اشعار

از مـصافِ داغ‌هـای بی‌شـمـار آورده‌ایم            دل سلاح ماست، او را مرد بار آورده‌ایم

تا صدای فـتـح ما تا قـله درپـیـچـد رسـا            یک دو گامی مانده، خرمشهرِ چار آورده‌ایم

چشم اگر دارد جهان اینک ببیند تنگه را            گـوش اگـر دارد، پـیـام اقـتـدار آورده‌ایم

فصل پیکار است و هنگام درو، ما نو به نو            بارشی بر نـابه‌کاران از شرار آورده‌ایم

گـفتگـو در سایۀ تـهدید با قـاتل خطاست            گر سرآرَد صبر ما را، چوبِ دار آورده‌ایم

ما حدیثِ تیغ بر دوشانِ شرقیم ای یهود!            قلعه را خالی کن امشب ذوالفقار آورده‌ایم

خیابان‌ها شبـستانند و ما عابدترین مردم            خدا دین خودش را زنده کرده با همین مردم

خدا مبعوث کرده جمعی از پیغمبرانش را            چه اعجاز خروشانی‌ست در فریاد این مردم

و باران‌ها همان وحی‌ند و می‌گویند این شب‌ها            رسالت حفظ ایران‌ست ایران، آفرین مردم!

خدا می‌آفریند شاید از این پس ملائک را            شبـیه چهـره‌های روشن این نازنین‌مردم

خدا مستضعفین را غرق نعمت می‌کند یعنی            شما هستید تنها وارثان سرزمین، مردم!

فقط یک یاعلی مانده‌ست تا صبحی که می‌گویند            شبیه کوه باید ماند اکنون پای دین، مردم

ابر بودیم و کنون موقع باران‌ شدن است            موقع رود شدن، سیل خروشان‌‌ شدن است

غیرت صاعقه! هنگام بر انگیختن است            ای نسیم سحری! موقع طوفان‌ شدن است

شاعرا از چه به لب مُهر سکوت است تو را؟!            فصل خون است ببین! فصل غزل‌خوان‌ شدن است

قـلـم حـادثـه بـردار که تـکـلـیف امروز            تـیغ بـرداشتن و عازم میدان‌ شدن است

کوچه در کوچه بیائـید که پیـری فرمود            وقت مبعوث به هر کوی و خیابان‌ شدن است

کوچه در کوچه بیائید که پرچم بر دوش            کار هر رهگذری حافظ ایران شدن است

لـشکـر ابـرهـه را از لب سـجـیـل بگـو            بگـریزید که هنگـام پـریشان شدن است

دیـو را گو که ز ما آرزوی هر طـفـلی            در پی کشتن او، رستم دستان شدن است

دوش خیبرشکنی گفت که هر لحظه‌شان            با فـرود‌آمـدنم لحـظـۀ ویـران‌شدن است

او که از سـایۀ ما نیز به خود می‌لـرزد            چاره‌اش چیست؟! فقط رفتن و پنهان‌شدن است

ما ولی از چه بترسیم که خوشبختی‌مان            آخر کار هم آغـوش شهـیدان شدن است

با مشت گـره کرده، خـیابان به خیابان            وصل است در این واقعه میدان به خیابان

چون هست وطن عین حرم؛ در دل این جنگ            وابسته شده معنی «ایمان» به «خیابان»

فرماندۀ ما حکم به ما داد و پس از آن            با قـلـب، وفـادار شد ایـران به خـیابان

چه حس عجـیبی‌ست که انگار رسیدند            هـربار، شـهـیـدانِ دبـسـتان به خـیـابان

مبعوث شد این ملت و چندی‌ست که اینجا            نزدیک شده معنی «طوفان» به «خیابان»

فردای وطن در گرو غیرت ‌و عزم است            برخیز و بیا باز رجزخوان به خـیابان

سؤال فتح مبین را، جواب در راه است            بزن به قلب ستم، فتح باب در راه است

الا کسی که طمع بُرده‌ای بر این وادی            به چشمت آب، ولیکن سراب در راه است

صدای موشک سجـیل در فلک پـیچـید            که ای یهود! شرار عذاب در راه است

حساب ظلم تو از حد، اگرچه بیرون است            ولی بدان که حساب و کتاب در راه است

به لاله‌های به خون خفتۀ وطن سوگـند            بـهـار تـازۀ ایـن انـقـلاب در راه اسـت

عـلـم به‌دوشِ مردم، مـیان میدان گفت:            «هنوز لشگر پا در رکاب در راه است»

برای فتح نهایی بخوان تو "سورۀ فتح"            طـنـین پـای گل بـوتـراب در راه است

همه دعـای فـرج را به روی لب دارند            قسم به نـور، که آن آفتاب در راه است

به پای بوسی آن باغبان «وفایی» گفت:            «چقدر غنچۀ پُر از گلاب در راه است»

در جنگ حق و باطل، چون بی‌طرف نداریم            ساکت اگر نِشـینیم، یعنی شرف نداریم

یا در صف حسینیم یا در صف یزیدیم            حال انتخاب با توست، جز این دو صف نداریم

در جنگ با سیاهی، بردار توشهْ‌راهی            جز اشک ما سلاحی، بهتر به کف نداریم

فرزندِ خاکِ غیرت، با دشمنش چه بیعت؟!            ما هـیچگـونه نسبت، با ناخـلـف نداریم

مائیم قوم سلمان، از جنگـمان مترسان            ما جز میان میدان، این‌سان شعف نداریم

با یاد فـتح خـیبر، چون مالک و ابوذر            چـشـم امـید جـز بر شـاه نـجـف نداریم

هرچند که غرق داغ و اندوه و غمیم            در سـایـهٔ نـور و در پـنـاه عـلـمـیـم

ایران حـرم است و محترم می‌مـاند            ما با دل و جان مـدافـع این حـرمیم

سیدمحمدجواد شرافت

از قصهٔ عـشق، مو به مو می‌گوئیم            از یـار شـهـید، با وضـو می‌گـوئـیم

با مـشت گـره کـردۀ خود در میدان            از مـشت گـره‌ کـردۀ او می‌گـوئـیـم

سیدمحمدجواد شرافت

شـمــا اوج شـکــوهــیــد آی مــردم            هـزاران رشـتـه کـوهـیـد آی مـردم

مــیــان ایـن هــمـه فــتــح مــقــدس            شـمـا فــتــح الـفـتـوحـیـد آی مــردم

سیدمحمدجواد شرافت

ما مـلـت سـالار شـهـیـدان هـسـتـیم            با رهـبـرمان بر سـر پیـمان هـستیم

تـا ریــشـۀ ظـلـم را درآریـم از جـا            رزمـنـدۀ مـیـدان و خـیـابـان هستیم

علی ساعدی

بیـدارتـر از هـمیــشه در مـیـدانـیـم            تـا آخــرکـار، پــایِ هـم مـی‌مـانـیـم

تـردیـد نــداریـم کـه بـا یــاری حـق            یک‌روز سرود فـتـح را می‌خـوانیم

علی ساعدی

ایران حسین، با شرف همرنگ است            والله که با یزید، سازش نـنگ است

مـا تـجـربـه کـرده‌ایـم، بـا آمـریـکـا            یک راه فقط مانده که آن هم جنگ است

علی ساعدی

ایـرانِ عـزیز، اقـتـدارش پـیـداسـت            سجیل و قیام و ذوالفقـارش پیداست

نوروز، بهار فتح و پیروزی ماست            سالی که نکوست از بهارش پیداست

میثم خنکدار

لرزیدنِ دست و پایشان محسوس است            بیداری و خوابِ نحسِشان کابوس است

نـابـودی و ویـران شـدنِ اسـرائـیـل            در وضعیتِ شمارشِ معکوس است!

مرضیه عاطفی

گـردان سـتـارگـان بـه دور مـاهـیـم            تـوفـیق نـبـرد از خـدا می‌خـواهـیـم

در خــط مــقــدم خــیــابــان وطــن            در حـال جـهـاد فی سـبـیـل الـلّـهـیم

سیدمهدی حسینی رکن‌ آبادی

بر دوش من است بـیـرق مـادری‌ام            هر لحظه مـطیع صحبت رهبری‌‌ام

تا کـور شود چـشـم حـسودان وطن            ایــرانـی و انـقـلابـی و حــیـدری‌ام

مجتبی رافعی

هر شب وسـط معـرکه پـرچـم‌داریم            با فـتـنـۀ دشـمـن همه در پـیـکـاریم

از پیر و جوان و زن و مرد و کودک            ما در وسط شهر، همه «سردار»یم!

اکرم هاشمی سجزئی

ای اهل حرم، وقت نبرد امروز است            شمر ابن یهود، پست و جنگ‌افروز است

تا دست علمدار بر این پرچم هست            ایـران حـسـیـن تا ابد پـیـروز است

الهه بیات مختاری

می‌ترسد از این حضور ما، استکبار            برخیز و در این راه، قدم را بگذار

مـصداق ثـواب است به نصّ قـرآن            گامی که شـود موجـب خـشم کـفـار

علی مقدم

یک عده میان معرکه جان‌به‌کف‌اند            یک عده حـرام‌لـقمه با آن طرف‌اند

در جنگ میان حق و باطل، نفرین            بر بی‌طرفان که اینقدَر بی‌شرف‌اند

علی سلیمیان

ما وارث مـکـتـب مـحـرّم هـسـتـیـم            در راه بـلـنـد حق مـصـمـّم هـستـیم

دست تو کجا و گـوشـه‌ای از ایران            ما نسل به نسل پـای پـرچم هـستـیم

مهدیه نژاد ابراهیم

با هم نروند حـق و شیـطان یک‌سو            هیهات! نرفته کـفر و ایمان یک‌سو

امروز یزید و شمر، یک سو هستند            جـمهـوری اسـلامی ایـران یک‌سـو

مهدی کبیری

هر چند برای دشمنان جان‌سوز است            هنگـام شکست اهرمن امروز است

با کـفر بگو که سعی بیـهـوده مکن             ایـران حـسـیـن تا ابد پیـروز است

فاطمه نانی‌ زاد

تا آخـر خـط قـامـتـمـان خـم نـشـود            بـیــداری‌مـان بــاور عــالــم نـشـود

در سنگر عزت و شرافـت هـستـیم            تا آجـری از کـشـورمـان کم نـشود

هدیه ارجمند

در آن سو موشک و تیر و تفنگ است            در این سو رقص پرچم‌ها قشنگ است

بیا ای عـاشـق مـیـهـن، به پا خـیـز            خیابان سنـگـر مـیـدان جـنگ است

هادی فردوسی

اگر گاه از تـنور واژه‌هایم نان درآوردم            به وقتش از همین آتشفشان طوفان درآوردم

شهادت مرد میدان خواست؛ دنبالم فرستاد و            من از بین خیابان‌ها سر از میدان درآوردم

بگو؛ فرعون برخیزد؛ ز خواب مرگ این ایام            ببـیـند یوسـفم را از دل زندان درآوردم

غـم آمد تا بـیـندازد مرا در چاه نومیدی            توکل کردم و از چاه غم، ایمان درآوردم

خدایم با من است ای دل، به حکم حسبی الله است            اگر دیدی دمار از لشکر شیطان درآوردم

صدای بمب آمد، رحل‌ها افتاد و منبر سوخت            چقدر از زیر آوار غزل، قرآن درآوردم

قیامت شد شبی، در خواب دیدم روز رستاخیز            گشودم قبر خود را پرچم ایران درآوردم

هرچند از داغ شـقـایـق سوگـواریم            مـا از تــبــار لالـۀ ســرخ بـهـاریـم

دریـای مـوّاج غـمـیم و کـوه دردیم            اما مـیان مـوج سـخـتـی اسـتـواریم

سبز و سفید و سرخ رنگ عزت ماست            بـا پــرچـم الله تـا او رهـسـپــاریــم

سجـیل‌ها، فـتـاح‌ها، خـیـبرشکـن‌ها            موشک به موشک با شکوه ذوالفقاریم

از خارک تا تنب بزرگ و کوچک و قشم            هرمز به هرمز بر فـراز اقـتـداریم

ما در رکاب وارثـان بدر و خـیـبر            هر شب خیابان در خیابان بیقراریم

فـریـادمان "الله اکبر" پـشت جـبهـه            بر قلب دشمن، تیـرهای بی‌شماریم

با خون‌مان بر صفحۀ تاریخ حک شد            مـا فــاتـحـان قـلـه‌هـای افـتـخـاریـم

برای خاکمان این روز و شب‌ها در خیابانیم            و تا هر وقت طولانی شود این جنگ می‌مانیم

به لب الله اکبر، مشت‌هامان هم گره کرده            و با هم دست بر سینه سرود عشق می‌خوانیم

سرود عشق می‌خوانیم و با هم عهد می‌بندیم            که ما تا پای جان تا انتها هـمراه ایرانیم

نمی‌فهمند نادان‌ها، شهادت آرزوی ماست            اگر هر شب بدون دلهره در قلب میدانیم

برای ما نسیمی بیش نیست آواز موشک‌ها            که رو در روی آن شیطان‌صفت‌ها مثل طوفانیم

در این جاده که از یاد خدا جاری‌ست هرگوشه            خـدا با مـاست تا دلـدادۀ راه شـهـیـدانـیم

اینک شما و میدان، مردم به هوش باشید            در کوچه و خیابان، پرچم به دوش باشید

رزمندگان ما در خـشم و خروش هستند            مثل دلـیرمـردان، خشم و خروش باشید

فـریادتان شکـوهِ شور است و استـقامت            هرگـز مـبـاد آن‌که یک دم خـموش باشید

چون کوه استوار و چون رعد شعله‌پیما            موجید موجِ دریا، در جنب و جوش باشید

وقت طواف عشق است، این اعتکاف عشق است            احـرام خـون ببـنـدیـد، آلالـه‌پـوش باشید

پـشـت سر ولایت، تا پـای جـان بمـانـید            پا تا به سر به امرِ، رهبر به گوش باشید

در راه حفظ ایران، خفته به خون شهیدان            باشد پـیام آنـان، مـردم به هـوش باشید!

کیست این هر شب به دریای خیابان می‌دود            هر شب از نو، خون به رگ‌های خیابان می‌دود

هر طرف رو می‌کنم فریاد حیدر حیدر است            این خیابان است یا میدان جنگ خیبر است

پرچـم غـیرت به دست سربداران وطن            آی مردم! مردم این جان شما، جان وطن

سردهید اینک شعار مرگ بر قـابیل را            مشـتـتـان بر باد خواهد داد اسـرائیل را

هر شب از خانه بیا بیرون، خیابان را بیین            راز جـمهـوری اسـلامی ایران را ببـین

دروازه‌های رد شدن از عصر غيبت است            اين جنگ نيست، فرصت ناب هدایت است

راه رسـيــدن بـه خــدا راه كــربـلاسـت            هر کس که عاشق است، در اين راه دعوت است

تاريخ را بخـوان و خـودت انتخـاب كن            تسلیم یا مبارزه؟ حرف از شجاعت است

پا پس مكش، حماسه بساز و غیور باش            رمـز رسيدن به هـدف استـقـامـت است

با خون وضو بگير و به محراب حق برو            حیّ علی الحضور که ماه عـبادت است

پای ضريـح سبـز وطن سـيـنه می‌زنـيم            هر شب برای ما شب عشق و زيارت است

«راهی‌ست راه عشق كه هيچش كناره نيست»            راهی‌ست راه عشق كه راه سعادت است

صدها شكوفه ريخته بر خاک سرزمین            ايـنک بـهـار، زائـر بـاغ شـهـادت است

طلوع صبح نزدیک است، فجری تازه در راه است            که این فتح بشارت بخش از نصر من الله است

شرفنامه‌ست این عهدی که دارم با تو می‌بندم            وطن از راز خون پای این سوگند آگاه است

قسم بر تین و الزیتون، قسم بر آیه آیه خون            عذاب دشمن صهیون پس از این، سخت جانکاه است

اگرچه پهلوانان یک به یک رفتند و از این داغ            جهان لبریز از بغض است، جان سرشار از آه است

دوباره با علی تا خیبری دیگر بمان همراه            که صبحی تازه در پیشانی پرنور این ماه است

بخوان و دل به پیغـام بلند آسمان بسپار            که دیوار تل‌آویو از رجزهای تو کوتاه است

یقین دارم که روزی آفتابی می‌رسد از راه            جهان در انتظار رجعت خورشید خونخواه است

برای بغـض‌های‌ هم‌وطن‌ ابریم، بـارانیم            برای بی‌وطن‌ها‌ غرشِ رعدیم، طوفـانیم

میان بمب و موشک‌های تب‌دار جهان صلح            به لبخند رضایت از شکوهِ خویش مهمانیم

خدا در پرچم ما سرفرازی می‌کند مردم            که او بالاست او با ماست، ما فردای ایرانیم

که ما عاشق‌ترین نسل جوانان وطن هستیم            که گـلـبانگ همه الله‌ اکـبـرهای دورانـیم

بخوان با جان، بخوان با آبرو، با مال، با فرزند            اگر گـفتیم تا آخر به پای عشق می‌مانیم

شب قدر و شب عید و همه شب‌های بعد از این            اگر لازم شود یک سال دیگر در خیابانیم

به چـشم اهل تـاریـکی نمی‌آئـیم، امّـا ما            شبیه سروهای صبح پیـروزی فـراوانیم

شروع ماجرا شاید به دست ظالمان باشد            ولی بر یکّه‌تازی‌های باطل، خط پایانیم

بمان در سنگرت، این روزها سنگر خیابان است            در این شهرِ پر از میدان مین، معبر خیابان است

بیا بنویس ای تاریخ این شعر حماسی را            قلم در دست مردم، صفحۀ دفتر خیابان است

به دریای غرور و غیرت ایران شناور شو            که این رود خروشان را کنون بستر خیابان است

ببین تفسیر شد "السابقون السابقون" اینجا            بیا میدان، به میدان مسجد و منبر خیابان است

نوای "ربنا الله" است بر روی لب مردم            اگر تصویری از "ثم استقاموا" بر خیابان است

برای عـده‌ای خـط مقـدم پـای لانـچـرها            برای ما ولی خط مقـدم در خیابان است

همین الله‌اکبر سوخـتِ خـیـبرشکن‌ها شد            برای فتح خیبر، حامی لشکر خیابان است

بیا محکم قدم بردار، راهی نیست تا قله            بمان ثابت‌قدم، این پلۀ آخر خیابان است

بـرخـیـز تـا کـه آیـنـه قـرآن بـیـاوریـم            هـمراه خـویش پـرچـم ایـران بـیاوریم

وقت است تا برای دفاع از کـیان خود            جان‌های خویش را به خـیابان بیاوریم

کـوری چـشم‌های قـشون وطن فروش            جـمعـیـّتـی عـجـیب و فـراوان بیاوریم

باید که مال و ثروت و اهل و عیال را            در دست خود گرفته، به میدان بیاوریم

هنگـام محو لشکر کفر است از زمین            بـایـد به این مـبـارزه ایـمـان بـیـاوریم

گیرم که مثل رعد به ما ضربه‌ای زدند            برخـیز تا که ما همه طـوفـان بـیاوریم

چیزی نمانده است که این شب، سحر شود            وقـت است تـا که آیـنـه قـرآن بـیاوریم

همه‌شب وعدهٔ ما ساعتِ هشت این خیابان است            بیاید هرکه مثلِ حاج‌قاسم مردِ میدان است

بیائـیـد آریـایی‌های غـیـرتـمـنـد و آزاده!            که دنیا در شگفت از مردمِ پیروزِ ایران است

بگو با دشمنِ بی‌ریشه، با صهیون و آمریکا            که این‌جا لیبی و سوریه دیگر نیست، ایران است

به دستِ نحسِ خود گورِ خودت را کندی ای ظالم            بمیر ای فاسدِ خون‌خوار، اینک خطِّ پایان است

به نصّ «أَنْتُمُ الْأَعْلَوْن» ما پیروزِ میدانیم            به دریا غرق شد فرعون و کاخِ ظلم ویران است

حسینِ حق‌طلب مائیم در میدان و جان‌برکف            و آمریکا یزید و قومِ صهیون، شمرِ دوران است

شجاعت را ببین در ما و ذلّت را ببین در خصم            که ما در کارزار و دشمنِ بی‌ریشه پنهان است

مکن خالی خیابان را که خائن فرصتی یابد            که در دی‌ماه ثابت کرد ضدِّ دین و قرآن است

نه آتش‌بس، نه کوتاه آمدن، نه صلحِ تحمیلی            که هرکس دم زند از صلح، او جاسوسِ شیطان است

بیا ای هم‌وطن، خالی نبیند عرصه را دشمن            که موشک: اتحاد و همدلی؛ سنگر: خیابان است

می‌رسد تا آسـمان، نور از خیابان شما            ای بلا و فـتـنـه‌هـا دور از خـیابان شما

تا حریم حضرت خورشید جاری می‌شود            پرتو «نورٌ عـلی نور» از خیابان شما

این همان خط مُقدم هست و اینجا سنگر است            ای عزیزان! چشم بد دور از خیابان شما

راستی هرلحظه می‌گیرند نیرو و توان            مرزبـانـانِ سلـحـشـور از خـیـابان شما

تا بریزد آتش حـسرت به قـلب دشمنان            دست از رزمنده، دستور از خیابان شما

بشکند دستِ منافـق‌پـیشهٔ شیـطان‌صفت            قطع گـردد پایِ مزدور از خـیابان شما

می‌رسد تا مسجدالاقصی اگر همت کنید            این همه فـریاد پـرشور از خیابان شما

نسل در نسل، پرآوازه‌ترین قوم جهان            قـامت غـیرت آن‌ها به بـلـندای زمان

کوه در کوه، شگـفـتـند و دماوندْنسب            چه کسی دیده بترسند به وقتِ فوران؟!

و اگر حادثه‌ای خواست پریشان بشوند            سر برآورده از آن حادثه طوفان طوفان

ایـستادند و به لبخـند خـدا خـیره شدند            مثل قـد قامت گـلـدسته به هنگام اذان

مـردمـانی زره از نـام خـدا پـوشـیـده            رسمشان نیست بمیرند، مگر در میدان

طایفه طایفه خون داده در آغوش وطن            که مبادا برسد خاک به دست دگـران

نیست در طالعشان تا به ابد پیر شدن            قرن‌ها رفته و این قوم، جوانند، جوان!

چلّۀ خـشم گـرفـتـند به هـنگامۀ جنگ            با دعاهای برون آمده از تیر و کمان

به شهـیـدانـه‌تـرین مـردم تـاریخ قـسم            قـصۀ این همه اسطـوره ندارد پـایـان

مردمـانی همه از نـسل اساطـیر کهن            ایـستادند و سـرودند تو را ای ایران!