اشعار

خدا یکی و نبی یک تن و امیر یکی‌ست            پس از رسول خدا رحمت کثیر یکی‌ست

نگاه شیعه همیشه به پرچم علوی است            برای اهل یـقـین تا ابد مسیـر یکی‌ست

اگر تـمـام حـقـیـقـت به یک نفـر برسد            امـیـر لایـق این لفـظ دلـپـذیـر یکی‌ست

خبر همین که علی برگزیدۀ ازلی است            خبر همین که پـسنـدیدۀ غدیر یکی‌ست

بــه واژه واژۀ آیــات بــیــنــات قــســم            که در کتاب خدا منذر و بشیر یکی‌ست

علی است جان نبی و نبی است جان علی            برای "اَنْفُـسَـنا" مرجع ضمیر یکی‌ست

دم طواف ادب کن که خانه خانۀ اوست            به مستجار بگو منجی و مجیر یکی‌ست

حدیث منزلت این نکته را به عالم گفت            برای سـرور افـلاکـیان وزیر یکی‌ست

سپـرد هـسـتی خود را به ساقی کـوثـر            که کفو فاطمه آن چشمۀ حریر یکی‌ست

هنوز تکیۀ اسلام بر وجـود عـلی است            میان حـادثـه‌ها جـوشن کـبـیر یکی‌ست

بگـو به اهـل تـغـابن خـیـال بـد نکـنـند            که همچـنان اسد اللهِ بی‌نـظـیر یکی‌ست

اُحُـد به فـتـنه‌گران گـفت هیچ دم نـزنید            که کوه غـیرتی ورطۀ خطیر یکی‌ست

چنان که ضربۀ خندق به اهل خیبر گفت            هنوز هم که هنوز است آن دلیر یکی‌ست

بگـو به دشـمن او آن یـلی که از پایش            طبیب وقت عبادت کشیده تیر یکی‌ست

کسی که از غـم طـفـل یتـیم و آه فـقـیر            به قدر وعدۀ نانی نخورده سیر یکی‌ست

دلا گـدای عـلی شو که در طریـقت او            مقـام و منـزلت شـاه با فـقـیـر یکی‌ست

بگیر دامن او را که شرط بندگی است            مرو به سوی دگر، شاهِ دستگیر یکی‌ست

زبان قـاصر ما مـانـده در بیان علی            چـقـدر فاصله داریم با جهـان عـلی!

علی که بود؟ نفهمیده هیچ کس هرگز            نه در زمان معاصر، نه در زمان علی!

نکرد سجده به درگاهِ جز خدا همه عُمْر            رواست سجدۀ عـالـم بر آسـتان علی

کدام رأیِ به ناحق! کدام حرف خلاف!            کدام تیر خطا رفته از کـمان عـلی؟!

به جـستجـوی کدام آیه‌ای؟ کدام دلیل            که آیه آیه خـدا هـست در بیان عـلی

دو پیکرند به یک جان، تفاوتی نکند            قسم به جان پیمبر، قسم به جان علی

غدیر درس بزرگی‌ست، درس این که مباد            که سربـلـند نبـاشی در امتحـان علی

در غدیر خُم زِ بَهرِ حضرت خَتمی مَآب            از خداوند قدیر آورد جبریل این خطاب:

کای به اورنگِ رسالت، پادشاهِ ذوالکرام!            وی سپـهـر آفـرینـش را جـمـالت آفتاب!

داد ‌شرع ‌اقدست چون‌ مُلکِ صورت را نظام            حالیا برکش ز روی شاهـد معـنی، نقاب

یعنی اندر این زمین برخیز امروز ای رسول!            کن علی را جانشینِ خویشتن با صد شتاب

هان! مکن بیم ای رسول! از مَکرِ روبَه خصلتان            تا چو حیدر، ضِیغَمِ غُرندّه‌ای داری به غاب

ساز تبلیغ امر حق را بر صغیر و بر کبیر            خواه باشندی موافق، خواه سازند اجتناب

ملّتِ اسلام را گو این نماز و حجّ و صوم            بی تولّای عـلی هرگز نـیـاید در حسـاب

پس پیـمبر ز امر داور از جهاز اُشتران            منبری آراست؛ بر منبر شد آن عالی جناب

دال‌آسا، قامت هم‌چون الف خم کرد و بُرد            بر کمربند علی دست، آن شَهِ مالک رقاب

برگرفتش روی دست، آن‌گاه در توصیفِ وی            سُفت دُرّ معرفت را این چنین با شیخ و شاب

کای گروه! آگاه باشید از خواص و از عوام            زین سپس نَبْوَد وصیِّ من کسی جز بوتراب

نیست اورنگ خلافت را جز او لایق کسی            زان که او بر شهر علم من، از اوّل بود باب

فی‌المثل من هم‌چو موسی، وین علی هارونِ من            من چو عیسی در شُهود و او چو شمعون در غیاب

خصم حیدر، خصم من شد؛ خصم من، خصم خدا            زان که من هستم رسول و او مرا نایب مناب

نیست در بالای دست او دگر دست کسی            چون «ید اللَّه فوق ایدیهم» بُوَد نصّ کتاب

بیعت این دست را هر کس شکست، آخر بُوَد            در جهنّم، قهر ربّ ‌العالمین او را عقاب

چون ولای او ز امر حقّ بُوَد حصن امان            هرکه‌ داخل شد در این حصن ایمن ‌است ‌از‌ هر عذاب

بلکه از کتم عـدم بگـرفته تا مُلک وجود            کی بُوَد، بی‌اذن او کس در ایاب و در ذِهاب؟

هر چه می‌خواهید بعد از من بخواهید از علی            بوی گل را، در غیابِ گُل بجوئید از گلاب

عارف و عامی تمامی حامی حیدر شدند            کس نبود آن‌جا مخالف تا دهد شه را جواب

بس که «بخِّ بَخ لَکَ» یا مرتضی فاروق گفت            دست بیعت با علی دادند اعـیانِ صحاب

پس تو «صابر» ز آیۀ «الْیوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ»            شرح «أَتْمَمْتُ عَلَیكُمْ نِعْمَتی‏» را رو بیاب

چه غم دارم در این دنیای کوچک تا علی باشد            که در گیتی نوای حضرت حق یاعلی باشد

نمی‌بـندم شریکـش با خـداونـد جـلیل اما            چرا باید صفت‌های خدایی را علی باشد؟

ملائک دربه‌در دنبال اوصاف جدید از او            رسیده شُهرَتش تا عـالم اَعـلا عـلی باشد

شنـیدم گـفـته‌اند دنـیا نبـاشد جای مانـایی            بماند تا ابد نامش در این دنـیا علی باشد

اگر منصورۀ زهـرا بُوَد دریایِ نیکی‌ها            بدان شایـستۀ هـمراهیِ دریا، عـلی باشد

قلم لرزیده است بر خود، که بُرده نامِ زهرا را            کسی‌که خون گریست، در ماتمِ زهرا، علی باشد

علی را اینچنین وصفش نموده حضرتِ احمد:            علی حق باشد و حق هم همیشه با علی باشد

وَ گفته علم و دانش را، برای حضرتِ حیدر:            اگر من شهرِ علم ‌هستم، درِ دَرها علی باشد

وَ در روز غدیر خم وَ موضوع خلافت را            که بعد از من، به نامِ نامیِ مولا علی باشد

علی دُردانۀ خلقت که از خلقت فراتر شد            و از روز اول گفتیم که حزب ما علی باشد

کنون دارم سوالی از شما دربارۀ ایشان            چه غم دارید در این دنیای کوچک تا علی باشد؟

خوشا دردی که خاک کوی جانان‌ست درمانش            خوشا هجری که دیدار رخ یار است پایانش

خوشا آن دل که آنی در به روی غیر نگْشاید            خوشا جانی که جانِ خواجۀ ا‌سراست جانانش

امیرالمؤمنین، جان رسول‌الله، رکن دین            که "آدم" از ازل دست توسل زد به دامانش

صراط الله اعظم، شهـریار عـالم امکان            که باشد عالم امکان همه در تحت فرمانش

علی با حق و حق با اوست، بشنو این روایت را            که حق را با امیرالمؤمنین کردند میزانش

نشد یک وعده خود را سیر از نان جُوین سازد            امامی کز ازل می‌بود جن و انس، مهمانش

چگونه وصف او گویم؟ چگونه مدح او خوانم؟            که مداحش خدا و دفتر مدح است قرآنش

لبش در روز! خندان و دلِ شب کس نمی‌دانست،            که گِل می‌گشت از اشک سحر خاک بیابانش

گَهی در رزم می‌لرزید کوه از برق شمشیرش            گَه از اشک یتیمی تن بسانِ بید لرزانش

ز قلب شعـله‌هـای نار رویـد لالـۀ جـنت            اگر افتد به دوزخ روز محشر چشم سلمانش

چو با چشم خیالی روی او در خواب بیند کس            توجه نیست دیگر بر بهشت و حور و غلمانش

شگفتا! گشته‌ام در بین انسان و خدا حیران            که نه جرأت بُوَد خوانم خدایش یا که انسانش

اگر خوانم خداوندش، همانا گشته‌ام کافر            وگر انسان بخوانم فوق انسان است عنوانش

علی خود کل اسلام است از قول رسول‌الله            تـمـام انـبـیـا بـودنـد از اول مسـلـمـانـش

دل شب مخفی از مردم سخن با چاه می‌گوید            امامی که بُـوَد ملک خدا میدان جولانش

چه باید گفت در شأن امامی کز جلال و قدر            کند شخصیتی مانند زهرا، جان به قربانش

به قاتل شیر و بر دشمن دهد شمشیر از رأفت            زهی الله اکبر از عطا و لطف و احسانش

اگرچه قافیه تکرار گردد، خصم مولا را            مسلمان نیستم بالله اگـر خوانم مسلـمانش

اگر رضوان نشیند در کنار سفره‌اش یک شب            نگیرد مهر و مه را در بهای قرصۀ نانش

به حقِ حق، خدا آن مؤمنی را دوست می‌دارد            که با مهر علی در نامه باشد مهر ایمانش

محـب او عجب نَبـْوَد کـه ماننـد خلیل‌الله            تمـام نار بـا یک یاعلـی گردد گـلستانش

شود پامال همچون مور زیر سم اسب او            هزاران عمرو و مرحب گو که بشتابد به میدانش

سلام‌الله بر عزمش، تعالی‌الله بر رزمش            که آمد "لافتی الاّ علی" از حی سبحانش

شود همبازی طفل یتیمی با چنان رفعت            بخندد تا کند در گریه و غم، شاد و خندانش

ندارد شیعه بی‌روی علی یک لحظه آرامش            هزاران سال گردانند اگر در باغِ رضوانش

سلیمان را سلیمانی نشایـد بـر همه عـالم            مگر مولا امیرالمؤمنین گردد سلیـمانش

من از بعد نبی، مولای خود دانم امامی را            که جبریل‌ست طفل دانش‌آموز دبستانش

خدا مدحش کند، لیک از کرامت می‌کند احسان            که «میثم» با همه آلودگی گردد ثناخوانش

چه باید گفت از شأن و مقامش تا سزا باشد            کسی‌که جای او بر شانه‌های مصطفی باشد

کسی‌که قد یک ارزن ندارد ترسی از دشمن            کسی‌که همدم و همرزم او خیرالنّسا باشد

به فرمان علی خورشید بر می‌گردد از مغرب            جهان را تحت فرمان دارد و فرمانروا باشد

تحیر می‌کند دشمن ز تیغـش آنچنانی که            سرش می‌افتد و پیکر کماکان روی پا باشد

خودش که جای خود دارد کسی حتی اگر حاجت            بخواهد از غلام خانه‌اش حاجت‌روا باشد

شراب تو نمی‌گیرد مرا شرمنده ‌ای ساقی            شراب شیعه بایستی از انگور طلا باشد

پیمبر در غدیر خُم به مردُم گفت ای مردُم!            پس از من این علی آقا و مولای شما باشد

صراط مستقـیمی که بدون حـب او باشد            اگر سمت خـدا باشد یـقـیـنـا ناکجـا باشد

سپس دست امیرالمؤمنین سمت خدا رفت و            ندا از آسـمان آمد صفـا باشد صفـا باشد

ندارد حاصلی عمرش به جز آه و پشیمانی            کسی‌که لحظه‌ای از احمد و آلش جدا باشد

کجا بی‌نور خواهد ماند ای خورشید عالم تاب؟            کسی‌که ذره‌ای هم با نگـاهت آشـنا باشد

ندارم هیچ امیّدی به اعـمالم در این دنیا            در آن دنیا علی! دستم به دامان شما باشد

نه تنها من، نه تنها تو، نه تنها آن‌که دین دارد            که عالم هر چه دارد از امیرالمومنین دارد

بگو در چنتۀ خود هر چه دارد رو کند، اما            مگر دنیا چه خیری جز علی در آستین دارد؟

بگو موسی، بگو عیسی، بگو آدم، بگو خاتم            که هرچه انـبیا دارند امام المتـقـین دارد

یـدالله و لـسـان الله و عـین الله و وجـه‌الله            کدام انسان در این دنیا صفاتی این‌چنین دارد؟

بخوان آیاتی از نهج البلاغه، کاملاً پیداست            که او هم یک کلامُ‌اللهِ اعجازآفرین دارد

زمانی که به پیغمبر تمام قوم شک کردند            فقط حیدر، فقط حیدر، فقط حیدر یقین دارد

خدا را شکر حیدر هست؛ عیدُالله اکبر هست            پیمبر خاطرش تخت است از اینکه جانشین دارد

بگو با یار و با اغیار، غیر از حیدر کرّار            ردای جانشینی را نه آن دارد، نه این دارد

حکومت بر شما کمتر از آب بینی بز بود            زمانی که علی اشراف بر عرش برین دارد

تمام کهکشان می‌چرخد آری روی انگشتی            که هرچه خواهی انگشتر برای سائلین دارد

چه حاجت دارد این مولا به انگشتر زمانی که            رکاب عرش از یاقوت چشمانش نگین دارد

از اشک چشم او یک قطره بر خاک نجف افتاد            از آن اشک است آری، هرچه دُرّ این سرزمین دارد

خدا بی‌شک برای شیعیان در جنت الاعلی            از انگور ضریحش خوشه‌خوشه دست‌چین دارد

خدا را شکر هم کفوی برایش هست در عالم            علی، خیرالبشر، خیر نساءِالعالمین دارد

بگو تا سورۀ کوثر بخواند، تازه می‌فهمی            چقدر این قاری قرآن صدایی دلنشین دارد

زبانم قاصر است اما حکایت همچنان باقی است            به پایان آمد این دفتر، ولی نه! نقطه چین دارد

ای غـبار آسـتانت چـشم جـان را توتـیا            ای جـمالت صفـحۀ تـوحـید ذات كـبریا

ذكر نامت عاشقان را حرز جان در راه عشق            یاد رویت سالكان را توشه در صفّ صفا

سر نمی‌زد مهر رخسارت گر از شرق وجود            غرق ظلمات عدم بودی جهان سر تا به پا

كوه حلمت آنچنان سنگین كه از حملش زمین            از عرق هر لحظه دارد در میان آب، جا

تابه شخصت سا یه گردانی نمایدكرده است            چرخ رنگارنگ پشت خود به یكرنگی دو تا

كاش ایزد عالـمی دیگر برایت ساخـتی            در خور قـدرت نبـاشد قـیمت دنـیای ما

نی خطا گـفتم نبودی گر چراغ هستیت            صفحۀ هستی نبودی جز یكی ظلمت سرا

حسرت خلق جهان شد سایۀ چتر پرش            در پـناه ظـلّ لطـفـت جا مگر دارد هما

كرد در بر جامۀ ماتم ز غیرت آسـمان            تا تو را گردید تاج فـرق خاك تـیره، پا

كعبه از یمن قدومت عالمی را شد مطاف            ورنه سنگ و خشت را چندان نمی‌باشد بها

هر كه از جان پای بند رشتۀ مهر تو شد            خاطرش از قید فكر هر دو عالم شد رها

گر به شرط ترك مهرت بود جنّت، عارفان            با ولایت نار دوزخ خواستـندی مطـلـقا

هر مقامی هست شایان تو در ملك وجود            جز خـدایی كان بود از آنِ ذات لایـری

گر ولایت نیست، لختی خون نشاید خواند دل            جوهری در كار باید خاك تا گردد طلا

هر گدایی از در لطفت نصیبی بر گرفت            شاه نی، شاهی بدرگاهش همی گردد گدا

خواست حق یابد ز رویت بزم هستی روشنی            باب رحمت را فراز آورد و فرمودت: بیا!

آمدی! خوش آمدی! شاها قدم بالای چشم            خوب بخشیدی چراغ زندگـانی را ضیا

تا تو در اقـلـیم طاعت پرچم تقـوا زدی            شد خـجـل از قـلـّتِ سرمـایۀ خود اتقـیا

حبّ ذاتت جوهرِ فطریست در مرآت دل            همچو داغ لاله و رنگ گل و لطف گیا

نار دوزخ جان خود سوزد به روز حشر اگر            عـاصـیان بر دامـنت آرنـد دست الـتجـا

ذات احـمد در غـدیـر خـمّ با قولی متین            كـرد تـثـبـیت مـقـامت آشـكـار و برملا

از طـنین منـطق من كـنـت مـولاهُ نمود            پاره، گر خود پرده‌ای هم بود از ریب و ریا

هر كه پیغمبر شناسد بی‌تو، فكرش قاصر است            زانكه هرگز سایه از مهر فلك نبود جدا

در صراط مستـقـیم حق به ارشاد خـرد            با نبی تـنهـا تو طی راه كـردی پا به پا

ای علی! ای مظهر اوصاف حی لم یزل            ای وجـودت نـاخـدای كـشـتی دین خـدا

ای‌كه سیراب است گیتی از زلال فضل تو            قلب ما خـون كرد یاد تـشـنه‌گان كـربلا

تاب، بی‌تاب شد از این قصۀ خاطر گداز            صبر، بی‌صبری شد از این ماجرای جان گزا

عقـل را باور نمی‌آید كه فـرزند رسول            پیش دریا تـشـنه‌لب كـشـتند قـوم اشـقـیا

جای آن باشد كزین محنت به صحرای وجود            سیل اشك خون روان گردد ز چشم ماسوا

آتش غم زین سخن در خامه و دفتر گرفت            بیش از اینم نیست یـارای بـیان مـاجرا

چیست گفتم با خرد حُبّ علی سلطان دین            گفت (عابد) ذاكَ فَضلُ اللهِ یؤتی من یشا

عالم زر می‌شود در عـالـم مـعـنا غـدیر            هست شهر نور این دنیا و آن دنیا غدیر

جاری و ساریست این برکه برای عالمین            راه دیروز است هم امروز و هم فردا غدیر

هر که خوشحال است از این عید خوش بر حال او            هـسـت شـادیِ دل زریـهٔ زهـرا غــدیــر

هیچ عیدی را به این اندازه مطلب نیست نیست            در میان جشن‌ها بی‌شک بود اولا غدیر

شوکت این روز چون کوه و بقیه ذره‌اند            بر کویر ملک عالم هست چون دریا غدیر

خوش به حال ما که مولامان علیِ مرتضاست

ما همه طفلیم و بابامان علیِ مرتضاست

کشتی حق لنگری دارد که آن دست علی‌ست            گنج دنیا گوهری دارد که آن دست علی‌ست

از همه دست دهـنده‌تر علیِ مرتضاست            دست خالق مظهری دارد که آن دست علی‌ست

مهربان‌تر از عـلی دنیا ندیده در عوض            خشم محشر خنجری دارد که آن دست علی‌ست

لرزه‌ها انداخت با یک حمله بر نسل یهود            قلعه‌هاشان خیبری دارد که آن دست علی‌ست

خود به وصف فاطمه مشغول بوده از ازل            مدح زهرا دفتری دارد که آن دست علی‌ست

خوش به حال ما که مولامان علیِ مرتضاست

ما همه طفلیم و بابامان علیِ مرتضاست

شکر حق هستم گدایی بر سر کوی علی            دوست دارم هرچه را که می‌دهد بوی علی

باز کردم من زبان با نـام دلجـوی عـلی            آمـدم دنـیـا به عـشـق دیـدن روی عـلـی

هر که‌ام یا هر چه‌ام اهل غـدیر حـیدرم

هست این عشق علی میراث زهرا مادرم

ای غدیر ای بی‌تو بی‌راهـه، تمام راه‌ها            آرزوی روزهــا و ســال‌هــا و مــاه‌هــا

ای نشانده بر روی لب‌های شیطان آه‌ها            ای مـقـام تـو فـزون از کـل عـیـد الله‌هـا

آی عـید آسـمـانی کـار را کـردی تـمـام

دین ما نازد به ادیان با چنین حُسن ختام

شب کجا پوشاندنِ خورشید تابـان غدیر            نیست در عالم مسلمان جز مسلمان غدیر

صد سلیمانند چون مـور سلیـمان غـدیر            ای هزاران عید قربان باد قربان غـدیر

الـبـشـارت آی از مـاه خـدا جـامـانـده‌ها

فـرصت نابی در عـیـدالله اکـبر مـانده‌ها

هرچه دشمن کرد روز و شب حسادت بر غدیر            حضرت حق داد بیش از پیش عزّت بر غدیر

بیشتر از خاک دارد عرش غیرت بر غدیر            انبیا با جان و دل دارند ارادت بر غدیر

آری آری آن جماعت که غدیری‌تر شدند

تا ابد بالانـشیـن گـشتـند و پیغـمبر شدند

من فدای آن خداوندی که شیرش حیدر است            بهترین پیغمبر عالم وزیرش حیدر است

هست تنها مؤمن آن کس که امیرش حیدر است            دست ِخالی نیست آن که دستگیرش حیدر است

ای بز کوهی نـباشد جای تو اقـلیـم شیر

یا بمان با مرتضی یا از حسد آتش بگیر

ای همیـشه مقـتـدای مؤمـنین و مؤمنات            کار تو مشکل‌گشایی در حیات و در ممات

هر کجا پا می‌گذاری می‌شود دارالنجات            هست ممنون از رکوعت تا خود محشر زکات

باز هم نازل شده مدح تو بر پیغـمـبرت

می‌زند جـبریل پر، دور سر انگـشترت

غیر تو این گونه سر، سردار دیگر بود؟ نه            غیر تو آن روز یک تن مرد خیبر بود؟ نه

غیر تو اصلا کسی در شأن کوثر بود؟ نه            غیر تو با مصطفی شخصی برادر بود؟ نه

کس ندیده دو برادر را چنین شیدای هم

محرم هم، همدم هم، دین هم، دنیای هم

هر که دارد آبرو نان و نوایش حیدر است            مقتدای ماست آن که مقتدایش حیدر است

کِی غریب است آن کسی که آشنایش حیدر است            عرش تا فرش خدا، فرمانروایش حیدر است

بهترین اعجاز ختم المرسلین تنها علی‌ست

بر رکاب دین پیغمبر نگین یا عـلی‌ست

تا ابد می‌ماند حق پنهان اگر حیدر نبود            نه پیمبر بود و نه قـرآن اگر حیدر نبود

کـفر می‌شد فـاتح میدان اگر حـیدر نبود            بود عـالـم بنـدۀ شـیـطان اگر حیدر نبود

دین و دینداران تماماً ریزه‌خوار حیدرند

تا ابد مـمـنـونِ تـیغ ذوالـفـقـار حـیـدرند

کس نداد عشق علی را یاد ما، چون فاطمه            کس نشد پای غدیر و دین فدا، چون فاطمه

کس نداده پای این مکتب بها، چون فاطمه            کس نزد بر سینه سنگ مرتضی چون فاطمه

محسن و جان و جوانی داد در راه علی

کرد حک بر میخ در، لعنت به بدخواه علی

خـبر دهـیـد که یـاران رفـته برگـردند            پـیـادگان و سـواران رفـتـه بـرگـردنـد

خبر رسید به نقل از سبو، به نقل از خُم            شراب ناب رسیده، به‌هوش ای مردم!

در اوج هجـمۀ گـرما، خبر گوارا بود            خبر، شکفـتن چشمه میان صحـرا بود

خبر که راه زیـادی‌ست در سفـر بوده            رسانده است به ما آنچه عشق فرموده

مـیـان آن هـمه تـزویـر و حـیـلـۀ دائـم            خـبـر رسـیـد «یــدالله فــوق ایـدیـهـم»

اگرچه بـود فـراوان و کـم رسید به ما            به رغـم تـوطـئه‌ها باز هم رسید به ما

خبر حـنین، خبر نهـروان، خبر خـیبر            خـبـر، ولایـت مـولا و آل پـیــغـمـبــر

خبر یکی‌ست ولی بـا دوازده عـنـوان            که گاه، صلح نموده‌ست و گاه در میدان

خـبر، بـرادر پیـغـمـبر است می‌دانی؟            خبر علی‌ست، خبر حیدر است می‌دانی؟

خبر که بال زد و رفت و در جهان پیچید            پرنده‌تر شد و در هـفت آسمان پیـچـید

خبر نـبود، صـدا بود در شب معـراج            عـلی، صدای خدا بود در شب معراج

خبر اگرچه پر از خنده بود، محزون شد            هنوز اول آن بود و قـلب او خـون شد

خـبـر، بهـانـۀ تـبـریک بـین مـردم شد            خبر امانت حق بود، پس چرا گم شد؟

خبر که خانه‌نشین شد، که صبر شد کارش            که شقـشـقـیه شد و آهِ سـیـنه شد یارش

خبر رسید بـرادر! به شمع بیت‌الـمـال            و بعد از آن جگرش سوخت از غم خلخال

نشست یکه و تـنهـا، کسی نشد یـارش            خبر رسید به ما بغض «اَین عمارش»

خـبر دهـیـد که یـاران رفـتـه برگردند            پیـادگـان و سـواران رفـتـه بـرگـردنـد

خبر دهید زمـان غـروب تـردیـد است            غدیر، چشم به راه طلوع خورشید است

هر آن‌که در صف یاران اوست، بسم الله            خبر دهـیـد عـلـی باز می‌رسـد از راه

بیابان بود و قطره قطره دریای جماعت‌ها            و روی پـله‌های آسـمان کـوه فـضیلت‌ها

عرق‌ریز غدیر و داغ ریگ و سایهٔ سوزان            چه معنا دارد این الفاظ جز اتمام حجت‌ها

خودِ برکه لبالب تشنهٔ تـصویر مولا بود            خودِ خورشید هم از عشق او می‌سوخت ساعت‌ها

خـدا بـرمی‌گـزیـنـد شـانهٔ شایـسـتهٔ او را            بـرای بـردن سـنـگـیـنـی بـار امـانـت‌هـا

خطابش می‌کند خطبه: قَسِیمُ النّارِ وَ الجَنَّه            به دست او سپرده می‌شود تقسیم قسمت‌ها

به آن دستی که بوده دستگیر روزهای سخت            به آن دستی که بالا می‌رود تا بی‌نهایت‌ها

همان دستی که عمری شد سپر بر سینهٔ توحید            همان دستی که زد بر پیکر تکفیر ضربت‌ها

مبادا پـای دسـتاورد چـندین سـالهٔ اسلام            بلغزد پای پیمان‌ها، بلرزد دست بیعت‌ها

اگرچه قصه را دنبال کرد آن کاروانِ چشم            ولی لال است گویا از بیان آن حقیقت‌ها

زمـان انـدکی داریـم تا یـار عـلـی باشیم            مبادا از سر ما بگذرد این ابر فرصت‌ها

ذی‌الحجه، روزهای سپیدی که دیدنی‌ست            لبخـندهای روشن عیدی که دیدنی‌ست

فصلی‌ست عاشقانه از این فصل غافلیم            غرق فـروع مانده و از اصل غـافـلیم

ذی‌الحجه این سـپـیـدترین عید را ببین            یـوم‌الـغـدیـر عـیـدتـریـن عـیـد را بیین

ذی‌الحجه عاشقی‌ست که شوقش زبانزد است            دلــدادۀ مــحـمــد و آل مـحــمــد اسـت

دارد هزار جـلـوۀ روشن به خـاطرش            از آخــریـن پـیــامـبـر و حـج آخــرش

از حجـةالـوداع سـرودیم پیـش از این            از حجـةالـتـمـام بگـوئـیـم بیـش از این

ذی‌الحجه شاهد است که در حجةالتمام            می‌گـفـت آخـرین نـبـی از اولـین امـام

او خطبه خواند، خطبۀ او را نخوانده‌ایم            دردا نخـوانـده‌ایم و دریـغـا نخوانده‌ایم

او خطبه خواند، خطبۀ او خط به خط علی‌ست            حرف رسول، اول و آخر فقط علی‌ست

از حجـةالـوداع سـرودیم پـیـش از این            از حـجـةالـبـلاغ بـگـوئـیم بیش از این

یـا ایـهـا الـرسـول زمـان بـیـان رسـید            بلّغ! که وقت سخت‌ترین امتحان رسید

بایـد نـگـفـتـه‌هـا دم آخـر بـیـان شـونـد            تا مرد و زن به حب علی امتحان شوند

میزان سنجش است و عیار است مرتضی            آری قـسیم جـنت و نار است مرتضی

ذی‌الحجه شاهد است که در حجةالتمام            می‌گـفت آخـرین نـبـی از آخـرین امام

ذی‌الحجه ایـسـتـاده در این راه ناتـمام            چــشــم انـتـظـار آمـدن آخــرین امــام

او که خـلـیـفـةالـنبی و والی الولی‌ست            سرتا به پا محمد و پا تا به سر علی‌ست

مانده عالم از ازل بر عهد و پیمانِ علی            جان به عالم داده و جانم به قربانِ علی

عقل، از درکِ مقاماتش کماکان عاجز است            هست غیرِ قـابلِ تـوصیف، ایـمانِ عـلی

بد گرفتارم به درد معصیت، درمان کجاست؟!            بیـقرارم! سخت محتاجم به درمانِ علی

این مسلمانی ندارد رنگ و بویِ واقعی            مثل سلمان! کاشکی باشم مسلـمانِ علی

با نگاهـش می‌شود معـلوم اقـلـیمِ بهشت            مرز دوزخ می‌شود تعیین به فرمانِ علی

"هل أتی" می‌خوانم و خوش می‌شود حالِ دلم            جـذبـه دارد بسکـه آیـه آیـه قـرآنِ عـلی

آمد از سـمت خـدا حـکـم ولایت آنچنان            "قُل هوَ اللهُ أحد" شد مست و حیرانِ علی

رفت بالا، مـقـتـدر... دستانِ شاهِ لافـتی            دلبری کرد از جهان، حُسنِ نمایانِ علی

هجده ذی الحجه منّت بر سرِ عالم گذاشت            قلبِ شیعه شد کنار برکه، از... آنِ علی

خطبه را خواند و پیمبر گفت در واقع چنین            اهلِ عالم! بعد از این جانِ من و جانِ علی

دینِ کامل در غدیرِ خم به دست ما رسید            این هم از عالی‌ترین انواعِ احسانِ علی

روزِ اطعام آمد و هنگامِ سائل پروری‌ست            سائلم! خوردم خدا را شکر از نانِ علی

زائر از انگورِ جنّت خورد ایامی که شد            زیر ایوان نجـف هر صبح مهمانِ علی

خـدا جـلال دگـر داد ای امـیــر تـو را            که داد از خم کـوثر، میِ غـدیـر تو را

امیر! دست تو را دست عشق بالا برد            که اهل کوفه نـبیـنـند سربه زیر تو را

جهان به سجده در افتاد و عرشیانِ خدای            به احـتـرام نـشـانـدنـد بر سـریر تو را

کلید سلطنت و گـنج عـافـیت با توست            که هست در دو جهان مسندی خطیر تو را

ز جـور خـلـق، پیـمـبر ز پای می‌افتاد            اگر نداشت به هر عرصه دستگیر، تو را

پــنــاه پــیــری و نــان‌آور یـتـیــمـانـی            چگونه دوست ندارد جوان و پیر تو را

تو کیستی که تو را عرش، خاک راه، امّا            به خوابگـاه، یکی بافۀ حـصیر، تو را

تو کیستی که نمازت دمی شکسته نشد            اگرچه بود به پا، زهرخورده تیر، تو را

یـقـین که تا به ابد پای‌بـند مهـر تو شد            چگونه بود مگر، رَحم بر اسیر، تو را؟

ز ابـر رحـمـت تو بادها چه دانـستـنـد            که خوانده‌اند همه در تبِ کویر، تو را

به جز تو هیچ ولی در همه جهان نشناخت            کـسی که دیـد در آئـیـنـۀ غـدیـر تو را

به زمین نبسته‌ام دل، به هوای آسمانش            زده‌ام گـره دلـم را، به پـر کـبـوتـرانش

شده‌ام اسیر لطـفـش، شده‌ام گدای نانش            همه عمر برندارم، سر خود از آستانش

که فقط سپرده‌ام دل، به علی و خاندانش

به ورای عرش رفته، که بسازد آشیانه            لب آسمان هـفـتم، شده غـرق در تـرانه

ملکی به گرد پایش، نفسی رسیده یا نِه            به جز از خدا نبوده، به خدا در آن میانه

نگران جـبرئـیـلم که شکـسـته نردبانش

چه کسی دوباره نان را به فقیر می‌رساند؟            جریان چـشمه‌ها را به کویر می‌رساند؟

خبر جناب خم را به غـدیـر می‌رساند؟            چه کسی سلام ما را به امیر می‌رساند؟

خبر شکسته جامی که به لب رسیده جانش

به جنون کشانده ساقی، دل مبتلای ما را            مـتـحـیّـرم چـه نـامـم بـشـر خـدانـمـا را

بـگـذار تا بـخـوانـم نـغـمـاتـی آشـنـا را            علی ای همای رحمت! تو چه آیتی خدا را؟

که قـبـیـلۀ قـلم‌ها، شده قـاصر از بیانش

شده لطف بی‌دریغش، همه عمر شامل من            به خدا نشسته یادش، همه شب مقابل من

احدی خبر ندارد که چه کرده با دل من            به جز از علی که گوید به پسر که قاتل من

چو اسیر توست بنما، سر سفره میهمانش

غمی از خزان نباشد که بهارمان می‌آید            شبـی از مسیـر دریا به دیارمان می‌آید

دم احـتضار بی‌شک به کنارمان می‌آید            دو جهان بدون حیدر به چه کارمان می‌آید؟

نمی از فضیلتش را بشنو ز دشـمنانش:

خبر صحیح مسلم شده صادر از بخاری            که علی‌ست اصلِ ثابت، که علی‌ست فیض جاری

که علی‌ست جان احمد، که علی‌ست نور باری            که علی‌ست خشم ایزد، که به تیغ ذوالفقاری

زده ریشۀ ستم را، به دو دست پُرتَوانش

نـشـنـیـده‌اند آیـا که خـدای حـیّ سـرمـد            شب و روز می‌فرستد صلوات بر محمد

و به این دلیل روشن که علی‌ست جان احمد            رسد آدمی به جایی که به جز علی نبیند

بنگر که تا چه حد است مکان لامکانش

دل خویش را به جز او، به کسی دگر نبستم            چه عنایتی نموده، که هنوز مست مستم

چه کنم که عهد خود را، نشکست و من شکستم            نَبُرید و من بُریدم، نگسست و من گسستم

من و لطف بی‌دریغش، من و فیض بی‌کرانش

سحری به خواب دیدم که مسافر عراقم            غـم او دوباره خـیـمه زده گوشـۀ اتـاقـم

چه شود اگر بکاهد شـبی از غـم فراقم            چه شود اگر که امشب دل غرق اشتیاقم

برسد به کاروانی که علی‌ست ساربانش

به طواف دوست رفتم، چه حریم آشنایی            چه فضای روح بخشی، چه نسیم دلربایی

نکند به من بگوید، پس از این همه جدایی            که تو در برون چه کردی، که درون خانه آیی؟

به درون خانه‌ای که مَلَک است پاسبانش

به حریم او ملائک، همه گرم خوشه‌چینی            همۀ پیمبران در، حرمش به شب‌نشینی

پر عـطر آسمان‌ها، شده زائری زمینی            دل الـغـدیری من، شده عـاشـق امـیـنی

که به جز "علی" نبوده، همه عمر بر زبانش

نه به من که مست اویم، مِیِ بی‌حساب داده            به تـمام عاشـقـانش، قـدحی شراب داده

نه از این مِیِ مجازی، که از آفتاب داده            ز کدام باده سـاقی، به من خـراب داده؟

که هنوز هیچ مـستی ننموده امـتحـانش

همه شب در این امیدم، درِ دوست باز باشد            که به شب خیال رویش، خوش و دلنواز باشد

غزل از علی سرودن، چه کم از نماز باشد؟            شب شاعران بیدل، چه شبی دراز باشد

شب بی‌ستاره‌ای که، فقط اوست در میانش

به طواف کعبه هرکس، که به دیدۀ تَر آید            همه هست آرزویش، که علی ز در درآید

نظری اگر نمـاید، شب بی‌کسی سر آید            خود کعبه نیز باید، به طواف حیدر آید

به فدای آن امیری که خداست مدح خوانش

سلام بر تو که نوری و ذکری و ایمان            سـلام بر سـخـن حـق سـلام بـر قـرآن

به هـفـت آیـۀ سَـبعُ المَثـانی‌ات سوگـند            تمام رحمت محضی، قسم به «اَلرّحمان»

مُـعـَلّـَقـات، مـعـلـّق شد و به زیـر آمـد            همین که نور تو آمد در آن زمان به میان

خِرَد به عمق تو هرگز نمی‌رسد دستش            هزار معنی نازک شده‌ست در تو نهان

اگـر که چـهـره بـدون نـقـاب بـنـمـایـد            کُمیت عقل شود لنگ و عاجز و حیران

نـسـیـم جـنـت حـق مـی‌وزد ز آیـاتـش            بهشت را به تماشا نشین در این بستان

خزان گذشت بر اوراق خلق و کهنه شدند            گذر نکـرده بر اوراق او غـبار خزان

به پیـش هـیبت «فَـأتُـوا بِمِثْـلِهِ» فُـصَحا            گرفته‌اند سر انگشت عجز را به دهان

زبان به کـام گـرفـتـند جـمله لال شدند            چو گفت «فَاسْتَمِعُوا لَه وَ أنصِتُوا» یزدان

بـشر کجا و توان سخـن چو او گـفـتن            زبان هیچ بـشر نیست مـرد این میدان

فـدای نـثـر روانش شود هـزاران نظم            که داده است پـریـشـانـی مـرا سـامـان

هزار عمر شده صرف فهم او و هنوز            بـدیع مـانـده مـعـانی او و نـحـو بـیـان

هـزار فـتـنـه بـیـایـد هـزار فـتـنـه رود            به زیر سـایۀ قـرآن نـمی‌شـوم نگـران

چنان پر است کتاب خدا ز وصف علی            شود عـلی، بشود این کتاب اگر انسان

ببین به غیر علی کـیست باء بسم الله؟            ببین شده‌ست علی بر کتاب حق عنوان

بدون نقـطه چه معـنا دهد کـلام کسی؟            عـلی‌ست مُظهِـر قـرآن و معنی تبـیان

خطاب آمده «بَلِّـغ»: «عـلی ولی الله»            که در غدیر شود حق چو آفتاب عیان

به برکت عـلی «اَکـمَلـتُ دیـنَکُـم» آمد            که با ولایت او کامـل است این بـنـیان

خـلافـت است فـقـط لایـق عــلـی آری            «لَقَد تَقَمَّصَها» دیگری که وای بر آن

کسی که شیعۀ او نیست، غرق می‌گردد            علی‌ست کشتی نوح و علی‌ست کشتی‌بان

هر آنچه گفته نبی در حق علی وحی است            مُطَهّـر است نبی از خطا و از هـذیان

بدون حب عـلی راه بدتر از چاه است            به کعبه نه که رسد آخرش به ترکستان

عَلَی الصَّباح قـیامـت خـدات می‌پـرسد            چه شد که بعد نبی «اِتَّبَعتُم الشَّیطان»؟

عـلی‌ست سِـرّ « یـداللهِ فَـوقَ أَیـدیـهـِم»            که اوست آیت عظمای حق به عالمیان

علی‌ست علّت جـمع ضمیر «أَنفُـسَنَا»            به جز علی چه کسی بوده بر پیمبر جان؟

علی‌ست هادی اُمّت پس از نبی به صراط            صراط نیـست برای مُحـبّ او لـغـزان

علی‌ست وجه خداوند «ذوالجلال» بلی            در آن زمان که شود «كُلُّ مَن عَلَیهَا فَان»

علی‌ست ساقی کوثر، علی‌ست رحمت محض            و غیر اوست سرابی که «یَحسَبُ الظَمئان»

علی‌ست صاحب علم کتاب و شاهد وحی            کجاست عالم و جاهل به یکدگر یکسان؟!

علی و فـاطمه مصداق آن دو دریـایند            به جز حسین و حسن نیست لؤلؤ و مَرجان

قـسـم به آیۀ «تَـبـّت یَـدا» بـریـده شود            دو دست هر که زند دست جز بر این دامان

اگر ‌که تـیـغ به رویم کـشـنـد می‌مـانـم            نـمی‌شوم ز مـسـیر غـدیـر رو گـردان

بگـیـر دسـت مـرا بـی‌قـرارِ نــام تـوأم            کویر خشک منم من، تویی تویی باران

سخن به آب رسید و ز غصه آب شدم            عطش چه کرد که صَارَ السَّماء مثل دخان

رسیده است خطاب «اِرجِعی الی رَبّک»            خدا کند نخـورد سنگ بر لب و دندان

فدای قاری قـرآن که تـشـنـه‌لب بـود و            نداد جـرعـۀ آبی کسی به آن عـطـشان

صدای کـیـست چـنـین دلـپذیر می‌آید؟            کدام چـشـمه به این گـرمـسیر می‌آید؟

صدای کیست که این‌گونه روشن و گیراست؟            که بود و کیست که از این مسیر می‌آید؟

چه گـفته است مگر جـبرئیل با احمد؟            صـدای کـاتـب و کـلـک دبـیـر می‌آیـد

خبر به روشنی روز در فـضا پیـچـید            خـبر دهـیـد:‌ کـسـی دسـتـگـیـر می‌آیـد

کسی بزرگ‌تر از آسمان و هرچه در اوست            به دست‌گـیـری طـفـل صـغـیـر می‌آید

عـلـی به جای محـمـد به انـتخـاب خدا            خـبـر دهـیـد: بـشـیــری نـذیـر مـی‌آیـد

کسی به سختی سوهان، به سختی صخره            کـسی بـه نـرمـی مـوج حـریـر می‌آید

کسی که مثل کسی نیست، مثل او تنهاست            کسی شـبـیـه خودش، بی‌نـظـیر می‌آید

خبر دهید که: دریا به چشمه خواهد ریخت            خـبر دهـیـد بـه یـاران: غـدیـر می‌آیـد

به سالکان طریق شرافـت و شمـشـیر            خـبـر دهـیـد کـه از راه، پـیـر مـی‌آیـد

خبر دهـید به یـاران:‌ دوباره از بیـشه            صدای زنـدۀ یک شـرزه شـیـر می‌آید

خُم غدیر به دوش از کرانه‌ها، مردی            بـه آبـیــاریِ خــاکِ کــویــر مــی‌آیــد

کـسی دوبـاره به پـای یـتـیـم می‌سوزد            کـسـی دوبــاره سـراغ فـقــیـر مـی‌آیـد

کسی حماسه‌تر از این حماسه‌های سبُک            کسی که مرگ به چشمش حقیر، می‌آید

غـدیـر آمد و من خواب دیـده‌ام دیشب            کـسی سـراغ منِ گـوشـه‌گـیـر مـی‌آیـد

کسی به کلبۀ شاعر، به کـلـبۀ درویش            بـه دیـده‌بـوسـیِ عـیــد غـدیــر مـی‌آیـد

شبیهِ چشمه کسی جاری و تپنده، کسی            شـبـیـهِ آیــنـه روشـن‌ضـمـیــر مـی‌آیـد

علی همیشه بزرگ است در تمام فصول            امـیـر عـشـق هـمـیـشـه امـیـر مـی‌آیـد

به سربلـندی او هر که معـترف نشود            به هر کجا که رَوَد سر به زیر می‌آید

شـبـیــه آیــۀ قــرآن نـمــی‌تــوان آورد            کجـا شـبـیـه به این مـرد، گیر می‌آید؟

مگـر نـدیـده‌ای آن اتـفـاق روشـن را؟            به این مـحـلـّه خـبـرها چه دیر می‌آید!

بیـا که منکـر مـولا اگر چه آزاد است            به عـرصـه‌گـاه قـیـامـت، اسـیر می‌آید

بیا که منکِـر مولا اگر چه پخـته، ولی            هـنـوز از دهـنـش بـوی شـیـر مـی‌آیـد

علی همیشه بزرگ است در تمام فصول            امـیـرِ عـشـق هـمـیـشـه امـیـر مـی‌آیـد

رو به حجاج به آوای جلی گفت رسول:           نـیـسـت حـج احــدی بـی‌ ولـی‌الله قـبـول

جانشینْ خواند علی را به صراحت آن‌ روز           خـوانـد او را پـدر دیـگـر امـت آن روز

بعد از این او به هـمه خلـق ولایت دارد           هر که دنبال عـلی نیست، جهـالـت دارد

شـادی مـحـض به انـدوه دلـم غـالـب شد           هر زمان حـرف عـلی بن ابی‌طـالب شد

در سرم شعـله کـشد شوق تماشای نجف           نیـسـت بر لـوح دلـم غـیر الفـبای نجـف

خوش بر احوال کسی که شده مأمور ضریح           می‌رساند همه دم دست به انگور ضریح

به من ای‌کاش که یک خوشه تفضل می‌شد           بعد از آن بوسه به شش‌گوشه تفضل می‌شد

غـدیـری هستم و عبدم امام المتقـینی را            که پیمودم به حُب او مسیر راستـینی را

نبی روز غدیر خم، کمال بعثتش رو شد            به امر حق بیان فرمود امر جانشینی را

دو دست مرتضی در دست خاتم بود، یعنی حق            سزا دانست بر خاتم، چنین دُر و نگینی را

فقط باشد علی لایق که بر دوشش بیاندازد            ردای وصف زیـبای امیرالمـؤمنـینی را

بگو لبیک با یک یاعلی، مَن کُنتُ مولا را            خدا را شکر کن داری چنین نور مبینی را

غذای بچه‌هایش را به ایتام و فقیران داد            ندیده چشم عـالـم شاه‌مـردِ این‌چـنـینی را

شب معراج، حق بود و نبی بود و سکوتی محض            شنید احمد به ناگه یک صدای دلنشینی را

صدایی که تـمام انـبـیا دلـگـرم آن بودند            همان که شاد می‌فرمود هر اندوهگینی را

از آن لب‌های نورانی، از آن حلقوم ربانی            الهی بـشـنـوم آوای رب الـعـالـمـیـنی را

علی حتی به مورِ در مسیرش هم نظر می‌کرد            یقین دارم علی دارد فقط این تیزبینی را

چنین مردی رئوف و مهربان در نزد یارانش            نشان داده‌ست در میدان حماسه‌آفرینی را

درِ خیبر به دستش بود و بر لب ذکر هو می‌گفت            کجا داری سراغ این‌گونه شیر بی‌قرینی را

چه گویم از کراماتش، چه گویم از مقاماتش            به چالش می‌کشد اوصاف او عقل زمینی را

شدم دلتنگ کوی حیدر و آرامش محضش            ندیدم از نجف بهتر به عمرم سرزمینی را

تصور کن نشستی در میان حجرۀ صحنش            خدا قـسمت کند دیدار او در اربعینی را

تمام عمر، پیغمبر سفارش کرد بر حُبّش            رها کردند این امت عجب حبل‌المتینی را

امان از ناسپاسی کردن و حمله به بیت وحی            گرفتند از علی آخر چه یار و همنشینی را

پس از زهرا علی زانو بغل می‌کرد طوری که            نوشته صاحب مقتل: تصور کن جنینی را