اشعار

ای سرو! سایه‌سار تو را هیچ‌کس نداشت            آرامش و وقـار تو را هیچ‌کـس نداشت

در قـحـطی یقین و شـبیـخون خـستگی            ایـمان اسـتـوار تو را هـیچ‌کـس نداشت

هر سوی این دیـار گـهـرخـیـز پاک را            گشتم ولی عـیار تو را هیچ‌کس نداشت

در عزم، هم‌رکاب تو عالم به خود ندید            در رزم، پشتکار تو را هیچ‌کس نداشت

هم بـی‌شـمـار دشـمـن بـدخـواه داشـتـی            هم خیل دوستدار تو را هیچ‌کس نداشت

عمری در اوج بودی و مظلوم زیستی            هرچـند، اقـتـدار تو را هیچ‌کس نداشت

مـانـنـد آبــشـار روان از سـتــیـغ کــوه            چشمان اشک‌بار تو را هیچ‌کس نداشت

جز کـشـته‌گـان تـشـنه‌لب دشت کـربـلا            اصحاب جان‌نثار تو را هیچ‌کس نداشت

در انتخاب راه سعـادت به مرگ سرخ            عزم حـسـین‌وار تو را هیچ‌کس نداشت

می‌رسد از سنگر فـرمـاندهی فرمان او            همچـنان هـستـیم با هم بر سر پیـمان او

ما چه خوشبخـتیم با آقا معاصر بوده‌ایم            می‌وزد عطر ظهور از سرخی دوران او

باز هم میدان به میدان ما حماسه ساختیم            خیره شد چشم جهان از غرّش شیران او

آیه‌های مؤمـنون تفـسیر شد این روزها            اقـتــدا دارنـد مـردم بــاز بـر ایـمـان او

یاد باد آن صوت و لحنِ آیه‌های فتح و نصر            کی رود از خاطر ما خواندن قرآن او؟

مژدۀ پیروزی حق را نسیم آورده است            بیشتر از پیش غـوغا می‌کند طـوفان او

نیل می‌بـلعـد دوباره لشکـر فـرعون را            وعـدۀ حق را محـقـق می‌کـنـد ایران او

بهتر از جان بود و حالا در مسیر روشنش            عهـد می‌بـنـدیم یک‌بار دگـر با جـان او

ای شهیدانی که دورش حلقه می‌بندید! کاش            جای ما هم بوسه بنـشانـید بر دستان او

کاسۀ صبرم پُر از آه است بعد از رفتنت            دست قلب از نبض کوتاه است بعد از رفتنت

گوش کن اشک مرا! آه ای دلیل زندگی!            گریه از حال من آگاه است بعد از رفتنت

با شهادت روزه‌ات افطار شد ای تشنه لب!            آه! خیلی روضه جانکاه است بعد از رفتنت

قطره قطره خـونِ تو ای آیت الله شهـید!            بی‌گمان یک آیت الله است بعد از رفتنت

ای علمدار سحر! برخیز و پرچم را بگیر            آسمان یک بغض بی ماه است بعد از رفتنت

به عکست خیره ماندم، با نگاهت گفتگو کردم            شب شعری که دیگر نیست را هی آرزو کردم

خبرها راست می‌گویند؟ آیا رفته‌ای دیگر؟            دلم را با چه حالی با حقیقت روبه‌رو کردم

تو را پرسیدم از خواب و خیال نوجوانی‌هام            تو را در خاطرات کودکی‌ها جستجو کردم

به میدان آمدم با اشک، با خون، با جنون، با شعر            همه داروندارم را برای جنگ رو کردم

به عکست خیره بودم، مادرم نم‌‌نم صدایم زد:            «لباس مشکی و شال عزایت را اتو کردم»

گرچه رفته‌ست علمدار، علم هست هنوز            کور شو چشمِ حرامی! که حرم هست هنوز

خونِ این مرد به‌ ما جـانِ دوچندان بدهد            یادِ این مـرد به‌ما جـرأتِ طـوفـان بدهد

عشق و ایثار و شرف داد به‌ما تعلیم، او            دشمنـش هر غـلطی کرد نشد تسلیم، او

رویـتـان بـاد سـیــه طـایـفـۀ گـمـراهـی!            رهـبرِ ما نه بَدَل داشت نه مـخـفی‌گاهی

آی ایـران حـسـیـنـی! نـبـری از یــادش            کـه فــدایــیِ وطــن شـد نــوۀ نــوزادش

نهـراسـیـم، خـدا یـاورِ ما هـست هـنـوز            دستِ مجروحِ پدر بر سرِ ما هست هنوز

زحمتت رفت هدر، آی سگِ زرد! بسوز            مثلِ مولاش عـلی، سیدِ علی شد پـیروز

شب‌به‌شب شیردلان در دلِ میدان هستند            گرچه از داغِ پدر سخت پریشان هستند

وای از این خشم که غرنده‌تر از سجیل است            ذکرِ طوفانیِ ما مرگ بر اسرائیل است

بیمی ز طوفان نیست وقتی ناخدا هست            سیدعـلی رفته‌ست، سیدمجـتـبی هست

باشد عصا در دست یک موسای دیگر            لطـف خـدا تا آخـر این مـاجـرا هـست

نـابـود خــواهـد شـد سـپــاه کـفــر امـا            جـمـهـوری اسـلامی ایـران ما هـسـت

خون شهـیدان ضامن این انقلاب است            «ثُمّ استقاموا» بعدِ «قالوا ربّنا» هست

سـر تـا به پـا زخـمـیـم اما اسـتـواریـم            در مکـتب ما «الـبلاءُ لـلـولا» هـست

ما را نـتـرسـانـید از مرگ و شهـادت            «قالوا بلی» گفتیم بر هرچه بلا هست

«هـیهـات مـنّا الـذله» از لـب‌ها نیـفـتـد            تا در سر ما شـور رزم کـربـلا هست

هر چند که از داغ تو دریای غم‌یم            شمـشـیر فـرو رفـته به قـلب ستم‌یم

تا لحـظۀ انتـقـام از آن خانۀ سـست            چون مشت‌گـره‌کردۀ تو پشت هم‌یم

************

در سـایـۀ اقـتـدار تـو، ایـران است            با عشق تو در سینۀ ما، ایمان است

از شکـل شهـادتت جهـان فـهـمـیده            در مشت‌گره‌کردۀ تو طـوفان است

************

در قـلب جهـان نـور فـراگیر تویی            در سـینۀ شب، تیـغۀ شمـشیر تویی

با دست تو مرگ کـفـر تقـدیر شده            ای مشت‌گـره‌کرده که تکـبیر تویی

************

این خاک همان شکوه مادر زادی‌ست            هـمـواره پُـر از زمـزمۀ آبادی‌ست

روزی که شهـیـدتـر شدی فهـمیدیم            در مـشـت‌گـره‌کـردۀ تو آزادی‌ست

************

پـشت سر خود حـماسه‌ها داشته‌ای            از چهـرۀ کـفـر، پـرده برداشـته‌ای

امضای تو پای مرگ دشمن زده شد            ای مشت‌گره‌کرده کرده چه گل کاشته‌ای!

************

میراث تو در قلب وطن توحید است            یـاد تو پـر از زمـزمـۀ امـیـد است

هنگـام شهـادتـت جهـان روشن شد            در مشت‌گره‌کردۀ تو خورشید است

************

نابـودی آن قـوم خـبیث آسان است            آن قوم که نام دیگرش شیطان است

حس می‌کـنم آیۀ « سیـصلی نـاراً»            در مشت‌گـره‌کـردۀ تو پنهـان است

شب‌های فراق تو چه جانکاه گذشت            تا چـشـم بهـم زدیـم، نـاگـاه گذشت

خـالی شده آسـمـان من از مـهـتاب            ای ماه! ز رفتن تو یک ماه گذشت

محمد طه مؤمنی

مرد است، ببین! شهادتش هم غوغاست            او پـرچـم ایـسـتـادهٔ عـاشـوراسـت

در مشت گره کردۀ آن کوه، هنوز            فـریاد بـلـندِ مرگ بر آمـریکـاست

میلاد عرفان پور

داغی که به قلب ما نهادی، کم نیست            زخمی شده است قامت اما خم نیست

نـابـودی کل صـهـیـون و آمـریکـا            جـبـران نـخ عـبـای آقـا هم نیـست

داود رحیمی

چون عهد قدیم تو، دلت محکم بود            در هر غم و غصه دیدنت مرهم بود

ای راه تو و رسم تو مانـند حـسین            نام تو «شهید» در کنارش کم بود

محمدرضا‌ شفیعی

هـر چـنـد بــلا پـشـت بـلا مـی‌آیـد            یـک روز امـام عـصـر مـا می‌آیـد

غم نیست ستاره‌های ما را بکـشند            خـورشـیـد پس از سـتاره‌ها می‌آید

مریم بسحاق

ای دفـتر کار تو، همان سـنگـر تو            جـانـم بـه فـدای پـیـکـر پـرپـر تـو

هـیهـات! که زیر بار ذلـت بـرویم            سـوگـند به مـشـت لحـظـۀ آخـر تو

سمانه خلف‌ زاده

بنگر به قـیام سـرخ آن سرو رشید            با ظلم نکرد بیعـت و گـشت شهـید

از مشت گـره کـردۀ او روشن شد            سر داد و نداد دست در دست یزید

محمود حبیبی کسبی

هرکسی دارد مرید و هرکسی دارد مراد            ما به نسل حـیـدر کـرار داریم اعـتـقـاد

کم اگر هستیم و تنها، باز بی‌شک غالب است            قدرت ایـمـان مـا بـر لـشـکـر ابن زیـاد

داغـدار آن ابـر مـردیـم که مثل حـسـین            «نه» به بیعت گفت و عمری پای قولش ایستاد

بارها می‌گفت راهی نیست تا فتح الفتوح            در مـسـیر قـله باید رفـت، بـاید وا نـداد

سرو بود و سرو ماند و شد پناه مردمش            زیر رگـبار شعـار زنـده باد و مرده باد

فاتح دنیاست بی لشکرکشی آن مرد که            در درون سیـنۀ مسـتضعـفان دارد ستاد

نقشۀ پیروزی ما را چه خوش ترسیم کرد!            در همان مشت گره کرده است، یعنی اتحاد

سرخ است افق، خون تو پاشیده بر افلاک؟            یا پرچم صبح است همین پیرهن چاک؟

دیـدیم شبـیـخـون زده بر شـام پـریـشان            والصبح که جاری شده بر آن لب عطشان

ما را غـم تو کـشت و حـیـات ابـدی داد            وآن مشت گره کرده که شد جرأت فریاد

لا گـفـتی و الّا شدی ای قـامت توحـید!            ای خون تو جوشنده‌تر از چشمهٔ خورشید!

یادی‌ست پُـر از زمزمه و خاطره یادت            محـبوب شهـیدانی و معـشوق شهـادت!

ای چشمهٔ بی‌تاب حیات، ای عطش سرخ!            دل برده‌ای از آب حیات، ای عطش سرخ!

عـشاق تو دلـتـنـگ‌تـرین لـشکـر عـالـم            آواز «لـــثــارات » بـــرآرنـــد دمـــادم

کِی تن به سـتم‌ می‌دهد و دست به اَعـدا            نسلی که تو را دید و شنید از تو رجزها:

بیعـت نکـنـد مـثـل من و دست یـزیـدی            رفتی و چنین گـفت شهـیدی به شهـیدی

ای خون تو جوشنده‌تر از چشمهٔ خورشید            یورِش ببر اینک به شب خـستهٔ تـردیـد

مـا پـا به رکـابـیـم پـدر! تـا بـرسـد یـار            ای رجـعـت تو ناب‌تـرین لحـظهٔ دیدار!

آقـای من! که از قـفـس تن رهـا شدی            با خون وضو گرفتی و حاجت‌روا شدی

چشم تو صبح بود شبِ غـم‌گـرفـته را            هر جا سکوت بود، صدای رسا شدی

نور خدا به چهـرۀ ماهت نشـسـته بود            بر کـشـتی شکـسـتـه‌دلان نـاخـدا شدی

تـنـهـا پـنـاهـگـاه تو، سـجـادۀ تـو بـود            از این‌ مسیر راهی کـرب و بلا شدی

رفـتی به آسـمـان شهادت، حـسـین‌وار            همچون سـتاره، روشنِ بی‌انتهـا شدی

دیدار با امام و شهیدان چه دیـدنی‌ست            همراه جمع عشق، دعـاگـوی ما شدی

عـمری قـرار بود فـدایت شـویم، آه...            اما خـودت به خـاطـر ایران فدا شدی

آتـشـفـشان از سـیـنه‌ها برپـاست آقا            از داغ تو در جان ما غوغاست آقا

پنهان شدی از چشم‌ها، هر لحظه اما            سیـمـای تو در قـاب دل پیداست آقا

رفـتـی عـلـمـدار وطـن، اما نیـفـتـاد            پـرچـم به دست مـلـتـت بـالاست آقا

اوضاعِ دنیا بعد تو دیگر به‌هم ریخت            حـیران ز بعـد رفـتـنت دنیـاست آقا

آتـش زَنَـد بر دودمـان کاخِ شیـطان            داغ تـو دامنـگـیـر آمـریکـاسـت آقا

هر‌ اشک ما موشک شده تا قلب صهیون            فردای پیـروزی به دست ماست آقا

رفتی ولی بیش از گذشته میهـن تو            چـشم انـتظـار مهـدی زهـراست آقا

بعد از تو ما را همدمی جز چشمِ تر نیست            برخیز از جا و بگو وقتِ سفر نیست

تو آرزویت را بغـل کردی و رفـتی            ما را ولی در دل به‌جز داغ و شرر نیست

یک عمر پایِ عزّت این خاک ماندی            گشتیم دیدیم از تو «کشوردوست»تر نیست

مشتی گره کردی و فهماندی به عالم            جز شیعۀ مولا کسی مردِ خطر نیست

ای جانِ ما قـربانِ قـرآن‌خـوانـدنِ تو            قربان آن صوتی که بین ما دگر نیست

برخیز، برگرد و بگو ما خواب دیدیم            دیگر کسی بعد از تو دلتنگِ سحر نیست

رفتی ولی خونِ تو جاری در رگِ ماست            از ناامـیدی در وجـود ما اثـر نیست

حیف تو بود آقا که در بستر بمیری            آری مریدِ مرتضی اهلِ ضرر نیست

بعد از عـلی سـربازِ راهِ مجـتـبـائـیم            مائیم و فرمانِ پسر؛ گرچه پدر نیست

رمـضـان بـود ولی داغ مـحـرّم دیـدم            «خِرَد از باده ندید آنچه من از غم دیدم»

کودک و پیر در این حادثه مبعوث شدند            دست این مردمِ یکـپارچه پـرچـم دیدم

خاطرم نیست که غیر از شب تشییع امام            آخـریـن بـار کجـا ایـنـهـمـه آدم دیـدم!

وای از آن مشت گره کرده، چه نامم جز کوه            آنچه را در گـذر حـادثه محـکـم دیـدم

وای از آن قلّۀ بشکوه که در تعظیمش            قـامت سـروتـرین طایـفـه را خم دیدم

پیش ازاین «بیت» مشرّف شده بودم، او را            همۀ حـسـرتـم این است چرا کـم دیدم

آن زمـان که خـبرِ رفـتن آن مـرد آمد            مـرگ را در نظـرم امر مـسـلـّم دیـدم

یک نفر گفت که دیده ست که «برمی‌گردد»            گفتم این خواب، همانی‌ست که من هم دیدم!

دلم گرفته و این حال، حال دلتنگی‌ست            هزار و چارصد و پنج، سال دلتنگی‌ست

چقدر جای تو خالی‌ست ای نوید بهـار            بیا ببین که چه اندوهگـین رسیده بهـار

تو رفته‌ای و من از زنده ماندنم خجـلم            کجا گـذاشـتـه‌ای رفـتـه‌ای عـزیـز دلم؟

غمت رشیدترین داغ اهل این ایل است            بیا پـیـام بـده، وقـت سـال تحـویل است

بـیــا پــیــام بـده، اسـم سـال را بـگـذار            به قـلـب مـردم امـیـد ‌وصال را بگـذار

شکوفه ذوق ندارد، بهار بی‌رنگ است            حرم برای سخـنرانی تو دل‌تـنگ است

الا کـه بــود دلـت مــرقــد امـام رضــا            بـه پـیـشــواز شــمـا آمـده امــام رضــا

چگونه بغـض گـلوگـیر را مهار کـنیم؟            نـمـاز عـیدِ بـدون تو را چه کار کـنیم؟

صدای نم‌نم باران، سکوت گریهٔ ماست            نماز عـید، قـنوتش، قنوت گریهٔ ماست

کسی که زد به دلم مُهـر داغ را بکُـشم            اگر به دست من افـتـد فـراق را بکُـشم

از این به بعـد جهـان باشد و تـلاطم ما            سـفـر به‌خـیر، یـگـانـه عزیز مـردم ما

قـرار بود که مـا جـان‌نـثـار تو بـاشـیـم            در آخـرین نـفـس خود کـنـار تو باشـیم

پس از تو خشم شدیم و خروش و بی‌تابی            سـلام بـر تـو و بـر کـودکـان مـیـنـابی

سـلام بر تو و بر هر شهـید این مـیدان            که خون تک‌تکشان شد امید این میدان

و تیر خشم خدا در کمان خون‌خواهی‌ست            آهای ملت ایران‌! زمان خون‌خواهی‌ست

در انتـقـام، چنان بـرق خـانـمان‌سوزیم            قسم به مشت گره‌کرده‌ات که پـیروزیم

قسم به مشت گره‌کرده‌ات، خدا با ماست            خدا بزرگتر از هیچ و پوچ آمریکاست

خدا بزرگتر از ناوهای کوچک اوست            خدا بزرگتر از های و هوی موشک اوست

تو با شهـادت خود، راه را نشان دادی            یقـین به وعـدهٔ حق را تو یادمـان دادی

تـو یـادمـان دادی روزهـای روشـن را            میان این همه دشـمن، نـتـرس بودن را

تو یادمان دادی مزد صبر، پیروزی‌ست            و مرگ چارهٔ فرعون‌های امروزی‌ست

تو یادمان ‌دادی سـوگ را حماسه کـنیم            در اوج جـنگ نـتـرسیم، استـغـاثه کنیم

تو یـادمـان دادی در مـیان لـجـهٔ خـون            نوشته‌اند «مِنَ المُجـرِمِـينَ مُنـتـقـِمـون»

تو یادمان دادی دست برتر ایمان است            کسی که فاتح این معرکه‌ست، ایران است

بـیا بـبـین که یـتـیـمان تو چـه‌ها کردند            به عهد با تو در این معـرکه وفا کردند

درود خویش بر آن‌ها نـثـار می‌کـردی            چه مـلـتی که به آن افـتـخـار می‌کردی

اگـرچه در دل ما داغ آتـشـیـنت هـست            هزارشکر که بعد از تو جانشینت هست

چه نایبی که به نام و مرام، خامنه‌ای‌ست            هنوز رهبر ایران، امـام خـامنه‌ای‌ست

سـلام مـردم ایـران! سـلام! بـرخـیـزید            بـرای بـیـعـت بـا این امـام بـرخـیـزیـد

دل سـیاه شـیـاطین به شـور افـتـاده‌ست            امید دشـمن از این انتخاب بر باد است

بگو بگـو که تو هم این شعـار را بلدی            «زمانه بر سر جنگ است یا علی مددی»

زمانه بر سر جنگ است و ما نمی‌ترسیم            بگو که از احـدی جز خـدا نمی‌تـرسیم

که ما همیشه در آغـوش یا عـلی مددیم            به ذوالفقار قـسم، رسم جـنگ را بلـدیم

سـلام مـردم هـمـواره در مـسـیـر خـدا            ســلام مـلـت اصـحــاب ســیـدالـشـهـدا

زمـان، زمـانهٔ نـابـودی شیـاطـین است            بهای خـون شـهـید عـزیـز ما این‌ است

به شرط آن که بمانـیم استـوار و غـیور            نه نا امید و هراسان؛ امیدوار و صبور

صبور بر سر پـیـمـان‌ خویش با قـرآن            امــیـدوار بـه هـمــراهـی امــام زمــان

که اوست آن‌که در این معرکه نشانش هست            امام عصر حواسش به عاشقانش هست

اگر که اوست جلـودار، پس تحـمل کن            به نام حضرت زهـرا، به او توسل کن

خـزان غـربـت او را تـمـام بـایـد کـرد            بــرای دیــدن قــائـم، قــیـام بـایـد کـرد

ای آفـتـابِ پـسِ ابـر، شـب رسـیـده بـیا            بیا که جان جـهـانی به لب رسـیـده، بیا

بـيا بـيـا که بـدون تو سـخـت تـنـهـائـيم            حجـاب ديـدنـتـان از قـضـا خود مـائـيم

تو مـرد مـعـرکهٔ انـتـظـار می‌خـواهـی            فقط نه عـاشق بی‌تاب، یار می‌خـواهی

خوشا به‌حال کسانی که روسپـیـد شدند            زمیـنـه‌سـاز ظهـورت شده، شهید شدند

بـدون سـر شده و سـرفـراز می‌گـردند            می‌آیـی و شـهـدا بـا تو بـاز مـی‌گـردند

به خـاک پاک قـدومت رسید خـامنه‌ای            و با تو می‌رسد از ره شهـید خـامنه‌ای

شکر خدا بر غیر چشم خویش بستیم            ماه خدا در محـضر قـرآن نـشـسـتیم

تا چشم وا کردیم این ماه از نظر رفت            شب‌های قدر و موسم قرآن به سر رفت

ماه مبارک، ماه رحمت، ماه غفـران            مـاه محـمد، مـاه عـتـرت، مـاه قـرآن

اسمای حسنای خدا، جوشن کـبـیرش            دادند ما را اجـرها با « یا مجـیر»ش

ماه بهشت و سرخوشی از بوی عطرش            یـادآور روز قـیـامـت عـیـد فـطـرش

عید آمده تا ما به فـطـرت باز گردیم            قرآن بخوانیم و به عترت باز گردیم

والله، شـهـرُ اللهِ اکـبــر بـود این مـاه            الله اکـبـر، مـاه حـیـدر بـود ایـن مـاه

شب‌های قدر آئـینهٔ روز غـدیر است            حکم قـضا امر قَدَر دست امیر است

برخـیـز قـدر ایـن دقـایـق را بـدانـیـم            از لیـلـةالـقـدر عـلـی قـدری بخـوانیم

قدرش هزاران ماه در قرآن نهان است            نورش هزاران سال نوری بی‌کران است

بالاترین تسبیح تـسبـیحات زهراست            تسبیح زهرا « اُذکـروالله کـثیرا»ست

آیات «سبحان الذی الاسری»ست زهرا            الله اکـبـر «آیت کـبـری»ست زهـرا

دلــدادهٔ عــتــرت شــدیـم الـحــمــدلله            ما فـاطـمـی فـطـرت شـدیـم الحمد لله

صدشکر «حوّل‌ حالنا» ذکر وصال است            امسال عید فطر با تحویل سال است

نـوروز هم آمد به استـقـبـال این عید            خورشید می‌گردد خودش دنبال این عید

هم عید فطر ماست هم سال جدید است            افسوس در دل داغ آقای شهـید است

کی می‌‌رود از یاد ما لحـن دعـایش؟            حال نماز عـید و شور خـطـبه‌‌هایش

سـال جــدیــد آمـد ســلام او نــیـامـد            نــوروز شـد امـا پــیــام او نــیــامــد

یارب اگرچه سایه‌ای رفت از سر ما            منظومه‌ای شمسی‌ست نور رهبر ما

منظـومـه‌ای که سیر در توحـید دارد            منظـومه‌ای که چارده خورشید دارد

باید در این دوران جهانی گام برداشت            در هر زمـیـنه آسـمانی گام برداشت

در این ولایت آسمان هم خاکبوس است            این ملک زیر پرچم شمس الشموس است

از داغ آقا در دل عـشاق غـوغـاست            این چند خط حرف دل ملت به آقاست

ای وارث فـضل کـلـیـنی تا خـمـیـنی            ای باعـث ایـجـاد این شـور حـسـینی

تو «اَنـتُمُ الاَعـلَون» را تفـسیر کردی            مـردانه استـکـبار را تـحـقـیر کردی

در نـصرت دین خـدا رزمـنده بودی            یک عمر با شوق شهادت زنده بودی

اجرت به قرآن «نِعمَ اَجرُ العامِلین» است            اجـر جـهـاد فی سـبـیـل الله این است

تو رهـبری از نـسل سـادات جـلـیلی            تو از تبار «فَاصْفَحِ الصَّفْحَ الجَمِيل»ی

رفـتی و با خـونت به امت پـند دادی            دل‌های مـلـت را به هم پـیـونـد دادی

هرچند داغ تو به دل‌ها زخم کاری‌ست            خونت ولی در رگ‌رگ این قوم جاری‌ست

تو هـیبت کـفـار را در هم شکـسـتی            با آیـه‌هـای فـتـح، محکـم عهـد بستی

ای عهد دیرین تو با «ما عاهدوالله»            تو دست دادی دسـت بـیعـت با یدالله

گفـتی «اَشِـدّاءُ عَـلَی الکُـفـّار» هستیم            مـا رهـروان حـیـدر کـرار هـسـتـیـم

«اَلصَّبرُ مِفتاحُ الفَرَج» در باورت بود            لـبـیـک یا مـهـدی نـدای آخـرت بـود

فرض است اینک بر همه با قلب آگاه            لـبـیـک گـفـتـن بـر نــدای داعــی‌ الله

لبیک یعنی از شیاطین دست شـستن            در جنگ با دشمن، رضای دوست جستن

لبیک یعـنی ذکر «قـالـوا ربـنـا الله»            «ثم استقاموا» گفتن و ماندن در این راه

لـبــیـک یـعـنـی بـا امــیـن‌ الله بــودن            بـعـد عـلی با مـجـتــبی هـمراه بودن

لـبیک یعـنی قـلـبی از قـرآن لـبـالـب            لـبـیک یعـنی اقـتـدا بر صبـر زیـنب

لبیک یعنی اقـتدا بر کـاشـف‌الکـرب            الله‌اکـبر گـفـتـن از محـراب تا حرب

بـایـد تـقـاص خـون آقـا را بـگـیـریم            ذکر علی در مسجدالاقـصی بگـیریم

سیدعـلی مصداق انزلنا الحـدید است            بعد از شهادت هم «اولی بأس شدید» است

این وعدهٔ صادق شروع انتـقام است            کار عدو دیگر در این وعده تمام است

ما فـاتـحـان بدر و خـیـبر بی‌قـراریم            امـسال عـزم مـحـو اسـرائـیـل داریم

بدون تو چگونه سال ما تحویل خواهد شد؟            که امشب ساعت هجده غمم تکمیل خواهد شد

پیامی بعد «حوّل حالنا» بفرست و در پایان            بگو فردا حرم، این حرف‌ها تفصیل خواهد شد

تو رفتی و غم عـالم به ما تحمیل شد اما            غمی که به حماسه بعد از این تبدیل خواهد شد

ببین خونت چنان رودی خروش افکنده در عالم            که فرعون و سپاهش غرق در این نیل خواهد شد

ببین بر سفره‌هامان سین سربند لثارات است            و سین هشتم ما غـرّش سجیل خواهد شد

بگو با رهبرم سوگند بر مشت گـره‌کرده            تقاص خون پاکش مرگ اسرائیل خواهد شد

خیابان در خیابان بعثت مردم، عجب عیدی‌ست            به یُمن این رشادت‌ها فرج تعجیل خواهد شد

اگر فـریـاد دارم، در دلم داغ پـدر دارم            چرا آرام باشم من که آتش بر جگر دارم

چرا یک گوشه بنشینم؟ چرا زانو بغل گیرم؟            که من امروز فکر انتقامش را به سر دارم

به آتش می‌کشم از ریشه ظلم دشمنانم را            که با خون شهیدم تازه‌جانی پرشرر دارم

خدا بسته‌ست بر من کوره‌راه ناامیدی را            من از پیروزیِ حتمی در این میدان خبر دارم

به مقصد می‌رسانم آخر این شور حماسی را            فقط از روی دلتنگی‌‌ست چشم تر اگر دارم

نشسته چشم به محراب جمکـرانی باز            که غرق گریه، دو رکعت غزل بخوانی باز

در اقـتدای تو چشمم سـتاره‌باران است            که مـحـو در هـیـجـان سـتـارگـانی باز

نشسته در وزش شور جمکرانیِ خویش            در اسـتـغـاثـۀ یا صاحـب‌ الـزمـانی باز

تو را به دست، سفرنامۀ شـقایق‌هاست            میـان وسـعـتی از بـاغ ارغـوانـی بـاز

نشـسته خـوانده‌ام اینجا نماز گریۀ خود            تو ایـسـتـاده پُـر از حـس آســمانی باز

کجای عـرش رهـا کرده‌ای عـبایت را            که گرد غربت از این شهر می‌تکانی باز

«دلم قرار نمی‌گیرد از فغـان، بی تو»            کدام گـوشۀ «محـراب جمکرانی» باز

مـا امـت بـصـیـر قـیـامـت بـپـا کـنـیـم            در راه انـتـقـام ولـی جـان فــدا کـنـیـم

امسال اگر چه داغ روی داغ دیـده‌ایم!            مـا عـاشـقـانـه راه شـهـادت گـزیـده‌ایم

سرشار از شـهامت و عزم و اراده‌ایم            هرچند زخـم خـورده ولی ایـسـتـاده‌ایم

ما شیـعـیـان عـتـرت و اولاد حـیـدریم            ما فـاتـحان غزوۀ احـزاب و خـیـبـریم

مـا زیـر بـار ذلـت دونـان نـمـی‌رویـم            دیگـر اسـیـر فـتـنـۀ سـازش نمی‌شـویم

دشمن بترس! عـمر تو دیگر تبـاه شد!            روز تـمـام ایـل و تـبــارت سـیـاه شـد

ما خـصم ظـالـمیم و به مظلوم یاوریم            از دشمـنـان دین خـدا، سـیـنه می‌دریم

صهیون اگرچه دشمنی‌اش را پدید کرد            با مکـر حـیـله رهبر ما را شهـید کرد

از ما اگر مجـاهـد نـسـتـوه را گـرفـت            آن پیر با صلابت چون کوه را گرفت

روباه و صیـد شیـر! نگـنجـد به باورم            دلـتـنـگ روی خـون خـدا بود رهـبرم

او کربلا نـرفـت ولی کـربـلایـی است            هـنـگـامـۀ شـهـادت او نـیـنوایـی است

همچون حسین، با لب عطشان شهید شد            عمری شهید زیست، که اینسان شهید شد

اهل ادب به شـوق روی آن مـه تـمـام            بودند مـنـتـظـر که رسد نـیـمه صـيـام

او رفت و اهل محفل شعرش به غم نشست            در نیمـۀ صیام، دل شاعـران شکـست

او مرد بود و هیچ فرار از خطر نکرد            روز خطر ز اهل عـیالش حذر نکـرد

جان را فدای نهضت و این انقلاب کرد            این مرگ سرخ را خود او انتخاب کرد

هر بار روی منبر روشنگـری نشست            با خطبه‌اش غرور" سگ زرد" را شکست

در آخرین خطابه چه زیـبـا و اسـتوار            فرمـود «لا یـبـایـع مثـله» حـسیـن‌وار

یارب چه شد؟ که جام بلا سر کشید و رفت            نشکو الیک، سید ما پر کـشید و رفت