزن            که جـمـع شـما را بـبـیـند پـریشان

کـمـانی چـو آرش بـیـارید مـردم!            به هر کوی و برزن کمین کرده شیطان

حـمـاسی بیـائـید مـردم، حـماسی!            رجزخوان بیائید مردم، رجزخوان!

شـمـا قـوّت قـلـب رزمـنـد گـانـیــد            شـمـائید سـجـّـیل و فـتّـاح را جان

دریغ است ایران که ویران شود، آه            دریغ است ایران، دریغ است ایران

شـمائـیـد و بـارانِ اشک و تـوسل            شما را چه باک است از بمب‌باران؟

بیائـید «اِن تَـنـصُرو الله» بر لـب            که یـاری شـوید از خـداوندِ قـرآن

شب قدرتان در حضور است اینک            به مـیدان بیائـید مردم، به مـیدان!

تا علی هست چه باک از خطر میدان‌ها            متـزلـزل نـشـدیم از تبِ این طوفان‌ها

عـلـی اُفـتاد ولی جـرأت مـیـدان داریم            وعـدۀ نـصر از آقـای خـراسـان داریم

ضربانِ دل شیـعـه ضربان علی است            معرکه دست علی و پسران علی است

تبر آورده عـلی، لات و هُبل جمع کند            مجـتـبیٰ آمده غـوغـای جمل جمع کند

شب به شب در دل میدانِ بصیرت هستیم            مجـتـبیٰ هست همه پای ولایت هستیم

شهر آماده‌ست، هنگام نبرد خـیبر است            پادگان ما خیابان، مسجد ما سنگر است

مرحبا بر غیرت این مردمِ پا در رکاب            این حضور، این نور، برق ذوالفقار حیدر است

داغ ما در شهر گسترده‌ست با هرگام ما            داغ ما از جنس عاشوراست، داغی دیگر است

رهـبر آزادگـان فـرمود: در راه حـسین            فکر بیعت با یزیدی‌ها خیالی ابتر است

ای برادر از نشستن جز زیان حاصل نشد            در خیابان باش، آری، ایستادن بهتر است

انتهای این خیابان می‌رسد صبح ظهور            در شب قدریم و خورشید آخر این معبر است

آتـش مـعـرکـه‌ها با تو و طـوفان با ما            آسـمان با تو، گـذرگـاه و خیابان با ما

مرد مـیدان تویی و مردم میدان مائـیم            دل شب با تو، قـدم‌هـای فـراوان با ما

تو بزن، رحم مکن، بد به دلت راه مده            هست پیروزی حق، وعدۀ قـرآن با ما

شب قدر من و تو حفظ کیان وطن است            نشـود کـم نـخی از پرچم ایران، با ما

مـا فـدایـی سـپـاه عـلـی و فـاطـمـه‌ایـم            هـست دست مـدد شـاه خـراسـان با ما

تو بزن فاتح و خیبرشکن و قاسم و قدر            قـدردانـسـتن خـون‌هـای شهـیدان با ما

راه، آن راه و یقین خامنه‌ای خامنه‌ای‌ست            پای او پیشکشِ جسم و سر و جان با ما

از مـریـدانِ جـنـاب حـیـدر کـرار باش            از ابوذرها و سلمان‌ها بگو، عمار باش!

پشت این دروازه‌ها دنـبال انـدوه تـوأند            از در ماتم نه، محکم گریه کن، دیوار باش!

آخر سازش، عبیدالله و جَبر بیعت است            پرچم خونخواهی‌ات را باز کن، مختار باش!

تا گل سرخ شهادت را بگیری در بغل            چند روزی صبر کن، در چشم دشمن خار باش

کنج میدان، پرچمی در دست و قرآنی به سر            دست قرآن بر سرت ای دوست، پرچم‌دار باش!

سخن از صلح مگوئید که‌ جنگ است امروز            ضعف در پیش عدو، مایه ننگ است امروز

کار از نرمی گـفـتار گـذشـتـه‌ست دگر            چاره برداشتن تیغ و تفنگ است امروز

موش‌ها! وقت فرار است که ما آمده‌ایم            گربۀ‌ نقشۀ ما شیر و پلنگ است امروز

یک نَفَس فرصت برگشت به دشمن ندهیم            بدترین آفت پیکار، درنگ است امروز

نکـنـد گـریـۀ مـا، شـاد کـند دشـمـن را            گر چه دل بهر شهیدان همه تَنگ است امروز

به دسـت غـیر مـبـادا امـیـدواری ما            نیامده‌ست به جز ما کسی به یاری ما

به رنـجِ راه بـیـامـیـز تـا بـیـامـوزی            به مـشـق آبـلـه، اسـرار پـایـداری ما

به دوش نعش جوان برده‌ایم و در تشییع            ندیده است کسی اشک سوگواری ما

به سربلندی سرویم و استواری کـوه            به رودهای جهان رفته بی‌قراری ما

نمانده جای شکایت که در پیِ هر زخم            بلـنـدتـر شده طـومـار بـردبـاری مـا

بــهــار آمـده امـا بــرای پــیــروزی            خوشا که سرخ شود جامۀ بهاری ما

کـبـوتـرانـه بـیـا آشـیـانـه را بـشـنـاس            پـرنـده باش، اسـیـرانِ دانه را بشناس

زمان زمانِ غـریـبی‌ست، آشـنایی کن            میان بحرِ خروشان، کرانه را بشناس

رسـانـه‌های معـانـد، تـمـام یک‌دسـتـند            برای حفظِ بصیرت، رسانه را بشناس

حجـاب زینتِ زن‌هـای فـاطـمـی باشد            بیا و فـسـق‌وفـجـورِ زنـانـه را بشناس

کـویـریان همه دشمن شدند با این باغ            بآیـا و فـتـنـه‌گـرِ مـوزیـانـه را بشناس

اگرچه فـتـنه‌گری می‌کـنند فـتـنه‌گـران            بیا حقیقت و هجو و فـسانه را بشناس

اگـر که پـیـروِ راهِ حـسـینِ فـاطـمه‌ای            یزیـدِ ظـالـم و شـمـرِ زمانه را بشناس

شعارِ ما همه هیهات منّاالـذله شده‌ست            میان این همه غوغا، ترانه را بشناس

وطـن‌فـروش به جـانِ وطن فـتـاده بـیا            «وفایی» آفتِ این موریانه را بشناس

هوای شهـر پُر از گریۀ درخـتان بود            و قلب باغ ترک‌خورده و پریشان بود

تمام پـنجـره‌ها بسته بود و با حـیـرت            سکوت یخ‌زده‌ای سنگفرش تهران بود

و مرگ پرسه‌زنان بین کوچه‌ها می‌گشت            میان جاری خون رد پای شیطان بود

کشید روسری از غنچه‌ها و گل‌ها، باد            زمانه زخمی گستاخی رضا خان بود

در آسمان نه ستاره، نه ماه، نه خورشید            زمین وجب به وجب پایمال طوفان بود

زمان زمان قیامت، زمین به خود لرزان            و روزهای پُـر از الـتهـاب ایران بود

یخ سکوت شکست و طنین حـنجره‌ها            میان مشت گـره خـوردۀ جـوانان بود

دوباره سایۀ خـورشـید بر زمین افتاد            و دست بیعت مردم به سوی ایوان بود

فرار کرد شب از آسمان و این صبحِ            طـلــوع مـزرعـۀ آفــتــابـگـردان بـود

به قطره قطره باران قسم که دریائیم            به برگ برگ درختان؛ که دشت و صحرائیم

بهار روی من و تو حساب کرده، بیا            که در تـلاطـم اسـفـنـد هم شکـوفـائیم

غروب پشت سر ماست، پیش رو سحر است            به شب زدیم شبیخون که صبح فردائیم

در انتظار طلوعیم، از چه بنـشـینیم؟            بـلـند شـو که بـبـیـنـنـد در بـلـنـدائـیـم

به رغم حجم غبار و هجوم دائم سنگ            درون آیـنـه‌هـای شـکـسـتـه پـیـدائـیـم

بگو به باد و به طوفان، که مؤمنیم به نوح            بگو به نیل و به فرعون، یار موسائیم

سری اگر به بدن مانده نذر حضرت دوست            قسم به نیزه سرافـراز معـرکه، مائیم

هـنوز هم شهـدا حـاضرند در مـیدان            سپـاه نـور می‌آید، که گـفـته تنهـائیم؟

به ردّ پای شهیدان قسم که تا خورشید            به چـشـم‌روشـنی سـرنـوشت می‌آئـیم

در خاطر ما خـاطرۀ نام خـمـینی‌ست            ما مکتبمان مکتب عشق است، حسینی‌ست

طوفان همه‌اش غـیرت ایرانی ما بود            فـریـاد سـرآغـاز رجـزخـوانی ما بود

از همت ما بود اگر کـوه به‌پـا خاست            ما اهل توسل شده بودیم، خدا خواست

پروانـه به پـروانه در آتش زده بودیم            بـا آیـۀ والـفـجـر بـه لـب آمـده بـودیـم

ما آمـده بـودیم که شـیـطـان بگـریـزد            دیـو سـتـم از دیـدن انـسـان بـگـریـزد

گـفـتـیـم مـبـادا کـه خـریـدار نـبـاشـیـم            یـوسـف بـرسد ما سرِ بـازار نـبـاشـیم

گفتیم چه غم دشمن ما گرچه زُبیری‌ست            خونی که درون رگ ما هست، زُهیری‌ست

از نعـرۀ جـاء الحق ما رعد خـروشید            ما چشمه شدیم از دل ما حادثه جوشید

ای عشق! بفرما که در این خانه بمیریم            بگـذار بر این میـکـده مسـتانه بمیریم

مسـتـانـه بـمـیـریـم ولـی تـاک نـیـفـتـد            تا پـرچـم این قـافـله بر خـاک نـیـفـتـد

طوفان، حریف ساحل این انقلاب نیست            آئـیـنه‌ای مـقـابـل این انقـلاب نیست

از ابر، آفـتـاب، هـراسـان نمی‌شـود            یک ذرّه ترس در دل این انقلاب نیست

با دشمنش بگو که درختی تناور است            دیگر بگـو اوایـل این انقلاب نیست

وادادگی و سـازش و تـسلـیم مطـلقاً            راه امـامِ راحـلِ این انـقـلاب نیـست

از "آرمان" خود هم اگر دور مانده ‌است            تقصیر ماست، مشکل این انقلاب نیست

این روزها میان شهیدان چه همهمه‌ست            این انـقـلاب ادامـۀ فـریـاد فـاطـمه‌ست

از تشنگی چه واهمه، از دشمنان چه باک            وقتی عَلم به دست علمدار علـقمه‌ست

تا گـردن معاویه دَه ضربه بیش نیست            اطراف خیمه‌گاه علی از چه همهمه‌ست

فرعـون هم مقـابل مـوسی کـسی نبود            جادوی سامری که فقط یک مجسّمه‌ست

حکـم خـدا مگر حکـمـیّت نیـاز داشت            با اشعری بگو که زمان محـاکـمه‌ست

فریاد فـاطمه‌ست که پیچـیده در جهان            مقصود اگر علی‌ست، شهادت مقدمه‌ست

از هر چه واژه، واژۀ زهرا فراتر است            بگذار ای قلم همه، بنویس کـوثـر است

کشور اگر مصون ز خطر شد، ز فاطمه‌ست            لطفش هماره حامی این مُلک و کشور است

ای طیف جهل و شب‌زده! ظلمت رها کنید            ما را از آفـتـاب ولا سایه بر سـر است

تیر شما به دل نه، به گِل خورده تا کنون            ما را زِره، محبت زهـرا و حیدر است

بر لشکر و سلاح، چه نـازند غـافـلان؟            یک تن در این سپاه، سپاهی ز لشکر است

«ما مـلـت امام حـسـیـنـیم» و اهـل‌بـیت            این خاک فاطمی‌ست، علی‌دوست‌پرور است

در این ولایت اهل ولایت نفـس کِـشـنـد            پرچم تمام، بر سر هر بام و هر در است

این برتری به چاردهم قرن اگر گذشت            در قاب شیعه عکس ده‌وچار برتر است

با دردهـای تـازه‌ای سـر در گـریـبـانـم            امـا پُـر از عـطـر امـید و بـوی بـارانم

هربار غـم‌ها بیـشتر سویم هجـوم آورد            دیـدم درخــشـان‌ تـر شـده آئـیـنـۀ جـانـم

آئـیـنۀ صبـر و وقـار و مهـر و لبـخـندم            ایـن روزهـا سـرتـابـه‌پـا، آئـیـنـه‌بـنـدانم

در من درخشیده شکوهی تازه از ایمان            «اینجا چراغی روشن است» آری چراغانم

هر کوچه‌ای اینجا چراغانی شده با عشق            من زنده‌ام از عشق، از این عشق تابانم

تابـنـده‌تـر شد خاک من با گـوهر ایـثار            این خاکِ گوهـربار ایران است، ایرانم

در دست دارم خـاتـم سرخ شهـادت را            با این نگین، روی زمین، مُلک سلیمانم

خورشیدباران است خاک روشنم هر صبح            هشت آسمان پیداست از خاک خراسانم

در سـایـه‌ سـار بــانــوی آئـیـنــه و آبــم            از عطر یاسش پُر شده هر صبح ایوانم

از جلوۀ شاهچراغ اینجا چراغان است            مـن در پــنــاه ســایــۀ دروازه قــرآنــم

گاهی غباری هم اگر در آسمان پیداست            باران که می‌آید پـر از عـطر بـهـارانم

عطر بهاری تازه در راه است، می‌دانی؟            عطر بهاری تازه در راه است، می‌دانم

چشم‌انتـظار رؤیت ماهم در این شب‌ها            کی می‌دمد خـورشید از شرق شبـستانم

و شیـطـان چه دارد؟ هیاهو هیاهو            هجوم صداها، از این سو از آن سو

به نعره، به نفرت، به طعنه، به تهمت            صداها سه‌شعـبه، صداها دو پهـلـو

دمـیـده بـه گـوسـالـۀ سـامـری بـاز            بــه آواز فــتــنــه، به آوای جـــادو

نـه جـای تــأمـل نـه تــاب تـحــمـل            هـیـاهـو هـیـاهـو، هـیـاهو هـیـاهـو

به بانگ مناره قسم هیچ و پوچ است            الـم‌شـنـگـۀ این هـمـه بـرج و بـارو

بگـوشی؟ صـدای شـهـیـدان می‌آید            که روشـن شود جـبهـه‌های فـرارو

سـراپـا خـروشـم، بـرادر بـگـوشـم            بخـوان از حـسـین و رجـزنـامۀ او

بخوان از «مِنَ المـؤمنينَ رِجـالٌ«            بخـوان‌ «رَبُّـنَـا الله ثُّـمَ اسْتَـقـامُـوا«

صدا شو، رسا شو، از آن خدا شو            در این های‌وهوها، هُوَ الحق هُوَ الهُو

بسیجـیان عـلی دم به دم شهـید شـدند            که هم کـنایه شنیدند و هم شهید شدند

بسیجیان علی را شهادت این‌گونه‌ست            که کوثرانه به چندین رقم شهید شدند

بسیجیان عـلی سال‌های پیـش از این            به روضه با غزل محتشم شهید شدند!

بسیـجـیان عـلـی از قـدیـم زیـنـبـی‌اند            اگر به راه دفاع از حـرم شهید شدند

گهی کـلنگ به دستِ مناطق محـروم            گهی به مـدرسه‌ها با قـلم شهـید شدند

به اربـعـین حـسـینی بـسیجـیان عـلی            به درب خانه در اوّل قدم شهید شدند

بسـیجـیان عـلـی شیـعـیـان زهـرایـند            اگر حساب کنی، تازه کم شهید شدند!

بـسیـجـیان عـلـی عـاشـقـان عـبـّاسـند            شدند کـرب‌وبـلا هم‌قـسم، شهید شدند

بسیجـیان عـلی را به تـشنگی بشناس            ببین که زیر کدامین عَـلم شهید شدند

ولی من و تو چه کردیم؟ ادّعا کردیم!            بسیجیان عـلی دست کم شهـید شدند!

به خون خویش نوشتند صبح نزدیک است            بـسیجـیان عـلی صبحـدم شهـید شدند