اشعار

هرکسی دارد مرید و هرکسی دارد مراد            ما به نسل حـیـدر کـرار داریم اعـتـقـاد

کم اگر هستیم و تنها، باز بی‌شک غالب است            قدرت ایـمـان مـا بـر لـشـکـر ابن زیـاد

داغـدار آن ابـر مـردیـم که مثل حـسـین            «نه» به بیعت گفت و عمری پای قولش ایستاد

بارها می‌گفت راهی نیست تا فتح الفتوح            در مـسـیر قـله باید رفـت، بـاید وا نـداد

سرو بود و سرو ماند و شد پناه مردمش            زیر رگـبار شعـار زنـده باد و مرده باد

فاتح دنیاست بی لشکرکشی آن مرد که            در درون سیـنۀ مسـتضعـفان دارد ستاد

نقشۀ پیروزی ما را چه خوش ترسیم کرد!            در همان مشت گره کرده است، یعنی اتحاد

سرخ است افق، خون تو پاشیده بر افلاک؟            یا پرچم صبح است همین پیرهن چاک؟

دیـدیم شبـیـخـون زده بر شـام پـریـشان            والصبح که جاری شده بر آن لب عطشان

ما را غـم تو کـشت و حـیـات ابـدی داد            وآن مشت گره کرده که شد جرأت فریاد

لا گـفـتی و الّا شدی ای قـامت توحـید!            ای خون تو جوشنده‌تر از چشمهٔ خورشید!

یادی‌ست پُـر از زمزمه و خاطره یادت            محـبوب شهـیدانی و معـشوق شهـادت!

ای چشمهٔ بی‌تاب حیات، ای عطش سرخ!            دل برده‌ای از آب حیات، ای عطش سرخ!

عـشاق تو دلـتـنـگ‌تـرین لـشکـر عـالـم            آواز «لـــثــارات » بـــرآرنـــد دمـــادم

کِی تن به سـتم‌ می‌دهد و دست به اَعـدا            نسلی که تو را دید و شنید از تو رجزها:

بیعـت نکـنـد مـثـل من و دست یـزیـدی            رفتی و چنین گـفت شهـیدی به شهـیدی

ای خون تو جوشنده‌تر از چشمهٔ خورشید            یورِش ببر اینک به شب خـستهٔ تـردیـد

مـا پـا به رکـابـیـم پـدر! تـا بـرسـد یـار            ای رجـعـت تو ناب‌تـرین لحـظهٔ دیدار!

اینک شما و میدان، مردم به هوش باشید            در کوچه و خیابان، پرچم به دوش باشید

رزمندگان ما در خـشم و خروش هستند            مثل دلـیرمـردان، خشم و خروش باشید

فـریادتان شکـوهِ شور است و استـقامت            هرگـز مـبـاد آن‌که یک دم خـموش باشید

چون کوه استوار و چون رعد شعله‌پیما            موجید موجِ دریا، در جنب و جوش باشید

وقت طواف عشق است، این اعتکاف عشق است            احـرام خـون ببـنـدیـد، آلالـه‌پـوش باشید

پـشـت سر ولایت، تا پـای جـان بمـانـید            پا تا به سر به امرِ، رهبر به گوش باشید

در راه حفظ ایران، خفته به خون شهیدان            باشد پـیام آنـان، مـردم به هـوش باشید!

بیشه خالی نیست ای کفتار؛ شیران را ببین            حمله کردی؟ پاسخِ شیرانِ غُرّان را ببین

ناو آوردی، رجز خواندی که طوفان می‌کنی؟            گاوِ حیران مانده در چنگالِ شیران را ببین

جنگ را آغاز کردی از حماقت، از غرور            ما رقم خواهیم زد؛ بنشین و پایان را ببین

جـنگِ احـزابی عـلیه ما به راه انداخـتی            بعد از این تدبیرِ جنگِ قومِ سلمان را ببین

هفته‌ها از جنگ طی شد؛ مانده‌ای در گِل، ولی            مردمِ سرزنـده و پرشـورِ ایران را ببین

سیلیِ جانانه از مردانِ میدان می‌خوری            پشتِ این مردانِ در میدان، خیابان را ببین

«وَأَعِدّوا» با تمامِ قـوّت، ای سیّدِ مجید!            عزمِ ما، دستِ خدا، اعجازِ قرآن را ببین

کیست این هر شب به دریای خیابان می‌دود            هر شب از نو، خون به رگ‌های خیابان می‌دود

هر طرف رو می‌کنم فریاد حیدر حیدر است            این خیابان است یا میدان جنگ خیبر است

پرچـم غـیرت به دست سربداران وطن            آی مردم! مردم این جان شما، جان وطن

سردهید اینک شعار مرگ بر قـابیل را            مشـتـتـان بر باد خواهد داد اسـرائیل را

هر شب از خانه بیا بیرون، خیابان را بیین            راز جـمهـوری اسـلامی ایران را ببـین

تا قـلـه بـیا کم شدن فـاصله حـتـمی‌ست            افـراشتن بـیـرقت ای قـافـله! حتمی‌ست

رزمنده اگر سخت‌ترین لحظۀ جنگ است            سرسخت بمان طی شدن مرحله حتمی‌ست

شـب می‌رود و می‌رسد از راه سـپـیـده            خاموشیِ تدریجیِ این چلچله حتمی‌ست

از قـدرت هر مـوشک ایـران بهـراسید            ای کاخ‌نـشینان جهان! زلزله حتمی‌ست

بـا نـصـرُ مـن الله اگـر مـوشـک فـتـّاح            بر کارِ شیاطین بدهـد فیصله حتمی‌ست

شـش‌ماهه عـنایت بکـند کار تـمام است            نابودیِ امثال تو ای حـرمله! حتمی‌ست

فـرمـایـشِ سـیـد عـلـی خـامـنـه‌ای بـود:            پیروزیِ اسلام در این غائله حتمی‌ست

خبر: پرواز "حق" تا آسمان مسجد الاقصی            خبر "انا فَتَحْنا" بود و "سُبحانَ الَّذی أسرا"

خبر "الله اکبر" بود بعد از شادی مردم!            و حـیـرت بود با چـندین زبانِ زندۀ دنیا

خبر مشق شبی از درس طهرانی مقدم بود            که از آن کودک من می‌نویسد بارها املا

خبر موشک به موشک زد به گوش غاصبان سیلی            سپس یک خواب راحت شد به چشم کودکی تنها

ابابیل است آری، سیل سجیل است می‌بارد            قرائت می‌کند آیات نصر و فجر را یکجا

شکستْ آن طبل تو خالی، رژیم جعل اشغالی            شکستْ آن گنبد پوشالی و آن کاغذ یک لا!

شما ای قوم نفرین زادۀ بدعهـد نافرمان            نمی‌گیرید در "ارض مقدس" تا ابد سکنا!

شما دیروز پیغمبرکش و امروز کودک‌کش            جهان دید از شما "يَسْعَوْنَ فِي الْأَرْضِ فَسَادًا" را

که می‌گفتید دستان خدا بسته‌ست؟! با وحشت            نگه دارید هان! انگشت حیرت در دهان حالا!

از این پس مرگتان نزدیک‌تر شد؛ گوش بسپارید            خبرهای جدیدی می‌رسد امروز یا فردا

نه فرعون و نه نمرود و نه این دلقک، نمی‌ترسیم            که ما مردان پیکاریم از این مردک نمی‌ترسیم

اگر ایمان قرین ما شود «اَعلون» ما هستیم            یقین داریم بر قول خدا، بی‌شک نمی‌ترسیم

بترسید از جوانانی که از مردن نمی‌ترسند            که دست ماست روی ماشهٔ موشک، نمی‌ترسیم

ببـیـن تـیغ عـلی‌ابن‌ابی‌طالـب دودم دارد            ز شیطان بزرگ و خائن کوچک نمی‌ترسیم

بپرسید از پدرهاتان که ترس از شیعه یعنی چه؟            چه نامی گشته بر دیوار خیبر حک؟ نمی‌ترسیم

چه خواهد شد؟ هرآنچه او بخواهد می‌شود، آری،            خدا با ماست، شن‌های طبس مدرک؛ نمی‌ترسیم

فتح خارک یا هرمز؟ وه چه خوش‌خیالی‌ها!            پـوزه‌تان مگر دارد میل خـاک‌مالی‌ها؟

از هجـوم کـفـتاران بیـشه را نتـرسانید            دیده قرن‌ها این شیر از شما، شغالی‌ها

قـبرتـان مـهـیـا شد در سـواحـل ایـران            مثـل انـگـلـیـسـی‌ها، مثـل پـرتـغـالـی‌ها

در جنوب این خاک است بی‌شمار دلواری            بی‌شمار کوچک‌خان در صف شمالی‌ها

ابلهـان! بپـرهـیزید از قـیاس ما با غیر            با شـیـوخ دوزاری با دوروزه والـی‌ها

شیـخ را بگـو بـاشد در پـی شـتـربـانی            در نبود نفـت آمد فـصل خـشکـسالی‌ها

بر سر شما سجیل هم به کـام‌تان زقـوم            می‌شود خـلـیج فارس با هـمه زلالی‌ها

پس چرا نمی‌آئـید سوی ساحـل ایـران؟            مرگ، زیر پاهـاتان پهـن کرده قالی‌ها

دروازه‌های رد شدن از عصر غيبت است            اين جنگ نيست، فرصت ناب هدایت است

راه رسـيــدن بـه خــدا راه كــربـلاسـت            هر کس که عاشق است، در اين راه دعوت است

تاريخ را بخـوان و خـودت انتخـاب كن            تسلیم یا مبارزه؟ حرف از شجاعت است

پا پس مكش، حماسه بساز و غیور باش            رمـز رسيدن به هـدف استـقـامـت است

با خون وضو بگير و به محراب حق برو            حیّ علی الحضور که ماه عـبادت است

پای ضريـح سبـز وطن سـيـنه می‌زنـيم            هر شب برای ما شب عشق و زيارت است

«راهی‌ست راه عشق كه هيچش كناره نيست»            راهی‌ست راه عشق كه راه سعادت است

صدها شكوفه ريخته بر خاک سرزمین            ايـنک بـهـار، زائـر بـاغ شـهـادت است

طلوع صبح نزدیک است، فجری تازه در راه است            که این فتح بشارت بخش از نصر من الله است

شرفنامه‌ست این عهدی که دارم با تو می‌بندم            وطن از راز خون پای این سوگند آگاه است

قسم بر تین و الزیتون، قسم بر آیه آیه خون            عذاب دشمن صهیون پس از این، سخت جانکاه است

اگرچه پهلوانان یک به یک رفتند و از این داغ            جهان لبریز از بغض است، جان سرشار از آه است

دوباره با علی تا خیبری دیگر بمان همراه            که صبحی تازه در پیشانی پرنور این ماه است

بخوان و دل به پیغـام بلند آسمان بسپار            که دیوار تل‌آویو از رجزهای تو کوتاه است

یقین دارم که روزی آفتابی می‌رسد از راه            جهان در انتظار رجعت خورشید خونخواه است

با عرض سلام و ضمن عرض تسلیت این ایام؛ همانگونه که قبلا نیز اعلام شده بود سیاست کاری ما در سایت آستان وصال بارگذاری اشعار پرمحتوا و جدید است زیرا بارگذاری مجدد اشعاری که سال های قبل بارگذاری شده و طبق لیست سمت راست قابل مشاهده و استفاده هستند را دون شأن اهل بیت علیهم السلام و شما مداحان عزیز می دانیم؛ متاسفانه امسال علیرغم تلاش فراوان و جستجوی گسترده در سایت های و کانال های شاعران گرانقدر و ... هیچ شعر تازه و نوسروده ای یافت نشد و تمامی سایت های مورد جستجوی ما تا این لحظه اشعار تکراری سال های خود را بارگذاری کرده اند که ما این را نکرده و نوعی فریب اعضاء سایت می دانیم؛ لذا از بابت این قصور ابتدا از محضر مقدس ائمه علیهم السلام و سپس شما بزرگواران عذرخواهی می کنیم انشالله که در فرصت باقی مانده امروز و فردا بتوانیم شعری جدید و نوسروده پیدا کرده و تقدیم شما بزرگواران بکنیم. التماس دعا

برای بغـض‌های‌ هم‌وطن‌ ابریم، بـارانیم            برای بی‌وطن‌ها‌ غرشِ رعدیم، طوفـانیم

میان بمب و موشک‌های تب‌دار جهان صلح            به لبخند رضایت از شکوهِ خویش مهمانیم

خدا در پرچم ما سرفرازی می‌کند مردم            که او بالاست او با ماست، ما فردای ایرانیم

که ما عاشق‌ترین نسل جوانان وطن هستیم            که گـلـبانگ همه الله‌ اکـبـرهای دورانـیم

بخوان با جان، بخوان با آبرو، با مال، با فرزند            اگر گـفتیم تا آخر به پای عشق می‌مانیم

شب قدر و شب عید و همه شب‌های بعد از این            اگر لازم شود یک سال دیگر در خیابانیم

به چـشم اهل تـاریـکی نمی‌آئـیم، امّـا ما            شبیه سروهای صبح پیـروزی فـراوانیم

شروع ماجرا شاید به دست ظالمان باشد            ولی بر یکّه‌تازی‌های باطل، خط پایانیم

بمان در سنگرت، این روزها سنگر خیابان است            در این شهرِ پر از میدان مین، معبر خیابان است

بیا بنویس ای تاریخ این شعر حماسی را            قلم در دست مردم، صفحۀ دفتر خیابان است

به دریای غرور و غیرت ایران شناور شو            که این رود خروشان را کنون بستر خیابان است

ببین تفسیر شد "السابقون السابقون" اینجا            بیا میدان، به میدان مسجد و منبر خیابان است

نوای "ربنا الله" است بر روی لب مردم            اگر تصویری از "ثم استقاموا" بر خیابان است

برای عـده‌ای خـط مقـدم پـای لانـچـرها            برای ما ولی خط مقـدم در خیابان است

همین الله‌اکبر سوخـتِ خـیـبرشکن‌ها شد            برای فتح خیبر، حامی لشکر خیابان است

بیا محکم قدم بردار، راهی نیست تا قله            بمان ثابت‌قدم، این پلۀ آخر خیابان است

آقـای من! که از قـفـس تن رهـا شدی            با خون وضو گرفتی و حاجت‌روا شدی

چشم تو صبح بود شبِ غـم‌گـرفـته را            هر جا سکوت بود، صدای رسا شدی

نور خدا به چهـرۀ ماهت نشـسـته بود            بر کـشـتی شکـسـتـه‌دلان نـاخـدا شدی

تـنـهـا پـنـاهـگـاه تو، سـجـادۀ تـو بـود            از این‌ مسیر راهی کـرب و بلا شدی

رفـتی به آسـمـان شهادت، حـسـین‌وار            همچون سـتاره، روشنِ بی‌انتهـا شدی

دیدار با امام و شهیدان چه دیـدنی‌ست            همراه جمع عشق، دعـاگـوی ما شدی

عـمری قـرار بود فـدایت شـویم، آه...            اما خـودت به خـاطـر ایران فدا شدی

آتـشـفـشان از سـیـنه‌ها برپـاست آقا            از داغ تو در جان ما غوغاست آقا

پنهان شدی از چشم‌ها، هر لحظه اما            سیـمـای تو در قـاب دل پیداست آقا

رفـتـی عـلـمـدار وطـن، اما نیـفـتـاد            پـرچـم به دست مـلـتـت بـالاست آقا

اوضاعِ دنیا بعد تو دیگر به‌هم ریخت            حـیران ز بعـد رفـتـنت دنیـاست آقا

آتـش زَنَـد بر دودمـان کاخِ شیـطان            داغ تـو دامنـگـیـر آمـریکـاسـت آقا

هر‌ اشک ما موشک شده تا قلب صهیون            فردای پیـروزی به دست ماست آقا

رفتی ولی بیش از گذشته میهـن تو            چـشم انـتظـار مهـدی زهـراست آقا

بعد از تو ما را همدمی جز چشمِ تر نیست            برخیز از جا و بگو وقتِ سفر نیست

تو آرزویت را بغـل کردی و رفـتی            ما را ولی در دل به‌جز داغ و شرر نیست

یک عمر پایِ عزّت این خاک ماندی            گشتیم دیدیم از تو «کشوردوست»تر نیست

مشتی گره کردی و فهماندی به عالم            جز شیعۀ مولا کسی مردِ خطر نیست

ای جانِ ما قـربانِ قـرآن‌خـوانـدنِ تو            قربان آن صوتی که بین ما دگر نیست

برخیز، برگرد و بگو ما خواب دیدیم            دیگر کسی بعد از تو دلتنگِ سحر نیست

رفتی ولی خونِ تو جاری در رگِ ماست            از ناامـیدی در وجـود ما اثـر نیست

حیف تو بود آقا که در بستر بمیری            آری مریدِ مرتضی اهلِ ضرر نیست

بعد از عـلی سـربازِ راهِ مجـتـبـائـیم            مائیم و فرمانِ پسر؛ گرچه پدر نیست

رمـضـان بـود ولی داغ مـحـرّم دیـدم            «خِرَد از باده ندید آنچه من از غم دیدم»

کودک و پیر در این حادثه مبعوث شدند            دست این مردمِ یکـپارچه پـرچـم دیدم

خاطرم نیست که غیر از شب تشییع امام            آخـریـن بـار کجـا ایـنـهـمـه آدم دیـدم!

وای از آن مشت گره کرده، چه نامم جز کوه            آنچه را در گـذر حـادثه محـکـم دیـدم

وای از آن قلّۀ بشکوه که در تعظیمش            قـامت سـروتـرین طایـفـه را خم دیدم

پیش ازاین «بیت» مشرّف شده بودم، او را            همۀ حـسـرتـم این است چرا کـم دیدم

آن زمـان که خـبرِ رفـتن آن مـرد آمد            مـرگ را در نظـرم امر مـسـلـّم دیـدم

یک نفر گفت که دیده ست که «برمی‌گردد»            گفتم این خواب، همانی‌ست که من هم دیدم!

بیـرون بیـاورید سر از دخـمه‌هـایـتان            قومی که از هراس نمور است جایتان!

با من بگو که هـیـمنۀ آهـنین چه شد؟!            پیچیده زیر گـنـبدتان ضجـه‌هایتان...!

دنیا دوباره دیده به چشمان خود، که نیست            چـیزی به غـیر "بادِ هـوا"، ادعـایـتان

مانند "مـوشِ آب کـشـیده" گـریـخـتـند            فـرمـانـدهـانِ بـزدلِ یـک لا قـبـایـتـان

ما نسل حـیـدریم و سوی خـیـبر آمدیم            از ریـشـه مـی‌کَـنـیـم اسـاسِ بـنـایـتـان

زخمی زدید اگر چه؛ ولی خوب بنگرید            حالا نـشـسـتـه مـادرتـان در عـزایـتان

ما قـومِ وعـده‌هـای خـدائـیم؛ صـادقـیم            با دست مـا نـوشـتـه شود انـتـهـایـتـان

بـرخـیـز تـا کـه آیـنـه قـرآن بـیـاوریـم            هـمراه خـویش پـرچـم ایـران بـیاوریم

وقت است تا برای دفاع از کـیان خود            جان‌های خویش را به خـیابان بیاوریم

کـوری چـشم‌های قـشون وطن فروش            جـمعـیـّتـی عـجـیب و فـراوان بیاوریم

باید که مال و ثروت و اهل و عیال را            در دست خود گرفته، به میدان بیاوریم

هنگـام محو لشکر کفر است از زمین            بـایـد به این مـبـارزه ایـمـان بـیـاوریم

گیرم که مثل رعد به ما ضربه‌ای زدند            برخـیز تا که ما همه طـوفـان بـیاوریم

چیزی نمانده است که این شب، سحر شود            وقـت است تـا که آیـنـه قـرآن بـیاوریم