اشعار

هر غصه در برابرت از غصه آب شد            از بس که داغ‌های دلت بی‌حساب شد

عمری دم از مصیبت کرب و بلا زدی            قـلـبت بـرای زینب کـبـری کـباب شد

هـم‌بـازی رقـیـه کـمی از سـفـر بـگـو            از آن سفر که شرح غمش صد کتاب شد

از آن سفر که هیچ کسی آب خوش نخورد            از آن سفـر که خون به دل آفـتاب شد

تیری که پهـلـوان عـلی را ز پا نشاند            با افـتخـار قـسـمـت طـفـل ربـاب شـد

لشکر که رفت، شمر سر حوصله رسید            دیـدی چـه با سـرِ پـسـر بـوتـراب شد

آه از دمی که زینب کبری به شام رفت            وای از دمی که وارد بـزم شراب شد

اما عـقیله خواند چنان خطبه‌ای کزان            کـاخ یـزیـد روی ســر او خـراب شـد

زندگی جاری‌ست در لحن دعایت تا هنوز            می‌رسد از منبر دانش صدایت تا هنوز

یادگـار تـوسـت تـأثـیـر زیـارت‌نـامـه‌ها            مانده بر سجاده‌هامان جای پایت تا هنوز

صفحه صفحه می‌شود حس کرد، پیدا کرد، دید            عطر شیرین تو را در هر روایت تا هنوز

رفـتی و بـردی نگاه دلـنـشـینت را ولی            در نگاه آسمان خالی‌ست جایت تا هنوز

زائرت حسرت به دل در آرزویت مانده‌ است            بوده تنهـا مـاه نو شمع عـزایت تا هنوز

کربلا یعنی تو، ای داغ مجسم! هر سحر            می‌رسد شب‌نالـه‌های کربلایت تا هنوز

مثل بغض زائران بی‌قرارت مانده است            در گلوی روضه‌خوان‌ها روضه‌هایت تا هنوز

می‌نـویـسم که هـدایت شـده‌ام            بـاز مـرهـون عـنـایت شـده‌ام
می‌نـویـسـم بـه دعـای سـجـاد            مــادح نـــور امـامـت شــده‌ام

می‌نویسم که در اطراف حسین            کــاتـب بـیـتِ ولایـت شــده‌ام

وحی آمد که ز فـاطر بنویس
وصفی از حضرت باقر بنویس

وصف کن آن مه لا یوصَف را            آن ز مخلـوقِ خـدا اَشرف را
بنگـار اینکه نگـاری از دور            می‌رسد لشگر صف در صف را
بـا ســطـورِ کـلـمـاتـی زیـبــا            مدح کن کعبۀ صد یوسف را

او که از نسلِ پیمبر، نبوی‌ست
وانکه از دودۀ حیدر، علوی‌ست

می‌سزد شام و سحر یاد از او            مـی‌تــراود نـفـَـسِ بــاد از او
چـون بــرَد دسـتِ تَــولّا بـالا            عـالـَمی می‌شـود امـداد از او
ماه از او، مهر از او، عرش از او            خِـلـقـتِ عــالـمِ ایـجــاد از او

کهکشان هدیه‌ای از چشمانش
طـیـنت شیـعـه گِـلِ دسـتـانش

رحـمت واسعـه لطف قـدمش            دانـش و زهـد نشان عَـلـمـش
ز سجـایـای پیـمـبر کم نیست            خلق و خوی و نفَسِ محترمش
خود فریضه‌است برای همگان            مجـد و تکـریمِ حریمِ حرمش

کیست او زادۀ سجاد و حسین
ثـمـر زینتِ عـبـاد و حـسـیـن

گـوهـر نـاب هـمـه رفـتـارش            دُر نـایـاب هـمـه گــفـتــارش
برتـرین الـگـوی رفـتاری را            می‌توان یافت ز هر کردارش
سفرۀ جود و کرم، سفرۀ اوست            فـوق ایـثـار بـبـیـن ایـثــارش

مظهر نیکی و احسان و وفاست
صدف جان، دُر دریای صفاست

او که خود جلوه‌ای از اسرار است            صاحب سِرّ همه ابـرار است
شـیـوۀ زنـدگـی‌اش زهـرایـی            مـظـهـر بـنـدگـیِ دادار اسـت
دوسـتـدار هــمـۀ مـظـلـومـان            دشمن ظالـم و استکـبار است

در ره یـاری اسـلام شـتـافـت
علم را در همه ابعاد شکافت

که کند وصف، عـباداتـش را            نتـوان شـرح، مـنـاجـاتـش را
از ولادت به لبش ذکر خدای            تــا خــدا داد مــلاقــاتــش را
هر سحر دست دعایش بالاست            بـنـگـر سـفـرۀ حـاجـاتـش را

ناله چون بر در سبحان ببرد
حـاجـت خـیـل مـحـبان بـبـرد

تا که هـم‌صحـبت سائل بشود            هـمنـشـیـنش سخـن دل بـشود
هـر سـرایی که قـدم بـگـذارد            نور وحی است که نازل بشود
اِن یَکـادِ نظـرش چون برسد            سِحرِ ساحـر همه باطل بشود

وَه عجب نور دو عـینی دارد
نـفــسِ گــرم حــسـیـنـی دارد

کـعـبه دنـبال وصـالش الحـق            قـبـلـۀ کـعـبه جـمـالـش الحـق
چهره‌اش جلوۀ رستاخیز است            مصطفائی‌ست خصالش الحق
به طواف حرمش هر کس رفت            کـرد تـکـریـم به آلـش الـحـق

کـیـسـت بـاقــر، عَــلـمِ آل الله
یـــادگــار حـــرم ثـــارالــلــه

هر که از کرب و بلا یاد کند            بی‌گـمـان بـاقـرش امـداد کـند
ای خوش آن بنده که شد عبد حسین            وای از آن بـنده که آزاد کـند
هر که از جدِّ غـریـبـش گوید            دلِ او را بـه صِـله شـاد کـنـد

او هـمـه درد و بـلا را دیــده
مـقــتـلِ کـرب و بـلا را دیـده

او ز گــودال گــذرهــا کـرده            بـر تـنِ پــاره نـظـرهـا کـرده
دست در دستِ سه‌ساله عـمه            گذر از خوف و خطرها کرده
تـنِ بـی رأسِ پــدرهــا دیــده            گـریـه بر داغ پـسـرها کـرده

غـم زنـدان و خرابه ای وای
بـارشِ چـشـم ربـابه ای وای

امشب از آسـمـان چـشمانت            دسته‌دسته سـتـاره می‌چـیـنم

در غــزل‌گــریــۀ زلالـت آه            سـرخی چـارپـاره مـی‌بـیـنم

زخــم‌هــای دل غـریـبـت را            مــرهــم و الــتــیـــام آوردم

بـاز از مـحـضـر رسـول‌الله            بـه حـضـورت سـلام آوردم

در شب تـار تـیـره‌فـهـمی‌ها            روشـنـی را دوبـاره آوردی

آسمان را کسی نـمی‌فـهـمـید            تا که با خود سـتاره آوردی

وارثِ آبـــروی ســــجــــاده            بـنـدگی را تو یـادمـان دادی

دل مـا شد اسـیـر چـشمـانت            دلـمـان را بـه آسـمـان دادی

آیــه آیــه پــیــام عـــاشــورا            در احادیث روشنت گل کرد

امــتــداد قــیــام عـــاشـــورا            در تب اشک و شیونت گل کرد

دم به دم در فرات چشمانت            مـاتـم کــربــلا مـجـسـّم بـود

چشم تو لحـظـه‌ای نمی‌آسود            هـمۀ عـمـر تـو مـحـرّم بـود

دم‌به‌دم ابری است و بارانی            از غـم تو هـوای چـشـمـانـم

چلچراغی ز گریه روشن کرد            مـاتـمت در مـنـای چـشمانـم

آه آتــشــفـشـان چـشـمــانـت            دیر سالی‌ست بی‌گدازه نبود

همۀ عمر خون دل خوردی            داغ‌هـای دل تـو تـازه نـبـود

دیده بودی سه روز در گودال            پـیـکـر آسـمـان رهـا مـانـده

سـر سـالار قـافـلـه بر نی...            کـاروان بی‌امـان رهـا مانده

دل تو روی نیزه‌ها می‌رفت            دست‌هایت اسیر سلـسله بود

قاتلت زهـر کینه‌ها؟ هرگز!            قـاتلت خـنده‌های حرمله بود

باقرالعلم! به عـلم تو بشر محتاج است            هفت ذی الحجه برای تو شب معراج است

موسم حج شده، داغت به دل حُجّاج است            حج خودش نیز عزادار امیر الحاج است

نطق من لال شد از داغ تو، خاموش شده‌ست

کعبه اینبار برای تو سیه‌پوش شده‌ست

دم آخـر پـسـرت را که زیـارت کردی            بـاز از کــربـبـلا نـقـل روایـت کـردی

روضه خواندی خودت و شرح مصیبت کردی            گریه کردی سپس اینگونه وصیت کردی

دوست دارم پسرم راوی یک غم باشی

بـعـد من بـانی غـمـخـانـۀ جـدّم بـاشـی

پسرم! کـربـبلا بودم و دیدم چه گذشت            وسط حرمله‌ها بودم و‌ دیدم چه گذشت

پهن کردند عبا، بودم و دیدم چه گذشت            پا به پای اسرا بودم و دیدم چه گذشت

دیدم و این همه پیش غـم زینب کم بود

عـمـۀ مـا وسـط آن همه نـامـحـرم بود

آه! می‌سوزد از آن واقعه هر شب جگرم            آنقدر داغ بزرگ است که خم شد کمرم

داد زد جـدّ غـریـبـم کـه خـدایـا پـسـرم            داد زد اکبر از آن سو که خـدایا پـدرم

ضجّـۀ وا پـسرم وا پـسرم یـادم هـست

با چه حالی پـسرم را بـبرم یادم هست

یـاد دارم که ربـاب آمـد و از پـا افـتـاد            بین گهـواره علی اصغـرش از نا افتاد

مـاهی تـشـنـه‌لـبـی بر لـب دریـا افـتـاد            روی دست پدر اصـغـر به تـقّـلّا افـتاد

با همان تیر، همه اهل حرم را کـشتـند

جدّمان را ته گـودال، نه! اینجا کـشتـند

خیمه می‌سوخت، دل من پسرم! بیش از آن            شعله‌ور مانده، ببین شعله‌ورم بیش از آن

خیمه تب داشت ولیکن پدرم بیش از آن            موی من سوخت در آتش، جگرم بیش از آن

پسرم! روز و شبم در تب این غم سر شد

عمر من سوخت در این آتش و‌ خاکستر شد

پسرم! سینه‌ام از داغ کباب است هنوز            پسرم! غصۀ من غصۀ آب است هنوز

پسرم! داغ دلـم داغ ربـاب است هنوز            پسرم روضه‌ام از بزم شراب است هنوز

زخم‌ اگر تازه و تر این‌همه بر تن مانده

اثـر داغ رقـیـه‌سـت کـه بـا مـن مـانـده

ای جـان‌جهـان! امام باقر            ای قـبـلـۀ جـان! امام باقر

ای کهف امان! امـام باقر            ای فـوق بـیـان! امام باقر

ای نـور عـیان! امام باقر

مـولای زمـان! امـام باقر

تـو بـاقـر عـلـم کـبـریـایی            تــو آیــنــۀ خــدانــمــایـی

تـو قــبـلـۀ جـان انـبـیـایی            حق است که حجّت خدایی

ما یکسره درد و تو دوایی

ما جسم و تو جان امام‌ باقر

تو مـظـهـر رب‌العـالمینی            تو هـستی زین‌العـابـدیـنی

عـیـسـای مـسـیح آفـرینی            سـر تا قـدم آیـت مـبـیـنـی

سلطـان جهـان، امام دینی

در کون و مکان امام باقر

ای دوسـتـی تـو اعـتـبارم            مـن آرزوی مـدیـنـه دارم

تا روی به درگـه تـو آرم            تا چهره به تـربتت گذارم

شاید به بقـیع، جان سپارم

با اشک روان امـام باقـر

ای قلۀ عرش، خاک پایت            ای جان جهـانـیان فـدایت

گل‌واژۀ وحی در صدایت            تو پـادشـهـی و ما گـدایت

چـشم هـمه بر درِ سرایت

از پیـر و جوان امام باقر

افسوس که حرمتت دریدند            بعد از نبی از شما بُریدند

در شام، غـریبی تو دیدند            ننگ ابدی به خود خریدند

بر قتل تو نقشه‌ها کشیدند

پـنهـان و عـیان امام باقر

بودی ز حقوق خویش محروم            تا شد جگرت به زهر، مسموم

با یاد تو ای امام مظـلـوم            گردید قلوب شیعه مغـموم

از قبر غریب توست معلوم

صد رنج نـهـان امام باقر

گریه به عزای تو ثواب است            دل‌ها ز مصیبتت کباب است

قـبر تو میان آفـتـاب است            از کینۀ دشمنان خراب است

این حرمت آل بوتراب است؟!

کی بـود گـمـان امـام باقر

تو جور و جفای شام دیدی            خاکستر و سنگ و بام دیدی

بـر نـیـزه سـر امـام دیدی            خوشحالی خاص و عام دیدی

بیـداد و سـتـم مـدام دیدی

از خرد و کلان امام باقر

ای وصف تو بار نخل میثم            وی خاک رهت به زخم، مرهم

وی ریزه‌خور عطات، آدم            وی لطف و کرامتت مسلّم

در حـشـر ز آتـش جـهـنم

مـا را بـرهـان امـام باقـر

بیدار بود و مضطرب در تب دلش خون شد            از خاطراتِ کودکی هرشب دلش خون شد

با یادِ بـابـایِ مریض احـوالِ در خـیمه            در گریه‌هایِ بی‌هوا اغلب دلش خون شد

آهی کشید و هرچه ذهنش رفت در گودال            از قاتلانِ پست ِبد مَشرَب دلش خون شد

از خنده‌هایِ حرمله از فحش‌هایِ شمر            از نیزه‌های نحس ِلامذهب دلش خون شد

با جملهٔ "ألشمرُ جالِس" جان به لب می‌شد            یک عمر از عنوانِ این مطلب دلش خون شد

از داغِ جدّ تشنه‌لب گریان شد و هر بار            حس کرد ظرف آب را بر لب؛ دلش خون شد

از فکرِ بر انگشت و انگشتر به هم می‌ریخت            از نعل‌هایِ تازه بر مرکب دلش خون شد

در روضهٔ دروازهٔ ساعـات جان میداد            می‌گفت، آنجا عمه‌جان زینب دلش خون شد

آورد یک نامرد تـشتِ حاویِ "سر" را            افتاد بر جانِ رقیه تب؛ دلش خون شد!

اگرچه در نظرت آنچه نیست، ظاهر ماست            سیـاه‌جـامـۀ سـوگـت لـباس فاخر ماست

سـلام می‌دهـم و دلخـوشـم که فـرمـودید            هرآن‌که در دل خود یاد ماست، زائر ماست

تویی که نام غـریـبت خودش به تنهـایی            اثـرگـذارتـریـن روضـۀ مـنـابـر مـاست

بگـو چـگـونه نـگـویم که دوسـتـت دارم            که این حدیث شریف از امام باقر ماست:

«خبر کنید کسی را که دوستش دارید»*            خـدا کـنـد بـرسد، این پـیـام آخِـر ماست

مرا که در سـفـر آخـرت امـیـدی نیست            مگر به این‌که بگوئید: او مسافر ماست

اگرچه درخورتان شعر، ناسرودنی است            بگو به لطف خود: این روسیاه، شاعر ماست

چـقدر خـاطره از رنج‌های قـافـله داری            گـمـان کـنم که به پایت هنوز آبله داری

اگر به هلهله سر برده‌اند از تو در آن دشت            ولی هنوز صبوری، هنوز حوصله داری

تویی که کودکی‌َت را به پای نیزه دویدی            تویی که تا سر نی یک نگاه فاصله داری

پی که می‌رود آن دل، دل شکسته و خونت            به شوق کیست که دستی به دست سلسله داری؟!

هنوز تیر سه شعـبه نرفته است ز یادت            هنوز دلهـره از خـنده‌های حرمله داری

به شور و شوق کشیدی به بر هر آنچه بلا را            که گفته است که از درد و داغ‌ها گله داری

کربلا؛ کرب‌وبلا را با دو چشمم دیده‌ام            ابـتـدا تا انـتـهـا را با دو چـشمـم دیده‌ام

بغض بود و اهل خیمه چشم در چشم رباب            گریه‌های بی‌صدا را با دو چشمم دیده‌ام

من خودم گهواره جنبان علی اصغر شدم            تـشنـگی بچـه‌هـا را با دو چشمم دیده‌ام

یک عمویم شد صدو ده تا عمو ای وای من            پیـکـر بیـن عـبـا را با دو چشمم دیده‌ام

کشتۀ عـطشان‌مان را یک نفر آبی نداد            کـوفـیـان بی‌وفـا را با دو چـشمم دیده‌ام

کاش اصلا کـور بودم تا نـمی‌دیدم ولی            من ذبـیحاً بِالـقَـفا را با دو چشمم دیده‌ام

پیرمرد و نوجوان با هرچه می‌شد می‌زدند            نیزه و چوب و عصا را با دو چشمم دیده‌ام

روضۀ سنگـین ما در کـربـلا تنها نبود            سخت‌تر از نینوا را با دو چشمم دیده‌ام

نه فقط در کـربـلا؛ در مجلس ابن زیاد            شمر اهل ناسـزا را با دو چشمم دیده‌ام

نیمه‌شب از سوز تاول هیچکس خوابش نبرد            زخم روی دست و پا را با دو چشمم دیده‌ام

"صد پسر در خون بغلطد" غم نبیند دختری            طفل محتاج عصا را با دو چشمم دیده‌ام

روضۀ بزم شراب آخـر شهـیدم می‌کند            خـیزران بی‌حـیا را با دو چـشمم دیده‌ام

یک طرف جام شراب و یک طرف رأس الحسین            سـفـرۀ شـام بـلا را با دو چـشمم دیده‌ام

چو نـوری هستی و دیدن نداری            بـنـایـی جـز درخـشـیـدن نـداری

مـرامی در نـبـخـشـیـدن؛ نداری            تو در فـقـهـت نـدانـسـتـن نداری

لـبـاس عـلـم خـود را بر تـنم کن

دوبـاره بـا کـلامـت روشـنـم کن

تـو آقــایـی کـه دسـت رد نـدارد            گـدا پـیـشـت نـمی‌خـواهـد نـدارد

کـبـوتــر، دور تـو گـنـبـد نـدارد            بـقـیـعـت زائــری دارد؟ نــدارد!

فــدای داغ و درد بـی‌شــمــارت

نـشـانی از حـسـن دارد مـزارت

سـبـیـل الـلـهـی و نــور هُــدایـی            امـیـر مـروه و سـعی و صفـایی

دلـیـل گـریـه‌هـای روضـه‌هـایـی            شـهـیــد زنــدۀ کــرب وبــلایــی

اگر از کودکی در شور و شینی

تو گـریـان با عـلـی بن الحسینی

تو را در روضـۀ افـلاک بـردند            ضریحت را به جائی پاک بردند

تـنـت را با دلی غـمـنـاک بـردند            ولی با سه کـفـن در خاک بردند

کنارت روضه بود و سینه‌زن بود

حسین اما سه روزی بی‌کفن بود

سـیـاهـی عــزا را مـی‌شـنــاسـی            بـلای کــربــلا را مـی‌شـنــاسـی

زبـان نـیــزه‌هـا را مـی‌شـنـاسـی            تـو سـرهـای جـدا را می‌شناسی

بـه قـلـب پـاره پـاره تـیـر دیـدی

زنان را در غل و زنجـیر دیدی

اگرچه دیدی از دشمن جـسارت            اگـرچـه رفـتـه‌ای بـیـن عـمارت

خجـالـت می‌کشی از بعد غارت            رقــیـه بـا تـو بـوده در اســارت

تو هم دور و برش آتـش گرفتی

بـرای غــربـتـش آتـش گـرفـتـی

هجـوم مـوج بلا را به چشم خود دیدم            غـروب کـربـبلا را به چشم خود دیدم

به سر زنان پی عمه به روی تل رفتم            ذبـیح دشت مـنـا را به چشم خود دیدم

میان آن همه نـیـزه‌بـه‌دست در گـودال            سنان بی‌سر وپـا را به چشم خود دیدم

به زور نیزه؛ زره را ز تن در آوردند            مرمـلٌ بـدمـاء را به چـشـم خـود دیدم

ز قـتـلگاه همه دست پُر که می‌رفـتـند            به دوش خولی، عبا را به چشم خود دیدم

زمـان حـمـلـۀ آن ده سـوار تـازه نفس            غبار روی هـوا را به چـشم خود دیدم

میان پـنـجـۀ هـر نعـل تـازه و میخـش            لباس خـون خـدا را به چشم خود دیدم

سلام بر بـدن بی‌سـری که عـریان شد            تن به خاک رها را به چشم خود دیدم

میان طایـفـه‌هـا رأس‌‌ها که قـسمت شد            سر هـمۀ شهـدا را به چـشم خود دیـدم

عمو که خورد زمین، روی حرمله وا شد            تـمام واقـعـه‌هـا را به چـشم خـود دیدم

فرار دخـتـری آتش گرفـته در صحرا            میان هـلهـلـه‌هـا را به چـشم خود دیدم

میان مجلس نامحـرمـان و بزم شراب            ورود آل عـبـا را به چـشـم خـود دیدم

ته پـیـالـۀ خود را کـنار سر می‌‌‌ریخت            قمار و تشت طلا را به چشم خود دیدم

ضریح صورت جدم دوباره ریخت به هم            شتاب چوب جفا را به چشم خود دیدم

عزیز کردۀ زهـرا، کنـیز مردم نیست            اشـارۀ دو سه تا را به چـشم خود دیدم

سوغات ما از کربلا درد و محن بود            پـژمـردگـی لالـه‌هـای در چـمـن بود

من غـصـّه‌دار غـصـّه‌های بی‌قـریـنم            مـن کــربــلا را یــادگــار آخــریـنـم

من یادگار روزهای خـاک و خـونـم            من یـادگـار چـهـره‌هـای لالـه‌ گــونـم

من تشنگی را در حرم احساس کردم            یـاد دو دسـت خـونـی عـبـّاس کـردم

من کـودکی بودم که آهم را شنـیـدند            دیـدم سـر جـدّ غــریـبـم را بــریـدنـد

من دیـده‌ام در وقـت تـشـیـیع جـنـازه            اسبان دشمن را که خورده نعل تازه

من با خبر هستم ز باغی بی‌شکـوفه            خـورشید را بر نیـزه دیـدم بین کوفه

گرچه کنون مسمـوم از زهر هشامم            من کـشتـۀ ویـرانه‌ای در شهر شامـم

دیدم که پرپـر می‌زند هـم‌سـنگـر من            در خـاطـرم شد زنـده داغ مـادر من

من روضه‌خوانی در منا برپا نمودم            خود روضه‌خوان قتل آن مظلوم بودم

مـن سـوخـتـم از داغ بـانـوی مـدیـنه            سنگ مدیـنه می‌زدم هر دم به سـینه

يارب هشام آرامش من را به هم زد            او ظـلـم را در دفـتر ظلـمت رقم زد

زهـر عدو خون کرده قلب آتشین را            گـریان نموده چشم زین العـابدین را

آن‌که با جهل زمین، پنجه درافکند تویی            بذر صد مزرعه در خاک پراکند تویی

باغبانی که علی‌رغـم سـتـم‌های خـزان            سخت آموخت به هر باغچه لبخند تویی

رشتۀ مهـر که دل‌های حـقـیقـت‌جو را            تا ابـد داده به یکـدیـگـر پـیـونـد تـویی

ای احادیث نگاه تو پُر از عشق، هنوز            راوی آنچه در این غـم بنـویـسند تویی

هر کجا نـامی از آن قـافـله آید به میان            زخـمی دشت بلا! بارشِ یک‌بـند تویی

نیست تأثـیر تو، از عـالم پنهـان شدنی            که شکـافـنـدۀ شب، نـور خداوند تویی

در بهار زندگی، رنگ خزان را دیده‌ای            هرچه را مقتل روایت کرده آن را دیده‌ای

سوز زهر آتش به جانت زد ولی در کودکی            تشنه‌لب سوزان‌ترین روز جهان را دیده‌ای

روز عـاشـورا میان خـنـده‌های کـوفیان            نالـه پـیـری به بـالـین جـوان را دیده‌ای

در تمام عمر اگر می‌سوختی مثل رباب            روی دوش حرمله تیر و کمان را دیده‌ای

در میان خـیـمه‌ها وقت غـروب آفـتـاب            لحظه لحظه اضطراب عمه‌جان را دیده‌ای

خاک عـالم بر سرم در زیر سم اسب‌ها            جسمِ عـریانِ بزرگِ خـاندان را دیده‌ای

از درون خیمه‌هایی که در آتش سوختند            گـوشـواره بردن غارتگـران را دیده‌ای

وقتی از زخم زبان کوفیان راحت شدی            تازه بعـدش شامـیان بد دهان را دیده‌ای

در کنار عمه‌جان، در مجلس نامحرمان            بر لب قاری، هجوم خیزران را دیده‌ای

داغ‌هایی که شمردم شمه‌ای از داغ توست            هر چه را مقتل روایت کرده آن را دیده‌ای

گـرچه آتـش به دل شـعـلـه‌ورم افـتاده            شـرر زهـر سـتـم بـر جـگـرم افـتـاده

یادم از کرب وبلا آمد و یک بار دگر            انــقـلابـی بـه دل شـعــلـه‌ورم افــتـاده

آه از آن گلشن خونین که به چشمم دیدم            گل پـرپـر، همه جـا دور و برم افتاده

ثـمـری از شـجـر طیـبـه هـسـتـم؛ امّا            آتـشـی بر هـمـۀ بـرگ و بـرم افـتـاده

از تن جّد غـریـبـم چه بـگـویم، وقـتی            بـه سـوی قـتـلـگــه او گــذرم افــتـاده

کودکی بودم و دیدم که به پیش نظرم            غـل و زنـجـیـر بـه پـای پـدرم افـتاده

از همان‌روز که خورشید به نی جلوه نمود            سایه‌ای از غم و محنت به سرم افتاده

دیـده‌ام از اثـر ضـربت سـنـگ بـیـداد            ز روی نی سر شـمـس و قمرم افتاده

عمۀ کوچک من پیش نگاهم جان داد            درد این بـار گـران بـر کـمـرم افـتاده

آه دیگـر ز فـلـک پـیـک شهـادت آمد            زین خـبر اشک ز چـشم پـسرم افتاده

ای «وفایی» همه جا در غم ما گریه کنید            لـخـتـه‌هـای دلـم از چـشـم تـرم افـتاده

با ذکر یا حـسین تو دل دم گرفته است            در عرش سینه خـیمۀ ماتم گرفته است

آتـش به خـون دل زده قـقـنـوس دیده‌ها            از روضه‌هات بال و پر غم گرفته است

چشم از شب شهادت تو رزق و روزی            خود را برای مـاه مـحرم گرفـته اسـت

از آه آتـشـیـن تـو در پــای روضـه‌هــا            از سنگ روضه‌خوان تو شبنم گرفته است

باد از نفـس نفـس زدنت بین گـریـه‌ات            موج عـزا به دامن پـرچـم گرفته است

بشکن سکوت بغض گلو را عزیز جان

بر منبرت جلوس کن و روضه‌ای بخوان

با سـیر در میان مـقـاتـل، و روضـه‌ها            ما را فدای عشق حسین کن در این منا

تا غـرق اشـتـیاق حـسـین دق نکرده‌ایم            هـمراه خـود بـبـر دل ما را به کـربـلا

واکن گـره ز روضـۀ گـودال قـتـلـگـاه            از نـالــۀ غـریـب زنـی بـیـن خـنــده‌هـا

قرآن به لحن روضه، بخوان آیه‌های کهف            هـم‌نــالـه بـاش قـاری قــرآن نـیــزه را

با پـای دل بـبـر دل ما را در این سفـر            بر روی خار غـصه و غـم شام پُر بلا

بی‌شک شـنـیده از دم روضه، پـیـام تو

دنــیـا طـنـیـن نــالـۀ الـشـام و شــام تـو

در نفخ روضه کار تو با غم دمیدن است            با گـریه تا نـهـایت غصه رسیدن است

قربان حج کودکی‌ات ای سفـیر عـشـق            هر روضه‌ات منای به قربان رسیدن است

سعی صفا و مروۀ حجت به روی خار            از کـربـلا به شـام، پـیـاده دویدن است

دیدی جواب قـاری قـرآن به شهـر شام            با چوب خیزران ز لبش بوسه چیدن است

دیدی که ظرف جان پُر از زخم عمه‌ات            بین خـرابـه لب پره شوق پـریدن است

جسمت مدینـه بود و دلت مـرغ کـربلا

ای آخـرین شـهـیـد محـرم به روضه‌ها

گرچه با این دردِ جانکاهش تبسم کرده بود            فاطمه با دیدن او دست و پا گُم کرده بود

زهـرها با هم تفـاوت داشتند اما بگو...            این چه زهری بود که جمسمش تورم کرده بود

آنقدر پیچید در خود سوخت از آهش زمین            گوئیا در سینه‌اش آتش طلاطم کرده بود

زهر از یکسو و داغ کربلا از یک طرف            آب با آتش به قـتـلِ او تفـاهـم کرده بود

عمه‌اش را دید و خواند از خیمه‌های سوخته            مادرش را دیده یادِ داغ هیزم کرده  بود

دید گـرد محـرمـانش حـلـقـۀ نامحرمان            دید طفلی را که راهِ خیمه را گُم کرده بود

سرخ شد چشمش  گمانم آهِ آخر را کشید            دختران شعله‌ور را که تجسم کرده بود

یادِ زنجیر و طناب و خارِ راه و سنگِ بام            یادِ شام و نان خشک  و لطف مردم کرده بود

از «ندانستن»، از این خسران خجالت می‌کشند            عالمان عمری‌ست از علم تو نعمت می‌برند

حرف‌هایت دُرّ ناب و سیـرهٔ تو معـتـبر            در احادیث تو سبک بندگی شد جلوه‌گر

ارث بردی از پدر فقه و اصولِ در کلام            با صحیفه می‌شدی مأنوس صبح و ظهر و شام

تا قـیامت در مدار توست! محـتاجِ کـرَم            دور تو با احترامی خاص می‌گردد قـلم

باقرالعلم النّبی قدری گـشایش لطف کن            از وجودم جهل را بردار و دانش لطف کن

جهل تاریک است و من با نور، خوبم بیشتر            می‌دهـد آزار قـلـبـم را عـیـوبم بـیـشـتر

آمدم با تـوبه، تا با حـالِ ناب و روبـراه            دست بردارم به عشقت از گناه و اشتباه

ای امـیـدِ پنـجـمـیـنـم؛ ای امـام بی‌حـرم            سایه‌ات را برندار؛ ای عشق از روی سرم

بی‌حـرم گـفـتم دلـم شد زائر خاکِ بقـیع            می‌ُکشد آخر مرا اوضـاعِ غـمـناکِ بقیع

کاش صحنی مثل سلطان خراسان داشتی            یک نگهبان لااقـل از اهلِ ایران داشتی

هست اطراف تو اما فرقه‌ای از کافران            عده‌ای إبـلـیـس‌زاده در لـبـاسِ پـاسـبـان

داده ظلم و کینه و خشم و تشر را یادشان            غصب کردن هست سبک و سیرهٔ اجدادشان

سخت نفرت دارم از آن برده‌هایِ لعنتی            جمع می‌شد کاشکی آن نرده‌های لعـنتی

می‌زند آتش به جانم این همه غربت مدام            اشک می‌ریزم! نداری خادمی با این مقام

دیده‌ای دور خودت در غربت و ماتم دچار            هم عمو را، هم پدر را، هم پسر را بی‌مزار

روضه می‌خوانَد زمین و می‌کشد قبرِ تو آه            روزها شد زائرت خورشید و شبها نور ماه

باز هم شد سوت و کور و نیست زائر باز هم            حاجیان رفـتـند مکـه! کاش من می‌آمدم

کاش من می‌آمدم تا روضه‌خوانت می‌شدم            روضه‌خوانِ سوختن‌های نهانت می‌شدم

تار می‌دیدی و نور از دیدگانت رفته بود            زهرِ سوزانی به خوردِ استخوانت رفته بود

زهر؛ آن زهری که پایت را سراسر زخم کرد            ذره‌ذره شعله‌ور کرد و مکرر زخم کرد

ذهن تو یادآوری می‌کرد داغی کهنه را            گریه می‌کردی به یاد روضه‌هایِ کربلا

خیمه‌ها می‌سوخت در آتش؛ «علیکُم بالفرار»            بار اول پایَت آنجا زخم شد با سنگ و خار

چـشم‌هایت شد دمـادم بـا بـلایـا روبـرو            دستهـای بـسـته و رنج اسارت پیـشِ رو

در میان خاک و خون با آه و واویلا گذشت            کودکی‌های تو در اوج مصیبت‌ها گذشت!

با ذکر یا حـسین تو دل دم گرفته است            در عرش سینه خـیمۀ ماتم گرفته است

آتش به خـون دل زده قـقـنـوس دیده‌ها            از روضه‌هات بال و پر غم گرفته است

چشم از شب شهادت تو رزق و روزی            خود را بـرای مـاه محـرم گرفته است

از آه آتــشـیـن تـو در پـای روضـه‌هــا            از سنگ روضه‌خوان تو شبنم گرفته است

بـاد از نفـس‌نفـس زدنت بـین گـریه‌ات            موج عـزا به دامن پـرچـم گرفته است

بشکن سکوت بغض گلو را عزیز جان

بر منبرت جلوس کن و روضه‌ای بخوان

با سـیـر در مـیان مـقـاتل، و روضه‌ها            ما را فدای عشق حسین کن در این منا

تا غـرق اشتـیاق حـسین دق نکـرده‌ایم            هـمراه خـود بـبـر دل ما را به کـربـلا

واکن گـره ز روضـۀ گـودال قـتـلـگـاه            از نـالـۀ غـریـب زنـی بـیـن خــنـده‌هـا

قرآن به لحن روضه، بخوان آیه‌های کهف            هـم نـالـه بـاش قـاری قـرآن نـیــزه را

با پـای دل بـبر دل ما را در این سفـر            بر روی خار غـصه و غـم شام پُر بلا

بی‌شک شـنـیده از دم روضه، پـیام تو

دنـیـا طـنـیـن نــالـۀ الـشـام و شــام تـو

در نفخ روضه کار تو با غم دمیدن است            با گـریه تا نهـایت غـصه رسیدن است

قـربان حج کودکی‌ات ای سفـیر عـشق            هر روضه‌ات منای به قربان رسیدن است

سعی صفا و مروۀ حجت به روی خار            از کـربـلا به شام، پـیـاده دویـدن است

دیدی جـواب قاری قـرآن به شهر شام            با چوب خیزران ز لبش بوسه چیدن است

دیدی که ظرف جان پُر از زخم عمه‌ات            بین خـرابه لب پره شوق پـریدن است

جسمت مدینه بود و دلت مـرغ کـربلا

ای آخـرین شهـیـد محـرم به روضه‌ها