اشعار

می‌رسد تا آسـمان، نور از خیابان شما            ای بلا و فـتـنـه‌هـا دور از خـیابان شما

تا حریم حضرت خورشید جاری می‌شود            پرتو «نورٌ عـلی نور» از خیابان شما

این همان خط مُقدم هست و اینجا سنگر است            ای عزیزان! چشم بد دور از خیابان شما

راستی هرلحظه می‌گیرند نیرو و توان            مرزبـانـانِ سلـحـشـور از خـیـابان شما

تا بریزد آتش حـسرت به قـلب دشمنان            دست از رزمنده، دستور از خیابان شما

بشکند دستِ منافـق‌پـیشهٔ شیـطان‌صفت            قطع گـردد پایِ مزدور از خـیابان شما

می‌رسد تا مسجدالاقصی اگر همت کنید            این همه فـریاد پـرشور از خیابان شما

نسل در نسل، پرآوازه‌ترین قوم جهان            قـامت غـیرت آن‌ها به بـلـندای زمان

کوه در کوه، شگـفـتـند و دماوندْنسب            چه کسی دیده بترسند به وقتِ فوران؟!

و اگر حادثه‌ای خواست پریشان بشوند            سر برآورده از آن حادثه طوفان طوفان

ایـستادند و به لبخـند خـدا خـیره شدند            مثل قـد قامت گـلـدسته به هنگام اذان

مـردمـانی زره از نـام خـدا پـوشـیـده            رسمشان نیست بمیرند، مگر در میدان

طایفه طایفه خون داده در آغوش وطن            که مبادا برسد خاک به دست دگـران

نیست در طالعشان تا به ابد پیر شدن            قرن‌ها رفته و این قوم، جوانند، جوان!

چلّۀ خـشم گـرفـتـند به هـنگامۀ جنگ            با دعاهای برون آمده از تیر و کمان

به شهـیـدانـه‌تـرین مـردم تـاریخ قـسم            قـصۀ این همه اسطـوره ندارد پـایـان

مردمـانی همه از نـسل اساطـیر کهن            ایـستادند و سـرودند تو را ای ایران!

به رغم سیلی امواج، صخره‌وار بایست            در این مقابله چون کوه استوار بایست!

خلاف گـوشه‌نـشیـنان و عـافـیت‌طلـبان            تو در مـیـانـۀ مـیـدان کـارزار بایست!

نه مثل قـایق فـرسـوده‌ای کـناره بگـیر            نه مثل طفـل هـراسیده‌ای کنار بایست!

در ایـن زمـانـۀ‌ بـدنــام نـاجـوانـمـردی            به نـام نـامی مـردان روزگـار بایست!

بس است این‌که به آه و به ناله در همه عمر            به انتظار «نشستی»، به انتظار «بایست»!

هـمـه به يـارىِ پـروردگـار مى‌آئـيم            شـبـانـه‌روز سـرِ اين قـرار مى‌آئـيـم

بگو كه سنگ ببارد، بگو كه موشک و بمب            بگو كه هرچه شود، پاى‌ كار مى‌آئيم

پياده يا كه سواره، به پشت‌گرمىِ هم            چـنـان سـتـارۀ دنـبـالـه‌دار مـى‌آئـيـم

هرآنچه هم بشمارند، سعىِ بيهوده‌ست            كه گفته است كه ما در شمار مى‌آئيم؟

گرفته‌ايم به كف، پرچم شرف، زن و مرد            تهـمـتـنـانـه به اين كـارزار مى‌آئـيـم

بلوچ، فارس، عرب، ترك، تركمن، لر و كرد            همه، هـمه، هـمه با هر تـبار مى‌آئيم

اگر نظامى، اگر کـارمند و بازارى            اگر مـعـلـم، اگر خـانـه‌دار، مى‌آئـيم

جوان و پيـر ندارد، براى آنكه همه            شـويـم بر سرِ دشـمن هـوار مى‌آئيم

بگـو يـهـود بـدانـد بـراى آنـكه مـدام            درآوريـم از آن‌هـا دمــار مـى‌آئـيــم

غـبارِ فـتـنه اگر شهر را بگـيرد هم            براى يـارىِ حـق، در غـبار مى‌آئيم

به حكم آيۀ "إن تنصروا" در اين پيكار            همـه به يـارىِ پـروردگـار مى‌آئـيـم

فقط مپرس پس از رفـتنِ امام شهيد            چگـونه با غـم دورى كـنار مى‌آئيم!

کابـوس شبـانـه‌روز دشـمن، مائیم            خـسته نشدیم، روز و شب می‌آئیم

تـا شـب‌پـره‌هـا مـجـال پـیدا نکـنند            مـا فـاتـح سـنـگـر خـیـابـان‌هـائـیـم

داود رحیمی

از ابـرهـه و فـیـل بـگـویـم یـا نه؟            از فــتــح ابـابـیـل بـگـویـم یـا نـه؟

بر گـنـبـد آهـنـیـن خـود می‌بـالـی؟            از مـوشک سـجـیـل بگـویم یا نه؟

محمدطه مؤمنی

شمعیم، اگر که شعله‌ور‌ می‌گردیم            موجـیم که می‌رویم و برمی‌گردیم

از خـون شهـید، زندگی می‌جوشد            ما را بکـشـید، زنـده‌تـر می‌گـردیم

عباس جواهری رفیع

این ملـت شیـعـه از همه سر باشد            این جـنگ، هـمان نـبرد آخر باشد

این سیلِ خروش، وعدۀ سید علی‌ست            این بـعـثتِ شـیـعـیـان حـیـدر باشد

حسین ملکی رحیمی

در پیـش بـلا سیـنـه سپر باید کرد            در راه وصال، ترک سر باید کرد

با قیمت جان خود اگر هم شده است            از میهن خود دفـع خطر باید کرد

محمود شریفی

با وحـدتـمان ثـبـاتشان برهم‌خورد            افسانۀ سور و ساتشان برهم‌خورد

بـا هـمـدلـیِ مـلـّتِ ایـرانِ حـسـیـن            طـومار محـاسباتـشان برهم‌ خورد

مریم محبی نژاد

هرچند که زیر ترکـش غـم هستیم            شادیم که در معـرکه با هم هستـیم

گـفـتـند خـیـابان شده میدان جـهـاد            شب‌ها همه در خـط مـقـدم هـستیم

خاطره شیوندی

نازم به چراغی که جهان افروز است            ایران حـسـیـن تا ابد پـیروز است

در کرب و بلا اگر نبودی دیروز            یـاریِ ولـیِ اَمـرمـان امروز است

مریم محبی نژاد

هر بـار که لـحـظـهٔ سـحـر می‌آیـد            از بــارش سـجـیـل خـبــر مـی‌آیـد

بر ابـرهـهٔ زمان نشان خـواهم داد            از مـشت گـره کـرده چه برمی‌آید

نجمه پورملکی

این تازه شکـوه بای بسم الله است            این صبح همان حقیقتِ دلخواه است

از غـرّش ذوالـفـقـار حـیدر حـیدر            پیداست دوباره خیبری در راه است

میثم یوسفی

سجاده سنگر است و دعا هم سلاح ما            تا آسـمـان کـشـیـده شـده شـاهـراه ما

در بین مسـجـدیم، کـنار سـپاه عـشق            قوّت گـرفـتـه است سـپاه از سـپاه ما

شیـطـان هراس دارد از این اتحادها            هر دم نـشـسـتـه منـتـظـر اشـتـبـاه ما

این قدرت نظامی و موشک به جای خود            او بیشتر بترسد از این «افـتـتاح» ما

اَشکوا اِلَیک؛ ما پدر از دست داده‌ایم            اما نـیـامـده‌ست به لـب هـرگـز آه ما

وقـت نـبـرد آمـده و وقـت آه نـیـست            جـوشن کـبـیـر ماست لـباس سـیاه ما

از مسـجـد آمـدیم به مـیـدان انـقـلاب            دست خـداسـت بین خـیـابـان پـناه ما

تا رفع فتنه ما همه در صحنه حاضریم            روزی بـهـار می‌شود اسـفـنـدمـاه ما

شبِ ستیز، شبِ آذرخش و طوفان است            شب است و کوه دماوند آتش‌افشان است

شب است و از نفسِ شب گدازه می‌جوشد            شب است و از تنِ شب خون تازه می‌جوشد

شب است و شعله‌کشان است شور خون‌خواهی            تنوره می‌کشد از جان تنور خون‌خواهی

ز هر کـرانـه نـدای قـیـام خـاسته است            به خواستاری خـون امـام خـاسته است

قسم به شـعـشـعـۀ نـور در پـگـاهِ نَـبَـرد            که خصم درنَبَرَد جان به گرمگاهِ نَبَـرد

به خشم و شعله، زمین شور نینوا دارد            امــام خــامـنــه‌ای دیـده بـر شـمـا دارد

شـمـا کـه راه‌نــوردانِ آسـمــان بــودیـد            شما که در هـمۀ قـرن قـهـرمـان بـودید

مسلّم است که میدان تهی نخـواهد ماند            به شب دوباره خیابان تهی نخواهد ماند

سـلام ای یــلِ نــام‌آورِ شـهــیـد! ســلام            امـام خـامـنـه‌ای، رهـبـر شـهـید! سـلام

ببین که شعلۀ خـشمیم و تیغ شمـشـیریم            قـسـم به خـون شـما انـتـقـام می‌گـیـریـم

ای خاک پاک! کشور من! استوار باش            مثل هـمیـشه محـکـم و با اقـتـدار باش

ایران مـهـربـان من! ای نام دلـنـشـین!            ای مــادر یـگـانـۀ مـا! مـانـدگـار بـاش

با من بخـوان حـقـیقـت فـتـح قـریب را            دل خوش به صدق وعدۀ پروردگار باش

دشـمـن به قـصـد بـردن ایـمـانت آمـده            محـکـم‌تـر از همیشه بیا پـای کار باش

چون رهبرت که مشت گره کرده شد شهید            تا لـحـظـۀ شـهـادت خـود پـایـدار باش

برخیز و مشت کن غم و اندوه خویش را            آتش‌فـشان شور و شعور و شعار باش

بر جان دشمنان قسم خورده مرگ شو            بر چشم دشمنان قسم خورده خار باش

میدان حـریف می‌طـلـبد پس قـیـام کـن            پرچم بگیر بر کف و دل بی‌قرار باش

دست خداست بر سر ما، وعده را ببین            باطل شکـست می‌خـورد امیدوار باش

از عمق جان خویش بگو مرگ بر یهود            پیـروز و سربلـند در این کارزار باش

هـنگـام جـنگ آمده " نـادِ عـلی" بخوان            بر فـرق دشـمـنان عـلی ذوالفـقار باش

حسین بن علی حتی به خون غلطان نمی‌میرد            اگرچه اِرباً اِربا با لب عطشان نمی‌میرد

ندانـستـند مرحَـب‌زادگانِ زخـمیِ خـیـبر            که حیدرزاده هرگز پشت بر میدان نمی‌میرد

شبیه بزدلانِ پهلوی در خاک غربت نه!            درون خانه‌اش می‌ماند و پنهان نمی‌میرد

ولایت پرچمی از جنس ایمان است، پیمان است            عـلمداری اگر افـتاد آن پیـمان نمی‌میرد

بدان ای دشمنِ بیگانه با نام وطن! صهیون!            که ما جسمیم و ایران‌ جان، و هرگز جان نمی‌میرد

به ما زخمی زدی ای روبَه ترسو! ندانستی            اسیر پـنجـۀ شـیر ژیـان آسان نمی‌میرد!

سلیمان گرچه با موران مدارا می‌کند، اما            به کِیدِ جنّیان و لشکـر موران نمی‌میرد

به عزم راسخِ هر گامِ جاری در خیابان‌ها            لرستان و اراک و مشهد و تهران نمی‌میرد

اگر ققنوس‌وار آتش‌نشین شد، زاده می‌گردد            تبار او به کوثر می‌رسد، قرآن نمی‌میرد

تـنـیده نام او در تار و پود پرچـم ایران            و تا بـاقی‌ست نام نامیِ ایـران نمی‌میرد

خـیـابان خیـابـان خـیابان خیـابـان            به میدان بـیـائید مـردم، به میدان!

مبادا که از شیر خالی شود شهـر            که آن گـرگ‌ها تـیز کـردند دندان

به دست مـصـمـّم بگـیـرید پـرچـم            به دست شما مانده چـشم شهـیدان

کمین کرده دشمن به هر کوی و برزن            که جـمـع شـما را بـبـیـند پـریشان

کـمـانی چـو آرش بـیـارید مـردم!            به هر کوی و برزن کمین کرده شیطان

حـمـاسی بیـائـید مـردم، حـماسی!            رجزخوان بیائید مردم، رجزخوان!

شـمـا قـوّت قـلـب رزمـنـد گـانـیــد            شـمـائید سـجـّـیل و فـتّـاح را جان

دریغ است ایران که ویران شود، آه            دریغ است ایران، دریغ است ایران

شـمائـیـد و بـارانِ اشک و تـوسل            شما را چه باک است از بمب‌باران؟

بیائـید «اِن تَـنـصُرو الله» بر لـب            که یـاری شـوید از خـداوندِ قـرآن

شب قدرتان در حضور است اینک            به مـیدان بیائـید مردم، به مـیدان!

تا علی هست چه باک از خطر میدان‌ها            متـزلـزل نـشـدیم از تبِ این طوفان‌ها

عـلـی اُفـتاد ولی جـرأت مـیـدان داریم            وعـدۀ نـصر از آقـای خـراسـان داریم

ضربانِ دل شیـعـه ضربان علی است            معرکه دست علی و پسران علی است

تبر آورده عـلی، لات و هُبل جمع کند            مجـتـبیٰ آمده غـوغـای جمل جمع کند

شب به شب در دل میدانِ بصیرت هستیم            مجـتـبیٰ هست همه پای ولایت هستیم

شهر آماده‌ست، هنگام نبرد خـیبر است            پادگان ما خیابان، مسجد ما سنگر است

مرحبا بر غیرت این مردمِ پا در رکاب            این حضور، این نور، برق ذوالفقار حیدر است

داغ ما در شهر گسترده‌ست با هرگام ما            داغ ما از جنس عاشوراست، داغی دیگر است

رهـبر آزادگـان فـرمود: در راه حـسین            فکر بیعت با یزیدی‌ها خیالی ابتر است

ای برادر از نشستن جز زیان حاصل نشد            در خیابان باش، آری، ایستادن بهتر است

انتهای این خیابان می‌رسد صبح ظهور            در شب قدریم و خورشید آخر این معبر است

آتـش مـعـرکـه‌ها با تو و طـوفان با ما            آسـمان با تو، گـذرگـاه و خیابان با ما

مرد مـیدان تویی و مردم میدان مائـیم            دل شب با تو، قـدم‌هـای فـراوان با ما

تو بزن، رحم مکن، بد به دلت راه مده            هست پیروزی حق، وعدۀ قـرآن با ما

شب قدر من و تو حفظ کیان وطن است            نشـود کـم نـخی از پرچم ایران، با ما

مـا فـدایـی سـپـاه عـلـی و فـاطـمـه‌ایـم            هـست دست مـدد شـاه خـراسـان با ما

تو بزن فاتح و خیبرشکن و قاسم و قدر            قـدردانـسـتن خـون‌هـای شهـیدان با ما

راه، آن راه و یقین خامنه‌ای خامنه‌ای‌ست            پای او پیشکشِ جسم و سر و جان با ما

از مـریـدانِ جـنـاب حـیـدر کـرار باش            از ابوذرها و سلمان‌ها بگو، عمار باش!

پشت این دروازه‌ها دنـبال انـدوه تـوأند            از در ماتم نه، محکم گریه کن، دیوار باش!

آخر سازش، عبیدالله و جَبر بیعت است            پرچم خونخواهی‌ات را باز کن، مختار باش!

تا گل سرخ شهادت را بگیری در بغل            چند روزی صبر کن، در چشم دشمن خار باش

کنج میدان، پرچمی در دست و قرآنی به سر            دست قرآن بر سرت ای دوست، پرچم‌دار باش!

سخن از صلح مگوئید که‌ جنگ است امروز            ضعف در پیش عدو، مایه ننگ است امروز

کار از نرمی گـفـتار گـذشـتـه‌ست دگر            چاره برداشتن تیغ و تفنگ است امروز

موش‌ها! وقت فرار است که ما آمده‌ایم            گربۀ‌ نقشۀ ما شیر و پلنگ است امروز

یک نَفَس فرصت برگشت به دشمن ندهیم            بدترین آفت پیکار، درنگ است امروز

نکـنـد گـریـۀ مـا، شـاد کـند دشـمـن را            گر چه دل بهر شهیدان همه تَنگ است امروز

به دسـت غـیر مـبـادا امـیـدواری ما            نیامده‌ست به جز ما کسی به یاری ما

به رنـجِ راه بـیـامـیـز تـا بـیـامـوزی            به مـشـق آبـلـه، اسـرار پـایـداری ما

به دوش نعش جوان برده‌ایم و در تشییع            ندیده است کسی اشک سوگواری ما

به سربلندی سرویم و استواری کـوه            به رودهای جهان رفته بی‌قراری ما

نمانده جای شکایت که در پیِ هر زخم            بلـنـدتـر شده طـومـار بـردبـاری مـا

بــهــار آمـده امـا بــرای پــیــروزی            خوشا که سرخ شود جامۀ بهاری ما

کـبـوتـرانـه بـیـا آشـیـانـه را بـشـنـاس            پـرنـده باش، اسـیـرانِ دانه را بشناس

زمان زمانِ غـریـبی‌ست، آشـنایی کن            میان بحرِ خروشان، کرانه را بشناس

رسـانـه‌های معـانـد، تـمـام یک‌دسـتـند            برای حفظِ بصیرت، رسانه را بشناس

حجـاب زینتِ زن‌هـای فـاطـمـی باشد            بیا و فـسـق‌وفـجـورِ زنـانـه را بشناس

کـویـریان همه دشمن شدند با این باغ            بآیـا و فـتـنـه‌گـرِ مـوزیـانـه را بشناس

اگرچه فـتـنه‌گری می‌کـنند فـتـنه‌گـران            بیا حقیقت و هجو و فـسانه را بشناس

اگـر که پـیـروِ راهِ حـسـینِ فـاطـمه‌ای            یزیـدِ ظـالـم و شـمـرِ زمانه را بشناس

شعارِ ما همه هیهات منّاالـذله شده‌ست            میان این همه غوغا، ترانه را بشناس

وطـن‌فـروش به جـانِ وطن فـتـاده بـیا            «وفایی» آفتِ این موریانه را بشناس

هوای شهـر پُر از گریۀ درخـتان بود            و قلب باغ ترک‌خورده و پریشان بود

تمام پـنجـره‌ها بسته بود و با حـیـرت            سکوت یخ‌زده‌ای سنگفرش تهران بود

و مرگ پرسه‌زنان بین کوچه‌ها می‌گشت            میان جاری خون رد پای شیطان بود

کشید روسری از غنچه‌ها و گل‌ها، باد            زمانه زخمی گستاخی رضا خان بود

در آسمان نه ستاره، نه ماه، نه خورشید            زمین وجب به وجب پایمال طوفان بود

زمان زمان قیامت، زمین به خود لرزان            و روزهای پُـر از الـتهـاب ایران بود

یخ سکوت شکست و طنین حـنجره‌ها            میان مشت گـره خـوردۀ جـوانان بود

دوباره سایۀ خـورشـید بر زمین افتاد            و دست بیعت مردم به سوی ایوان بود

فرار کرد شب از آسمان و این صبحِ            طـلــوع مـزرعـۀ آفــتــابـگـردان بـود

به قطره قطره باران قسم که دریائیم            به برگ برگ درختان؛ که دشت و صحرائیم

بهار روی من و تو حساب کرده، بیا            که در تـلاطـم اسـفـنـد هم شکـوفـائیم

غروب پشت سر ماست، پیش رو سحر است            به شب زدیم شبیخون که صبح فردائیم

در انتظار طلوعیم، از چه بنـشـینیم؟            بـلـند شـو که بـبـیـنـنـد در بـلـنـدائـیـم

به رغم حجم غبار و هجوم دائم سنگ            درون آیـنـه‌هـای شـکـسـتـه پـیـدائـیـم

بگو به باد و به طوفان، که مؤمنیم به نوح            بگو به نیل و به فرعون، یار موسائیم

سری اگر به بدن مانده نذر حضرت دوست            قسم به نیزه سرافـراز معـرکه، مائیم

هـنوز هم شهـدا حـاضرند در مـیدان            سپـاه نـور می‌آید، که گـفـته تنهـائیم؟

به ردّ پای شهیدان قسم که تا خورشید            به چـشـم‌روشـنی سـرنـوشت می‌آئـیم

در خاطر ما خـاطرۀ نام خـمـینی‌ست            ما مکتبمان مکتب عشق است، حسینی‌ست

طوفان همه‌اش غـیرت ایرانی ما بود            فـریـاد سـرآغـاز رجـزخـوانی ما بود

از همت ما بود اگر کـوه به‌پـا خاست            ما اهل توسل شده بودیم، خدا خواست

پروانـه به پـروانه در آتش زده بودیم            بـا آیـۀ والـفـجـر بـه لـب آمـده بـودیـم

ما آمـده بـودیم که شـیـطـان بگـریـزد            دیـو سـتـم از دیـدن انـسـان بـگـریـزد

گـفـتـیـم مـبـادا کـه خـریـدار نـبـاشـیـم            یـوسـف بـرسد ما سرِ بـازار نـبـاشـیم

گفتیم چه غم دشمن ما گرچه زُبیری‌ست            خونی که درون رگ ما هست، زُهیری‌ست

از نعـرۀ جـاء الحق ما رعد خـروشید            ما چشمه شدیم از دل ما حادثه جوشید

ای عشق! بفرما که در این خانه بمیریم            بگـذار بر این میـکـده مسـتانه بمیریم

مسـتـانـه بـمـیـریـم ولـی تـاک نـیـفـتـد            تا پـرچـم این قـافـله بر خـاک نـیـفـتـد